WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Culturele gelijkheid, joods: neuroticisme

.2010

(In ontwikkeling)

samen met cultuur_gelijkheid_joods_intellectualisme ? 

Bobby Fisher, Gary Kasparov = Weinstein

Zie ook alfa denken_intellectualisme, kosmopolitisme_neuroticisme. Roth

Slechte gezinscultuur: Grunberg bij VPRO Boeken (TV Ned.1, 07-11-2010)
 

De Volkskrant, 08-05-2010, door Olaf Tempelman

Goede manieren om jezelf slecht te voelen

Tussentitel: Een gelukkiger leven binnen 12 maanden: het kan

Het is hoog tijd weer een aflevering van deze rubriek te wijden aan het onderwerp waarover de meeste boeken uitkomen. Als u denkt dat dit ofwel de islam ofwel de liefde ofwel de financiŽle crisis moet zijn, kan ik u troosten met de opmerking dat ik voor ik op de boekenredactie kwam te werken ook met dit soort gissingen zou zijn aangekomen. Statistisch bewijsmateriaal heb ik niet, maar volgens mij is het nummer 1-onderwerp geluk. Voor westerse mensen van nu geen grote religieuze of politieke idealen meer – geluk volstaat, maar liefst wel flink wat, snel en blijvend. Het probleem is dat zulk totaalgeluk vaak net zo lastig bereikbaar is als een zuiver geloof of een echte socialistische samenleving. Je kunt er dus wel wat hulp bij gebruiken. Die komt vaak uit de VS. Het succesvolste Amerikaanse geluksboek van de afgelopen tijd heet The Happiness Project van Gretchen Rubin. Aan de overkant van de Atlantische Oceaan gingen in een half jaar een paar honderdduizend exemplaren over de toonbank. De Nederlandse vertaling heet Het Geluk Project – Een gelukkiger leven binnen 12 maanden.

Gretchen Rubin: succesvol advocate uit New York City met een knappe, lieve man en twee leuke kinderen. Iedereen is gezond, het huwelijk is goed, geld is er zat, een eerder boek van haar werd geprezen door niemand minder dan Bill Clinton. Wat wil een mens nog meer? kun je je afvragen. Nou ja, geluk dus. Rubin: ‘Ik merkte dat ik me steeds afvroeg: is dŪt het nou, het leven? En er zelf op antwoordde: ja, dit is het.’ Ze zit niet bij de pakken neer. Can do is het motto, een jaarplan voor meer geluk volgt. In januari gaat ze haar energie oppeppen in de sportschool, in februari toont ze meer liefde aan haar man, in maart legt ze de lat op haar werk hoger, in april besteedt ze extra tijd aan de kinderen, in mei doet ze gekke dingen met vriendinnen, in juni investeert ze in oude vriendschappen, in juli geeft ze extra geld uit aan leuke spullen, in augustus leest ze spirituele boeken, in september begint ze aan een roman, in oktober oefent ze zich in het aandachtig zijn en in november in het tevreden zijn. In december worden we deelgenoot van het happy end: Rubin Ūs binnen 12 maanden gelukkiger geworden – en wij kunnen het ook.

Maar lukt het met Het Geluk Project?

Het wordt weleens gezegd dat goede gevoelens prima om zeep worden geholpen door de opdracht ze te hebben. Die utopische imperatief ‘wees gelukkig’ kan een kundige geluksaboteur zijn. Ik bezit geen apparaatje om mijn eigen geluksgevoelens te meten. Maar volgens mij krijg ik ze nooit van utopieŽn. Geef mij maar de anti-utopie. Een prima werkje in dat genre leverde provocatief psycholoog Jeffrey Wijnberg vorig jaar af met Het neurotisch handboek – Goede manieren om jezelf slecht te voelen. Van eenzelfde therapeutische kwaliteit is de inmiddels klassieke ‘handleiding voor ongelukszoekers’ van Paul Watzlawick, Geluk is ook niet alles, over het ingenieuze vermogen van mensen geluk te laten verdampen. Zů erg willen we onszelf niet in de nesten werken. Stel dat je dat jaarplan van Rubin nou eens omdraait. Januari: kom niet van de bank af en zorg dat de tv aanstaat. Februari: mis geen moment om je aan je partner te ergeren. Maart: pieker zo lang mogelijk door over zaken waarover doormalen geen enkele zin heeft. Ik ben benieuwd welke versie meer opbeurt.
 

De Volkskrant, 01-10-2010, column door Max Pam

Kamerlid Bosma, u bent geen Jacques de Kadt

Tussentitel: Maar ja, zo ging dat toen: tegenover zo'n rechtse bal was alles geoorloofd

'Welkom in Rechtse Kerk', kopte De Pers op de voorpagina, toen het beoogde kabinet-Rutte eindelijk de onderhandelingen had afgesloten. Even verder somde de krant de taboes op die binnen de Rechtse Kerk tot bloei zullen komen.
    Een dag eerder was het boek van de PVV-ideoloog Martin Bosma gepresenteerd: De schijnelite van de valse munters. Arabist Hans Jansen hield een inleidend praatje. Hij refereerde aan de beruchte toespraak van Enoch Powell uit 1968, die in het Lagerhuis had gewaarschuwd voor 'rivieren van bloed', wanneer de massa-immigratie ongehinderd voort zou gaan. Verder omschreef Jansen de milieubeweging als 'de groene Khmer' en sprak hij over 'het sultanaat van Amsterdam-West'. Ook voorspelde de arabist, die zichzelf tot het fijne katholieke geloof heeft bekeerd, dat Europa aan het eind van deze eeuw geheel geÔslamiseerd zal zijn.
    Mooie boel. Tegen die tijd zal ik mijn spaarcenten naar Amerika overmaken.
    Je zou dat boek van Bosma de Bijbel van Rechts kunnen noemen. Het is behoorlijk dik, wel 380 pagina's. De titel ontleende Bosma aan Jacques de Kadt, die in zijn boek Het fascisme en de nieuwe vrijheid de woorden 'schijnelite' en 'valsemunters' in een zin wist te persen. In diezelfde zin staan ook nog de woorden cultuur, wetenschap, kunst, politiek, economie, moraal en dienstbaarheid. Geen kleine jongen dus, die De Kadt. En de grote held van Martin Bosma.
    Ach ja, Jacques de Kadt.
    Mijn vader heeft hem tamelijk goed gekend. In 1932 behoorde hij samen met De Kadt tot de oprichters van de OSP, de Onafhankelijke Socialistische Partij. Volgens mijn vader werkte hij daaraan mee om namens de rivaliserende SDAP, waarvan hij ůůk lid was, een oogje in het zeil te houden.
    Kennelijk heeft mijn vader dat zo goed gedaan dat De Kadt twee jaar later alweer uit de OSP stapte.
    Na de oorlog is mijn vader nog een enkele keer bij Jacques de Kadt op belOek geweest. Die woonde in Heemstede, om de hoek bij mijn grootouders. Een keer mocht ik mee.
De Kadt bleek een klein joods mannetje, die erg aardig voor mij was misschien omdat hijzelf geen kinderen had. Boven deze column staat het kopje 'Beweringen & bewijzen', naar de gelijknamige essaybundel van De Kadt.
    Later zou De Kadt - net als mijn vader - op afstand betrokken raken bij DS'70, een partij die werd opgericht door mensen die teleurgesteld waren in de PvdA Voorman was Willem Drees jr, die mij na de dood van mijn vader nog een ontroerende brief heeft gestuurd.
    Bijbels zijn zwaar te verteren boeken en zo zal het ook nog wel enige tijd duren voordat ik het boek van Martin Bosma helemaal uit heb. Net als Jacques de Kadt was Bosma vroeger links en is hij later rechts geworden.
    Toch is er een verschil tussen die twee, waardoor ik moet denken aan wat Lloyd Bentsen in het Amerikaanse presidentsdebat zei tegen Dan Quale: 'Senator, you are no Jack Kennedy.'   
    Kamerlid Bosma, u bent geen Jacques de Kadt. Mij ontbreekt hier de ruimte om uitvoerig op Bosma's boek in te gaan, maar laat ik een voorbeeld geven: het toupetje van Willem Drees jr.
    In zijn boek maakt Bosma zich vreselijk kwaad over de journalist Gerard van Westerloo, die zich in het weekblad Vrij Nederland een grapje had gepermitteerd over dat vermaledijde haarstukje van Drees jr. Schande om daarmee te spotten, vindt Bosma. Maar ja, zo ging dat toen: tegenover zo'n rechtse bal was alles geoorloofd.
    Nu herinner ik mij dat mijn vader en ik in veel van mening verschilden, maar dat wij het over dat toupetje helemaal eens waren. Hoe haalde je het in je hoofd om te denken dat je meer kiezers zou trekken wanneer je een toupetje ging dragen? Wij maakten ons daar erg vrolijk over.
     Door al die kunstig ingelegde haarimplantaten zie je er tegenwoordig niets meer van - zelfs niet bij Gerard Joling - maar in die tijd zakte zo'n toupetje al scheef als je je stem verhief.
    Het ontbreekt Bosma helaas aan elk gevoel voor humor. Alles wat De Kadt beweert, neemt hij letterlijk en daardoor ontgaat hem ten ene male de Jiddische overdrijving waaraan mensen als De Kadt - en ook Sal Tas zich wellustig konden overgeven. Tot dusver heb ik er niet aan meegedaan, maar wanneer u een goede grap kent over dat idiote haar van Geert Wilders, dan mag u mij middenin de nacht wakker maken.

 

De Volkskrant, 15-10-2010, column door Max Pam

Van meneer tot links varken

Tussentitel: Een andere krant ontsloeg mij omdat ik met Theo van Gogh bevriend was

Omdat mijn vader journalist was en in die hoedanigheid ook de ingezonden brievenrubriek beheerde, ben ik van jongs af aan vertrouwd geweest met het fenomeen van boze mensen die het niet eens zijn met wat in de krant staat. De rubriek van mijn vader heette ‘Maar meneer...’, een titel die tenslotte gesneuveld is onder de feministische kritiek dat een krant niet alleen een meneer is, maar ook een mevrouw. Tegenwoordig hebben die rubrieken allemaal onbestemde namen als ‘Geachte redactie’ of ‘Reacties’.

Een naam die in mijn geheugen gegrift staat, is die van mijnheer Torenspits. Dat was een abonnee, die ons altijd precies om etenstijd belde. Net wilde mijn vader het suddervlees opscheppen, of daar belde mijnheer Torenspits. Die ging dan een heel verhaal ophangen over de Frans-Duitse betrekkingen, dit zeer tot ongenoegen van mijn vader, die langzaam zijn kuiltje jus zag weglekken. Abonnees vormen een mensensoort die men met egards dient te behandelen, maar het moet ook niet te gek worden. Het schijnt dat de legendarische journalist Piet Heil ooit eens heeft teruggeschreven: ‘Geachte lezer, ik heb uw brief voor mij. Ik zit op de wc. Straks heb ik uw brief achter mij.’

Sinds Piet Heil is er veel veranderd. Internet en andere multimediale mogelijkheden hebben de abonnee mondiger gemaakt. Veel abonnees zijn zelfs zo mondig geworden dat zij voor zichzelf zijn begonnen via weblogs, Twitter, Facebook en wat dies meer zij. Schrijf je tegenwoordig een stukje in de krant of zeg je iets op de televisie dan word je rechtstreeks aangesproken door een oprukkende cohorte die er zin an heeft. Daarbij gaat het niet altijd zachtzinnig toe. Het uitroepteken is weer helemaal terug.

Aan de reacties kan ik aflezen hoe andere mensen mij zien. Over het algemeen vind ik het van kracht getuigen als iemand gedurende zijn leven verschillende malen van mening verandert, maar mijn eigen oordelen beschouw ik als tamelijk consistent. Misschien zie ik dat helemaal verkeerd. Een linkse krant weigerde mij eens een contract, omdat ik Willem Frederik Hermans een groot schrijver vond, die van mij best naar Zuid-Afrika mocht gaan. Een andere krant ontsloeg mij omdat ik bevriend was met Theo van Gogh.

Ik vind Roel van Duijn – historisch beschouwd – veel belangrijker dan Balkenende of Bolkestein. En misschien ook wel belangrijker dan Drees. Ik zie niets in religies en dus ook niets in de islam. Ik ga liever uit met Ayaan Hirsi Ali, dan met MariŽtte Hamer – en ik hoop ook vice versa. Maar ik zie evenmin iets in het verscheuren van de Koran, in het schieten op Marokkaanse knieschijven, of in een kopvoddentaks. Ik zie niets in het afhakken van de linkse neus van Clairy Polak, dat Martin Bosma zo graag schijnt te willen.

Wat ik in de loop der jaren wel heb geleerd, is dat de links-rechts tegenstelling net zo aan mode onderhevig blijkt te zijn als kleding. De ene keer draag je dit, de andere keer draag je dat. Daarom zie je vaak dat dezelfde mensen die vroeger links (of rechts) waren, tegenwoordig rechts (of links) zijn. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar mij verbaast het dat vrouwen deze herfst ineens allemaal op hoge hakken lopen. Mij heeft het ook altijd verbaasd dat het marxisme in de mode was. En mij verbaast het nu dat rechts de boventoon voert, terwijl je zou denken dat de financiŽle crisis ideaal is voor linkse sentimenten.

Sinds ik regelmatig via Buitenhof het volk mag toespreken, krijg ik ook een goede indruk van wat het volk van mij vindt. Aanvankelijk vonden ze me maar een rechtse bal, dat was duidelijk. Toen ik partij trok voor de afvallige moslim Ehsan Jami en Job Cohen bekritiseerde over zijn slappe houding inzake de integratie, kreeg ik zo’n beetje de hele linkse onderbuik over mij heen. ‘De heer Pam heeft de reactionaire belangen in de kaart gespeeld’, schreef een kijker.

Maar toen ik mij onlangs tegen het nieuwe minderheidskabinet afzette, kreeg ik plotseling te horen: ‘Dit zijn uitlatingen van een vies stinkend links varken.’

De reacties overziende, moet ik vaststellen dat linkse en rechtse klagers het over ťťn ding roerend eens zijn. Ze vinden allemaal dat ik bij Buitenhof moet worden ontslagen. En zij vinden allemaal dat het niveau, sinds ik erbij ben, enorm is gedaald. Ja, vroeger, toen was Buitenhof pas goed. En objectief!

Er zijn natuurlijk ook verschillen tussen linkse en rechtse klagers. Links vindt vooral dat je gek bent en moet worden opgesloten. Rechts heeft het meer over je verraad aan de slachtoffers die in deze oorlog reeds zijn gevallen. Een enkele reis Saoedi-ArabiŽ, alsmede een klap voor je kop, heb je bij rechts sowieso verdiend. Links zou mij graag levenslang tbs geven. Rechts is recht voor zijn raap: levenslang zonder tbs.

Een lastige keus.


Red.:   Contradictie met citaat in vorige stuk


De Volkskrant, 27-11-2010, column door Arnon Grunberg

Kwaliteitsverschillen

Onlangs schreef ik, naar aanleiding van de vraag of sommige kunst beschavend werkt, dat je met mensen als Evelien Tonkens geen PVV meer nodig hebt. Daarvan heb ik spijt. Soms word je meegesleept door eigen retoriek.



 

Uit: De Volkskrant, 19-07-2010, van de buitenlandredactie

Britse historicus struikelt over ijdelheid

De beroemde Britse historicus Orlando Figes is het slachtoffer geworden van zijn ijdelheid. Figes, die faam verwierf met een aantal geschiedwerken over Rusland, moet smartegeld betalen aan een paar collega’s die hij anoniem had afgekraakt.
    Figes, auteur van bekroonde geschiedenisboeken als Natasja’s Dans en Fluisteraars – leven onder Stalin, moest eerder toegeven dat hij onder een pseudoniem zijn eigen werk had aangeprezen op de website van de internetboekhandel Amazon. Werken van sommige van zijn collega’s kraakte hij meedogenloos af.
    Een van zijn slachtoffers was de Ruslandkenner Rachel Polonsky, die onlangs Molotov’s Magic Lantern publiceerde. In de recensie werd het boek ‘pretentieus’ en ‘bijna niet te volgen’ genoemd. Volgens de anonieme recensent was het ‘onbegrijpelijk’ dat de uitgever het boek ooit had gepubliceerd.   ...
    Toen The Times Literary Supplement in een artikel suggereerde dat Figes wel eens achter de neprecensies zou kunnen zitten, reageerde de historicus als door een wesp gestoken. Hij eiste een rectificatie en dreigde met juridische stappen tegen collega’s die hem ervan betichtten de vernietigende recensies te hebben geschreven.
    Kort daarna nam Figes’ echtgenote, een advocate, alle schuld op zich. Zij zou de recensies geschreven hebben. Uiteindelijk moest de 50-jarige Figes echter erkennen dat de anonieme recensies van zijn hand waren.   ...


Red.:   Wat de objectieve waarnemer alsnog enigszins verbaasd is de diepte van de leugens. De uitleg van Figes in het eindejaars-interview met hem:


Uit: De Volkskrant, 23-12-2010, door Olaf Tempelman

De mensen van 2010

'De angst is genetisch, die zit in het Russische dna'

Dit is het vierde deel van een serie. Vandaag: Orlando Figes, historicus Hij raakte in opspraak door de venijnige recensies over collega-auteurs die hij anoniem op internet plaatste. Had hij echt gedacht dat dit interview alleen over zijn nieuwe boek over de Krimoorlog zou gaan? '2010 was een slecht, heel slecht jaar.'

Tussentitels: 'Je wilt toch niet meteen kater met Hegel gaan worstelen?'
                   'De gevolgen van Stalins repressie duren nog steeds voort'


De spraakwaterval droogt van het ene op het andere moment op. Orlando Figes zakt achterover, kijkt naar de grond en daarna naar mij met een blik die lijkt te zeggen: 'Zoiets laags had ik van u niet verwacht.'    ...
    In zijn publieke verklaring voerde Figes aan dat hij zich tijdens het schrijven niet meer in de hand had gehad en dat zijn langdurige studie van de misdaden van Stalin zijn tol had geŽist.


Red.:   Goh (even uitgaande van de juistheid van Figes' bewering), wat we al zeiden: niemand die over Rusland, dus Stalin (want daar komt het vrijwel altijd op neer) is te vertrouwen.
    Maar dit zou natuurlijk ook zomaar andersom kunnen zijn: het schrijven over Stalin, tezamen met de indoctrinatie door de Koude Oorlog, trekt leugenaars aan.
    Kijk maar:
 
  Later sprak hij over de vervreemding die academisch werk in isolement in de hand werkt, en over sporen uit zijn jeugd.
    De Duits-Joodse familie van zijn moeder, schrijfster Eva Figes, ontvluchtte nazi-Duitsland in de jaren dertig.

Net als in Amerika, waar de ergste haviken uit de Koude Oorlog en de tijden erna afkomstig waren of afstammelingen zijn uit Oost-Europa. Types als Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski, Madeline Albright.en Paul Wolfowitz.
    Maar het zou natuurlijk ook aan de opvoeding hevven kunnen liggen:
 
  Zijn vader verliet het gezin toen hij klein was. Zijn moeder, in Engeland toen al een literaire beroemdheid, was er nooit. Figes en zijn oudere zus, schrijfster Kate Figes, werden opgevoed door au pairs.

Fijn voor iedereen die opgevoed is door au pairs. ...
     Maar dit lijkt dan een veel betere verklaring: de mentaliteit van de ouders die ertoe heeft geleid dat ze in staat waren hunkinderen te laten opvoeden door au pairs, is voor een groot deel ook te vinden in hun kind. Welker mentaliteit van de ouders ook vastweer voor een flink deel in terug te vinden in hun ouders ... Enzovoort.
     Hetgeen dan weer naadloos past bij de volgende passage:
 
  Zeker is dat Figes een boeiendere auteur is. Aan zijn kristalheldere stijl, zijn vermogen te ontroeren en topzware materie levendig en begrijpelijk te verwoorden, kunnen zijn vijanden niet tippen. ...
    'Schrijven gaat me gemakkelijk af', zegt Figes in het pluche van het Ambassade Hotel. 'Ik ben op 2 januari 2009 aan Crimea begonnen. Als ik geen kater had gehad, was ik op 1 januari gaan schrijven. Ik voltooide het op kerstavond 2009. Ik werk heel efficiŽnt. Aan Birkbeck geef ik college van zes tot negen 's avonds. Als ik mijn lessen heb voorbereid, kan ik de hele dag schrijven. En als ik begin, dan stop ik niet meer.'

Want in ieder geval voor literair schrijven geldt natuurlijk hetzelfde als voor acteren: het is een gecanoniseerde vorm van liegen.
    Maar misschien is dit toch enigszins oneerlijk jegens Figes, omdat een groot aantal anderen uit dit vak doodgewoon (nog) niet betrapt is. want neem nu deze inhoudelijke uitspraak uit de tussentitel:
 
  'De gevolgen van Stalins repressie duren nog steeds voort'

Een uitspraak die al talloze malen door zo'n beetje alle Ruslandkenners is gedaan, in de ene gedaante of de ander. Een uitspraak die sterk gelijkt op:

  De gevolgen van tsaristische repressie duren nog steeds voort.

Waarbij je kan aantekenen dat de tsaristische repressie onvergelijkbaar veel langer heeft geduurd. Maar die uitspraak, veel waarder dus dan de eerste, zal je nu nooit lezen van Rusland-kenners als Orlando Figes. De aarts-leugenaars.
 

De Volkskrant, 01-02-2011, ingezonden brief van Jobje Meijer (Burg-Haamstede)

Steuntje in de rug

Ik ben een groot fan van Bert Wagendorp, maar nu schiet hij toch te ver door in zijn cynisme door Jolande Sap een groot dramatisch talent te noemen (29 januari).
     Ik zag een GroenLinks-leider die principieel haar overtuiging uitdroeg en een rechte rug hield en ik was daardoor ontroerd. Eindelijk weer wat idealisme in de politiek. Wat is daar mis mee? Ben het helemaal eens met de commentaren van Raoul du Prť en Martin Sommer.
    Hierbij zeg ik mijn stem, als trouw PvdA-stemmer, toe aan GroenLinks.
    Een klein steuntje in de rug van zomaar iemand, die het ook niet precies weet en liever naÔef is dan cynisch.
 

 

De Volkskrant, 28-01-2012, column door Bert Wagendorp
.2009

Geldschieters

Tussentitel: Hard liegen met flair wordt in de PVV niet bezwaarlijk gevonden

Als er een wet komt die politieke partijen verplicht giften van meer dan 4.500 euro openbaar ...

 

Red.: Hard liegen met flair wordt in de joodse cultuur niet bezwaarlijk gevonden



Naar Cultuur, gelijkheid  , Albanese cultuur  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .