Bronnen bij TV-recensie: Yes, minister

Een deel van het artikel dat de aanleiding was voor de ingezonden brief:. Het gaat over een paar recente uitingen van zelfkritiek, die natuurlijk meteen gebagatelliseerd worden door de rest, maar die in feite een bagatellisering vormen van de ernst van het probleem:


Uit: De Volkskrant, 19-11-2005, van verslaggevers Raoul du Pré en Philippe Remarque

Politieke zelfkastijding in Den Haag

Politici zijn ‘allemaal mannetjes die iets te doen moeten hebben’, de baantjes verdelen en zich verliezen in ‘nutteloze discussies’. Ze hebben een ‘pennenlikkerige’, ‘wereldvreemde’ uitstraling, zijn altijd druk met ‘Haags gedoe’ en zijn de aansluiting met gewone Nederlanders helemaal kwijt.

Het is een korte bloemlezing van recente aanvallen op de gevestigde politiek. Traditioneel was de scheldpartij op Den Haag voorbehouden aan bezoekers van verjaardagsfeestjes en boer Koekoek-achtige protestbewegingen. Maar sinds de Fortuyn-revolte doen politieke insiders er ook zelf aan mee.
    Den Haag heeft het tegenwoordig helemaal gehad met zichzelf. Opgezweept door nieuwkomers als Peter R. de Vries, gaan de Maastrichtse burgemeester (en oud-Kamerlid) Gerd Leers (CDA), minister Pechtold (D66), Kamerlid Wilders en VVD-aanvoerder van Aartsen voorop in de zelfkastijding.
    In de Volkskrant van vandaag vraagt een aantal binnen- en buitenstaanders zich af of politiek Den Haag zichzelf wel geloofwaardiger maakt met al die zelfkritiek.
    Tweede-Kamervoorzitter Weisglas waarschuwt zijn collega’s dat ze de stem des volks niet per definitie moeten overnemen: ‘Ze vergissen zich. Mensen willen niet zien dat hun volksvertegenwoordigers zichzelf afbreken en met ze meepraten. Die denken: wat is dat nou – wij hebben kritiek, maar als de politici er zelf al niet meer in geloven, wie dan nog wel?’   ...


Naar Yes minister  , Literatuur home , of site home .