WERELD & DENKEN
 
 

Taalgebruik en klachten

Het taalgebruik op de politieke delen van deze website is vaak overdreven, generaliserend, provocerend en dergelijke. Er zijn natuurlijk mensen die daar bezwaren tegen hebben, en die misschien ook willen maken. Voor hen hier de mening van deskundigen over dit soort taalgebruik. Als eerste bij monde van de Ombudspersoon van de Volkskrant (de Volkskrant, 06-06-2015, rubriek Ombudsvrouw, door Annieke Kranenberg):
  Gaf columniste een 'pak rammel'-advies?

... Hoewel de vierde druk van Waarom? Daarom! van cabaretier Roué Verveer al in de winkel ligt, kwam het boek deze week ineens volop in de schijnwerpers te staan naar aanleiding van een artikel van Sheila Sitalsing in het Volkskrant Magazine. ... 'Columnist Sheila Sitalsing (Surinaams, Caribisch, in elk geval niet-Nederlands) ...
    Behoorlijk wat lezers hebben het stuk opgevat als een pleidooi voor een autoritaire opvoeding ...
    ... Ouders, zo mailde een onderzoeker, kunnen het stuk opvatten als een excuus voor kindermishandeling. Mag een journalist suggereren dat fysiek geweld en streng straffen niet zo erg zijn, terwijl wetenschappelijk onderzoek het tegenovergestelde uitwijst?
    Ja, dat mag. Sitalsing werd geïntroduceerd als columnist en columnisten zijn aan minder journalistieke regels gebonden dan 'gewone' journalisten. Zij mogen overdrijven, generaliseren, provoceren. ...

Dus de argumentatie is dat een columnist meer mag dan een gewone journalist, en dat die extra vrijheid, voor een kwaliteitskrant algemeen verspreid in Nederland, ook de vrijheid inhoudt tot 'overdrijven, generaliseren, provoceren'.

Daarmee heeft ieder ander die iets publiceert in Nederland minimaal die vrijheid ook.

De argumentatie in de stap an journalsit naar columnist is natuurlijk algemener toepasbaar. Dat betekent dat iemand die niet werkt voor voor een kwaliteitskrant algemeen verspreid in Nederland nog veel meer mag dan een columnist in zo'n kwaliteitskrant.

En wel, gezien de relatieve grootte van de gehanteerde stappen, zo ontzettend veel meer dan een columnist in een kwaliteitskrant algemeen verspreid in Nederland mag, dat alles onder het absolute wettelijk maximum is toegstaan. Dat wil zeggen: alle onder het oproepen tot geweld.

De beter ingelichten zullen hier mogelijk verwijzen naar artikel 137 van het Wetboek van Strafrecht. Dit artikel met haar verwijzing naar termen als "belediging" is allang door de maatschappelijke praktijk uitgeschakeld. Waarvan hier de voorbeelden.

Voorbeeld nummer 1 (de Volkskrant, Sir Edmund, 15-10-2016, rubriek Doorlezen of afhaken?, door Maxim Hartman):
  Hartman leest: Gert-Jan Segers, Johan Goossens en Paulo Coelho

Deze weken leest Maxim Hartman op verzoek van de boekenredactie de eerste tien pagina's van drie net verschenen boeken en geeft op basis daarvan advies.

Gert-Jan Segers: Hoop voor een verdeeld land

Op de cover poseert Segers in het najaarszonnetje. Met opgestroopte mouwen, leunend op een houten hek midden in een Hollandse polder. Hij kijkt de wereld in met een blik die geloofsgekkies hebben. Ook mensen die uit yogales komen kijken vaak zo. Een flinke knal op hun derde oog zou je ze willen geven. Gert-Jan Segers is behalve zendeling fractievoorzitter van de ChristenUnie. Het raakt Segers diep dat ons land steeds meer breuken begint te vertonen. Hij wil ons land weer laten bloeien. Waar hebben we dat eerder gehoord? Jan Peter Balkenende, leef je nog? In zijn lijmende boek sluit Gert-Jan natuurlijk niemand buiten. Langgevestigden of nieuwkomers, alles wordt op één gezellige, harmoniezoekende mesthoop gegooid. Gert-Jan was alvorens lijsttrekker te worden, nog directeur van het Wetenschappelijk Instituut van deze christenhondenpartij. Hoe iemand wetenschap kan bedrijven en dit denkt te kunnen combineren met geloven is al een godswonder op zich.

Smadelijke groepsbelediging volgens alle criteria van artikle 137.

Voorbeeld nummer 2 , uit hetzelfde artikel:
  Paulo Coelho: De Spion - Fryske Edysje

Deze speciale Friese editie over Mata Hari (geen zus van Badr) leest als een ernstig spraakgebrek. Waarom zou je in godsnaam een boek in het Fries lezen? Er zal wel weer de nodige subsidie ingepompt zijn. Voor een buitenstaander lijkt het Fries op een kansloze cross-over van Deens en Zuid-Afrikaans. Geinig is wel dat er af en toe ineens Nederlandse woorden tussen staan. Zoals 'draaiende motor' of 'auto'. Daar hebben die achterlijke Friezen blijkbaar nooit woorden voor kunnen verzinnen. Deze inlandse uitgave geeft je het gevoel dat je dement bent. ...

Smadelijke groepsbelediging volgens alle criteria van artikle 137.

Er waren lezers die bezwaar maakten tegen de kwalificaties in deze artikelen. Hier is het oordeel van de deskundige, alweer de Ombudspersoon van de Volkskrant (de Volkskrant, 22-10-2016, rubriek Ombudsvrouw, door Annieke Kranenberg):
  Friezen en christenen in een artikel beschimpt

Het zal erom spannen waarover de meeste klachten binnenkwamen: de 'christenhondenpartij' of de 'achterlijke Friezen'. Nijd over de Friezenuitspraak bereikte in meerderheid ondergetekende, hoewel over de 'christenhonden' meer werd getwitterd. Hoe dan ook valt maar weinig auteurs de bedenkelijke eer te beurt dat zij in één artikel twee bevolkingsgroepen tegen zich in het harnas jagen. Als er al wordt geschoffeerd, dan is dat meestal in een column.    ...

Waarop dus ook geen repercussies volgen, dus deze uitingsvorm toe te voegen aan de reeds bestaande lijst an 'overdrijven, generaliseren, provoceren'. Waarmee de lijst van toegestane vormen van taalgebruik wordt: "overdrijven, generaliseren, provoceren en schofferen".

Merk meteen op dat de Ombudspersoon bij een kwaliteitskrant bij zijn of haar oordeel natuurlijk behalve de eigen richtlijnen, ook doie van de wte volgt. Aangezien deze oordelen, al langer geleden gedaan, niet beretden zijn, is dus vastgesteld dat de maatschappelijk praktijk is dat de normen van artikle 137 niet langer van toepassing zijn.

De volgende stap in een evetueel bezwaar zou kunnen zijn dat voor specifieke groepen de norman van artikel 137 nog wél van toepassing zijn. Ook dit aspect wordt aangeroerd:
  De reacties op de christenen-beschimping en het uitschelden van Friezen kwamen goeddeels overeen. ... 'Als een columnist dit over Marokkanen of Antillianen had gezegd, dan was de wereld waarschijnlijk te klein geweest.' ...
    De hoofdredactie is het daar niet mee eens. 'Hartman maakt hoogstpersoonlijke besprekingen, die je kunt beschouwen als columns', reageerde de plaatsvervangend hoofdredacteur op vragen van het Reformatorisch Dagblad ('Passen woorden als geloofsgekkies, christenhonden en knal op derde oog binnen jullie beleid?'). 'De vraag of die termen binnen ons beleid passen, is dus niet relevant. Columnisten hebben bij ons bijna absolute vrijheid.'    ...

En dat geldt bijvoorbeeld voor mensen die voor een website schrijven nog veel meer.
    Maar hoe zit het dan met die wet. De Volkskrant licht ook dat toe:
  De columnistenvrijheid strekt in juridische zin ver. De vrijheid van meningsuiting omvat het recht om te choqueren, kwetsen of verontrusten. In extreme gevallen kan achteraf door een rechter worden beslist dat de grenzen van die vrijheid zijn overschreden en dat sprake is van bijvoorbeeld het aanzetten tot haat wegens ras, geslacht of religie. Zo werd Parool-columnist Theodor Holman vervolgd nadat hij in 1994 in een column christenen zou hebben beledigd met de - in deze context interessante - zinsnede: 'Nog steeds vind ik iedere christenhond een misdadiger'. Hij werd vrijgesproken, ook al noemde het gerechtshof deze woorden in 1996 wel grievend.    ...

Ook vermeld is de reden voor veel misverstanden:
  In principe grijpt de redactie niet in bij columns, tenzij bijvoorbeeld discriminatie wordt vermoed. werd vrijgesproken, ook al noemde het gerechtshof deze woorden in 1996 wel grievend.    ...

Wat men hier ongetwijfeld bedoelt met 'discriminatie' is de situatie wanneer de beledingen geen christenen of Friezen betreffen, maar gekleurde minderheden.

Dat is zelf niet alleeen discirminatie, maar ook racisme. Een regel geldende voor een bepaalde groep geldt voor alle groepen als die groepen gelijkwaardig zijn. En gekleurden zijn volkomen gelijkwaardig aan andere gropen in Nederland. Volgens de algemeen geldig geachte normen. Desgewenst kan men iedere meerderheidsgroep opsplitsen in deelgroepen die ook een minderheid zijn, waarmee er alleen minderheidsgroepen bestaan. Oftewel: iedere recht toegekend aan een minderheidsgroep is geldig voor alle (gelijkwaardige) groepen. Populair geformuleerd: als van Friezen mag worden gesteld dat ze "achterlijk" zijn, mag dat van moslims of Afrikanen ook.

Maar de maatschappelijke praktijk gaat zelfs nog verder. Want onder omstandigheden waarvoor de Volkskrant kennelijk de normen bepaalt, is zlefs het oproepen tot geweld toegestaan (de Volkskrant, 28-01-2017, rubriek Ombudsvrouw, door Annieke Kranenberg):
  De sniper-tweet ging een eigen leven leiden

Met haar laptop op schoot zat de journalist thuis op de bank naar de inauguratie van Trump te kijken. De tweetjes ... 'Als ik Obama was, liep ik lekker weg.' En: 'Het is nog erger dan je verwacht, dat is op zich wel knap.' Maar ook deze: 'Waar blijft de sniper?'    ...

Hetgeen niets aan twijfel overlaat. De betreffende journalist deed een oproep tot geweld. Hier is de tweet.

Hier is het oordeel van de Volkskrant:
  Een deel der Twitter-natie wilde niet geloven dat ze het humoristisch had gemeend. ...
    Er zijn ook lezers die aandringen op maatregelen tegen de interviewster. ...
    De hoofdredacteur reageerde mild. Hij vindt het een onhandige actie, ...
    Zaak gesloten. Althans deze.

Oftewel: het dreigen met geweld is toegestaan. De gehanteerde artumenten:
  De journalist beging niet eerder zo'n vergissing. Het was een onbehouwen grap, die ze meteen heeft verwijderd en toegelicht. Bovendien werkt ze als freelancer.

De conclusie bij deze argumenten: dan mag degene die niet voor een krant werkt nog veel meer.

En het andere gehateerde argument:
  Binnenshuis leek het een logische grap. ...
    Een deel der Twitter-natie wilde niet geloven dat ze het humoristisch had gemeend.

Dus wie bijvoorbeeld wil klagen over inhoud van deze website: alle inhoud van deze website is bij deze humoristisch bedoeld.

En dat is niet eens een grap, want dat is het voor eenbelangrijk deel ook. En zoals de Volkskrant kennelijk zelf mag bepalen waar dit van toepassing is, geldt dat voor de website ook. Dus doe een klacht, en men krijgt de reactie dat het allemaal een grap is, met verwijzing naar de methodiek zoals gehateerd door de Volkskrant.

En het leidt geen twijfel dat de Volkskrant zich houdt aan de wet.

Als volgende een paar woorden over wat redelijk algemeen beschouwd wordt als het meest heikele aspect in dit soort kwesties maar is feite al behandeld is: daar waar er Joden bij betrokken zijn. Dit is al behandeld, omdat die groep volledig valt onder de la genoemde categorie van "gekleurde minderheden" (Joden zijn genetisch verwant aan Arabieren onder de gezamenlijke filogenetische aanduiding van "semieten").

Met de volgende aanvulling: wie van het geval van de Joden een geval maakt anders dan dat van andere minderheden, bedrijft zelf discriminatie en racisme. En maakt het gebruik van discriminatie en racisme toegestaan, tenzij men zelf vervolgd wordt. Zie een instituut als het CIDI: wie wegens anti-Joodse uitspraken vervolgd wordt door het CIDI, is per definitie vrijgesproken, omdat het CIDI zelf racistische normen hanteert.

Het maken van racistisch onderscheid met betrekking tot Joden wordt met enige rgelemaat gedaan, met name door hen zelf dus. Zonder verdere repercussies. Het is dus volkomen logisch om te stellen dat daarmee dat dit soort vormen van wat genoemd wordt "discriminatie" en "racisme" ook door de maatschappelijke praktijk gesanctioneerd zijn.

Dit geldt dan natuurlijk ook voor de ultieme vorm van aanklacht: die wegens "antisemitisme". In dit soort context impliceert een aanklacht wegens "antisemitisme" dat in de richting van Joden minder is toegestaan dan in de richting van andere groepen, oftewel: de beschuldiging van antisemitisme is in vrijwel alle moderne gevallen een geval van racisme. En maakt meteen alle beschuldigingen van "racisme" volkomen dood.

Heeft u na dit gelezen te hebben nog een idee dat u oer een specifieke opmerking of opmerkingen een klacht kunt indienen, bedenk dan eerst twee dingen. De eerste: voor ieder specifiek voorbeeld zijn er genoeg tegenvoorbeelden uit de gepubliceerde werkelijkheid over een voldoende lange periode te vinden die kenelijk onbestraft zijn gebleven dat er, zelfs indien formeel strfabaar, er sprake is van door gewoonte uitgeschakeld recht.

En ten tweede: die klachten dienen de justitieel geldige weg te volgen. Dat wil zeggen: u richt de klacht als eerste aan het mailadres van de website. Stelt het antwoord u niet tevreden, is de volgende stap die naar de stichting MiND, het Meldpunt Internetdiscriminatie - onder toevoeging van eerdere communicatie en een link naar dit artikel. Eventueel gevolgd door verdere justitiële stappen.

Eventuele stappen van de klager buiten dit justitiële circuit om zullen zo mogelijk vervolgd worden.


Naar site home .