Haatzaaiers, diversen: Karin Amatmoekrim

En heet op de hielen van Geronimo Matulessy uitleg of detail nog een kandidaat uit de categorie Allochtonen, divers. En op een bepaalde manier toch nog uit dezelfde hoek van de wereld, want, zegt de naam zijnde die van Karin Amatmoekrim: dat is Javaans. Indien in Nederland, meestal via Suriname, zoals ook in dit geval.

Goede opleiding gehad, goede maatschappelijke positie, maar hebben we eindeloos veel keren gezien: dat maakt de taal eerder des te krasser. Het is eigenlijk een beetje "Ik neuk jullie allemaal de moeder", maar dan met een intellectueel toontje.

Dat was al een keer eerder gebleken, bij de biechtvader van haatdragend-geslaagd-niet-Nederland: Robert Vuijsje uitleg of detail , en mogelijk ook eerder bij Joop.nl. We gaan het niet opzoeken. Hier is de recente bijdrage (Joop.nl, 20-09-2016, door Karin Amatmoekrim - Schrijver uitleg of detail ):
  Waar gaan we heen met z’n allen?

Ik hoorde Nasrdin Dchar de vraag stellen in een filmpje waarin hij mensen opriep om mee te lopen tijdens de manifestatie van Ieder1

Ja, die Nasrdin Dchar is natuurlijk een perfect voorbeeld van iemand die het wel goed meent met Nederland. In tegenstelling dus tot:
  Feiten en waarheden zijn waardeloos, wat van waarde is is nog steeds weerloos, en Donald Trump zou zomaar eens aan de macht kunnen komen. Ik ben niet pessimistisch, althans niet op de manier zoals de blanke boze burgers met hun spandoeken, de laaghangende mondhoeken, de zonder blikken of blozen gelegde verbinding tussen vluchtelingen en Hollandse bejaarden die verkommeren in tehuizen. ...

... de blanke Nederlanders.

Allemaal haat-mensen.

Overigens was er de afgelopen twee weken wat onrust in de wijk waar Nasrdin woont: Poelenbrug, Zaandam. Daar hadden wat vrienden van Karin en Nasrdin de blanke buren geholpen met boodschappen doen bij de Vomar ( uitleg of detail uitleg of detail en er is nog veel meer), waarna wat filmploegen poolshoogte kwamen nemen van het gebeuren. Hier de reactie van Nasrdin toen hij vanaf zijn balkonnetje de filmploegen gewaar werd (download het plaatje voor details):

Leuke vrouw en kindertjes heeft die Nasrdin ...

Door een andere zoektocht kwam het Vuijsje-verhaal spontaan boven water (de Volkskrant, 04-08-2015, door Robert Vuijsje):
  Hoe het echt zit

Welke rol speelt afkomst in Nederland? Robert Vuijsje onderzoekt het in een reeks interviews. Schrijfster Karin Amatmoekrim: 'Ik begreep al vroeg dat de ander een bedreiging vormt.'
...
Hoe oud was je toen je naar Nederland kwam?
'Ik was 4.

Oftewel: Amatmoekrim maakte deel uit van de stroom Surinaamse-onafhankelijkheid-vluchters die met de voeten bewezen hoe het zit: Suriname is achterlijk. En daar raak je natuurlijk nooit overheen. Kijk maar in de direct opvolgende passage:
  We woonden in een flat in IJmuiden, daar kwam mijn stiefvader vandaan. Tot mijn 19de had ik zijn achternaam: Boersma. Zeewijk was het afvoerputje van IJmuiden en IJmuiden was al niet florissant. Onze buren waren vooral Turkse en Marokkaanse immigranten. De mannen werkten bij de Hoogovens, de vrouwen pelden garnalen. En er waren de Hollanders die daar al generaties woonden en in tien jaar hun buurt zagen veranderen. Ze hadden basically een teringhekel aan de nieuwkomers. Daar hoorden wij bij, hoewel we Nederlands spraken.'

Het Suri-verhaal. Hier de werkelijkheid (de Volkskrant,, 08-08-2015, ingezonden brief van Mark Sassen, IJmuiden (Zeewijk)
  Amatmoekrim en IJmuiden

...   Ik woon mijn hele leven al in Zeewijk en vind het een belediging aan de mensen die er wonen om deze wijk en IJmuiden een 'afvoerputje' te noemen. Het is een doodnormale wijk zoals er honderden zijn in Nederland, niet beter en niet slechter.
    Er wonen vervelende mensen en leuke mensen, Nederlanders en buitenlanders en er zijn praktisch geen grote problemen zoals in sommige wijken in de grote steden.
    Toen ik van de (Zeewijkse) lagere school ging, gingen er meerdere mensen uit de klas naar het vwo, de havo, de mavo en de lts. Net als overal. Mensen die er al generaties wonen bestaan hier domweg niet of ze moeten in plaggenhutten in de duinen hebben gewoond, de wijk is nog geen 50 jaar oud.
    Ik snap wel dat het een goed verhaal is: 'meisje uit achterstandswijk gaat naar gymnasium!', alleen is het interessantdoenerig geleuter wat geen hout snijdt. Nu hou ik erover op want ik moet weer vroeg op om garnalen te pellen.

Helaas is dat laatste dus te positief gezien: het is een op haat gebaseerde omkering van de werkelijkheid. Natuurlijk is het zo dat nieuwkomers, in Nederland zeer ruim in de minderheid, veel meer geconfronteerd worden met vreemden dan de Nederlanders. Dus als de aanwezigheid van "anderen" automatisch tot angst leidt, is die angst gigantisch veel groter bij de nieuwkomers.
    Waar nog bijkomt de "kracht"-factor: want niet alleen zijn de Nederlanders met 10 keer en meer in de meerderheid, ze zijn ook nog eens als cultuurrepresentanten tientallen keren krachtiger. Daarom zijn die nieuwkomers ook naar hier gekomen: vanwege onze tientallen malen krachtiger cultuur.
    Dus Nederlanders zijn overdadig in overtal en ook nog eens overdadig veel krachtiger.
    Dus wie hebben een reden om angstig te zijn en wie hebben dus een reden om een teringhekel te hebben: juist ja: de nieuwkomers.
    Karin Amatmoekrim plakt uitspraak voor uitspraak haar levensproblemen als groepslid op de Nederlanders.
    Karin Amatmoekrim heeft een teringhekel aan Nederlanders.
    Waarvan ze getuigt vanaf de eerste tot de laatste zin in dit interview.
    Verder dus:
  Begreep je die teringhekel?
'Ik begreep dat het moeilijk was om de verandering te dragen. Het land dat ze kenden, waren ze kwijtgeraakt.

Precies! Het land dat Karin Amatmoekrim kende, was ze kwijtgeraakt.
  In Zeewijk kende iedereen elkaar. ... Op straat, op de markt, overal hoorden ze een taal die ze niet verstonden. In de flat was niet veel ruimte, rond etenstijd roken ze Turkse kruiden die ze niet kenden. De hoofddoekjes werden de belichaming van die verandering, daar gingen ze op haten. Ik begreep al vroeg dat de ander een bedreiging vormt, ik heb me alleen verbaasd over de intensiteit van de woede.'

Precies! Al vroeg ontwikkelde Karin de haat (ze heeft het over haar eigen jeugdervaringen en die liep ze echt niet op bij de buren in huis maar in haar eigen huis), en wij verbazen ons nu niet meer over de intensiteit ervan.
  Je kwam op het gymnasium.
'Mijn moeder en ik wisten niet eens dat zoiets bestond als een gymnasium. Het hoofd van de lagere school had het expliciet tegen haar gezegd. Anders was ik naar de scholengemeenschap gegaan waar mijn vriendinnetjes lbo-mavo deden.

Nog meer vernedering: ze moeten geholpen worden door die arrogante Nederlanders in zoiets simpels als "een school kiezen".
  'Op de diploma-uitreiking van het gymnasium voelde ik hoe trots mijn moeder was, ik werd de eerste in de familie die ging studeren. Ik keek op dat diploma en zag de naam Boersma staan, van de man die mijn jeugd zo had verpest. ...

Tja ... Oneindig veel openstaande deuren voor gepsychologiseer over de Hollandse naam en de hekel die daar aan vastzit ...
  Dit moet ik op de naam van mijn moeder doen, dacht ik, de vrouw die mij heeft gemaakt en gesteund. Mijn moeder wilde niet dat ik mijn naam veranderde. Ze zei: die naam gaat tegen je werken in dit land.'

Nog meer opvoedkundige vorming richting de Boersma's die haar de weg naar het gymnasium wezen en haar daar opgeleid hebben ...
  Van Boersma naar Amatmoekrim is geen kleine stap.
'Nee, maar je naam is wel belangrijk. Het is een van de zichtbaarste pijlers van je identiteit.

Precies! Niet Nederlands, maar Suri! Die loyaliteit.
    En als je van zo'n ontzettende afstand kijkt:
  In Nederland blijft het statisch, hetzelfde als veertig jaar geleden. Alsof dit land niet is veranderd.

Absurd.
    Maar wat is de maatstaf:
  Schrijvers zoals Salman Rushdie, Teju Cole of Zadie Smith worden in Nederland pas gewaardeerd nadat ze in het buitenland applaus hebben gekregen. De Nederlandse varianten van dat soort boeken horen bij de migrantenliteratuur, met hun eigen hoekje. Alsof ze niet bij de echte literatuur horen.

Absurd.
    Conclusie: het is volkomen duidelijk: Karin Amatmoekrim lijdt aan een gigantische haat voor Nederland. Vanwege haar culturele overwegendheid.
    Overigens had de briefschrijver nog een aardige, waar hij mee begon:
  Ik weet dat je mensen die dingen zeggen als: 'Hollanders kunnen geen kinderen opvoeden' niet serieus moet nemen maar ik kan het toch niet laten om even te reageren op de onzin die Karin Amatmoekrim in de Volkskrant (V, 4 augustus) uitkraamde.

Toch is het zaak om dit wel serieus te nemen, dus.

Amatmoekrin spookt normaliter niet in de Vuilniskrant, hoewel haar naam daar wel diverse keren is langsgekomen. Hier is zo'n soort geval (de Volkskrant, 12-08-2026, door Dan Afrifa):
  Essay door Dan Afrifa

Ja, ik wil

Mocht schrijver Dan Afrifa - geboren in Amsterdam uit Ghanese ouders, pas getrouwd met een Surinaamse vrouw - kinderen krijgen, dan is het plan ze in Nederland op te voeden. ...

Daarmee zeggende van plan te zijn ze niet-Nederlands op te voeden. natuurlijk. Anders stond dat er wel.
  ... Daarmee zegt hij ook definitief 'ja' tegen Nederland, schrijft hij in een brief aan zichzelf. ...

En dat is dus een leugen voor goedwil.
    Maar het gaat hier niet om de Ghanees Afrifa, maar de Javaans-Surinaamse Amamoekrin, die dezelfde soort cultuur huldigt, en daarom uitgebreid aangehaald wordt door Afrifa:
  ... Grenzend aan liefde, het pleidooi van NRC-columnist Karin Amatmoekrim voor 'een nieuw verhaal over Nederland'. Je leest over 'de gevaarlijke verlangens naar het verleden' die de politieke en sentimentele boventoon zijn gaan voeren; over het idee van een historisch homogene Nederlandse identiteit die door buitenstaanders zou worden bedreigd.
    Online lees je geregeld onder berichten over migrantenkinderen: 'Een kat geboren in een paardenstal is nog geen paard.' Maar de allochtone Ander hoort inmiddels bij het nationale, Nederlandse zelf, stelt Amatmoekrim. Door generaties van letterlijk en figuurlijk samenleven, waarin we onder andere elkaars eten en (straat)taal hebben overgenomen, zijn we volgens haar op een punt van 'onvermijdelijke nabijheid' beland: zo met elkaar verweven dat nauwelijks nog valt aan te wijzen waar het Nederlandse 'zelf' ophoudt en de 'Ander' begint. 'Met onze bevolkingssamenstelling en maatschappelijke werkelijkheid is het omarmen van het rechtsextremistisch populisme een vorm van zelfhaat.'    ...
    Nederlanders met een migratieachtergrond zijn volgens Amatmoekrim de meest eigentijdse wezens van de 'postmoderne conditie', bij wie de versplintering van moderne identiteiten het sterkst is doorgedrongen. Die, vaker dan hun lief is, geconfronteerd worden met de vraag: 'Waar kom jij nou echt vandaan?' En juist zij laten volgens Amatmoekrim zien hoe je de meervoudigheid en gelaagdheid van je identiteit(en) kunt omarmen. Maar waar zij identiteiten vooral naast elkaar plaatst, als weerspiegeling van onze complexe, verweven wereld, ervaar jij een hiërarchie, met het Ghanese bovenaan, het enige onvervreemdbare. ...
    Zo verwijs je in je geloften naar Vinland Saga, een anime over het bloedige Vikingentijdperk, waarin iedereen naar zijn eigen paradijs streeft: de Noormannen naar walhalla, de christenen naar de hemel en de Welsh naar Avalon. ...
    Hoewel Vinland Saga hoopvol eindigt, en jij naar die hoop verwijst in je geloften, blijft de boodschap: probeer elders een liefdevol paradijs te stichten, bijvoorbeeld aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, ver weg van waar haat regeert. Amatmoekrim roept juist op om hier te blijven en tot het bittere einde te vechten voor een nieuw verhaal over Nederland. Een empathisch, fatsoenlijk en beschaafd verhaal over Ons allemaal, in plaats van over Ons en de Ander.
    Ook als dat ideaal nooit werkelijkheid wordt. Zoals ze aan het einde van haar boek schrijft: 'Het is, wat dat betreft, net als de liefde. Misschien lukt het niet, misschien ontglipt het je. Maar als we erbij in de buurt kunnen komen, zijn we al rijker dan zij die de liefde bij voorbaat hebben afgewezen.'    ...

En daar omheen is het voor Afrifa natuurlijk Ghana voor en Ghana na.
    Om een miljoen redenen.
    De enige reden om iets met Nederland te willen, is glashelder: geld. In Ghana kan je schrijven wat je wilt, maar je bent en blijft een arme sloeber. Hier zijn er twee miljoen zombies van het wokisme die potentieel je geschrijf willen kopen omdat je geen Nederlander bent.
    "Kijk eens, de aapjes kunnen ook schrijven ... ".
    Of ze nu uit Ghana, of van Java komen.
    ...
    Nagekomen gedachte: dat is wat de hogeropgeleide allochtoon eigenlijk het het hele leven doet: met zichzelf in het reine komen over het feit dat het deel uit maakt van een minderwaardige cultuur te midden van een redelijk wat beter functionerende, waarop ze dan van alles aan te merken hebben, wat voor een deel ongetwijfeld zelfs terecht is, alleen is hun eigen cultuur in dat specifieke opzicht ongetwijfeld nog een stuk sneuer.


Naar Haatzaaien, allochtoon , Allochtonen, vijfde colonne , of site home ·. 

20 sep.2016