PC-club: Mark van Ostaijen

Mark van Ostaijen is één van de eindeloze reeks kabouters die bij introductie in de Vuilniskrant aangeprezen werd als brenger van nieuw geluid.

Het blijkt tot nu toe altijd wokisme te zijn, tot en met wokisme van de ergste soort.

Bij Ostaijen was dat niet anders.

We hebben het tot nu toe laten zitten, maar dit werd toch echt te veel (de Volkskrant, 21-10-2025, column door Marc van Ostaijen, bestuurssocioloog):

Ik schaam me voor de absolute kleinheid van ons land

Het vorige product van deze soort was, recent, van Marie Antoinette Curvers

, waar we alleen maar onder plakten "Tieft op, Curvers".
Maar omdat het een première is, hier wat uitgebreider commentaar. Eerst de algemene dingen:

...    Ik schaam me voor de 'doe maar gewoon'-mentaliteit als vrijbrief voor ambitieloosheid. Voor ons totale gebrek ons te verheffen, voor ons anti-intellectualisme, want 'doe zelf normaal joh'. Voor onze onverschilligheid voor kunst, cultuur, wetenschap en natuur - behalve als er aan te verdienen valt. Voor onze nadruk op water en dat ieder vergezicht hier altijd in dat water valt. Ik schaam me voor de woorden 'migratiestroom', 'asieltsunami' en 'uitlekgewicht'. Voor onze zelfgenoegzaamheid.
    Ik schaam me voor onze bio-industrie, voor Tata Steel en voor de 600 miljoen dieren die we hier jaarlijks afslachten. Ik schaam me voor ons koloniale verleden, voor ons aandeel in de slavernij, voor ons geloof in 'politionele acties', voor zoiets als een 'VOC-mentaliteit'. En onze trots daarop.
    Ik schaam me voor onze postzegelmonarchie, voor onze kruideniersmentaliteit, voor het idee van een 'BV Nederland' en voor het schaamteloos uitbuiten van Poolse medemensen want ja, 'open economie, hè'.
    Ik schaam me voor de lelijkheid in dit land. Voor de gelijkvormigheid van onze publieke ruimte, voor onze burgerlijkheid. Voor onze veel te luidruchtige kinderen. Voor onze verdwazing botheid te verwarren met directheid. Ik schaam me ervoor dat de platheid van ons landschap onze manieren kenmerkt. Dat we gekenschetst worden door lage luchten en een lucht van laagheid. Voor het zijn van een nogal laag land.
    Ik schaam me voor de altijd terugkerende nadruk op gezelligheid. Voor de pacificerende werking die daarvan uitgaat en alle inhoud reduceert tot sfeer en toon. Voor onze barbecue- en vleescultuur. Voor de campagneslogan 'Nederland Vleesland'. Voor het woord 'Holland' in plaats van 'Nederland' en dus voor alles wat 'typisch Hollands' en 'on-Hollands' is. En het meest schaam ik me voor ons verwrongen zelfbeeld van tolerantie, vooruitstrevendheid en nuchtere clichés.
    Ik schaam me voor Nederlanders in het buitenland. Voor Nederlandse kinderen in het buitenland en vooral voor ouders van Nederlandse kinderen in het buitenland. ...

En de slechte eigenschappen van het buitenland ...

... En dat we in vrijwel al onze extremen weinig verschillen van landen om ons heen, zoals Frans conservatisme, Oostenrijkse vreemdelingenhaat en Hongaars nativisme. ...

... zijn in feite Nederlandse eigenschappen.
Verder heb je nog wat diverse politieke en maatshcappelijke dingen ... :

... Ik schaam me voor dit kabinet, voor onze uitsluitpolitiek, voor onze bestuurlijke impotentie en het Haagse provincialisme. Ik schaam me voor de permanente crisissfeer in dit land, het publieke gevoel van verlies en de collectieve waanzin dat we ieder moment naar de ratsmodee zullen gaan.
Ik schaam me voor de absolute kleinheid van ons land en onze gedachten, voor de totale uitverkoop van de publieke sector, voor de afbraak van de welvaartsstaat en privatisering van collectieve voorzieningen. Voor de onpretentieuze discussies, onze afwezige debatcultuur, voor de infantilisering van Kamervragen en de alomtegenwoordigheid van talkshows. ....

... , en nog een verzameling onder het motto "diversen", maar laten we maar overgaan om waar het natuurlijk allemaal om draait:

Het is vaak de blik van de ander die dwingt naar jezelf te kijken. Zo vroeg een Al Jazeera-journalist me vorige week wat de aankomende verkiezingen zo bijzonder maken. Uiteraard veronderstelt die vraag dat er iets bijzonder ís aan deze verkiezingen, maar ik moest beschaamd toegeven dat ik weinig bijzonders zie. Eerder een terugkeer van hetzelfde, oude wijn en nieuwe zakken. Het lijkt een koortsdroom die al meer dan twee decennia voortduurt. ...

En drie, twee, één keer raden waar dat 'al meer dan twee decennia' voor staat:

... Want we zeggen zo graag grip op migratie te willen, maar migratie heeft volledig grip op ons, zoals hoogleraar Peter Scholten terecht stelt. Dat beeld wordt nu versterkt door de prachtige NPO-documentaire Fortuyn: On-Hollands. Het toont de historische situering van xenofobie waar verschillende politieke entrepreneurs door de tijd heen handig op in wisten te spelen. Of zoals Fortuyn het in een van de scenes ook zelf zegt: 'Het gaat niet om mij, want zelfs als jullie me afmaken, blijft dit bestaan.' ...

Hoe heeft u het kunnen raden ...
En voor de zekerheid: die bezwaren tegen immigratie van parasiterende en criminele en agressieve barbaren

zijn ...

... Dat beeld wordt nu versterkt door de prachtige NPO-documentaire Fortuyn: On-Hollands. Het toont de historische situering van xenofobie waar verschillende politieke entrepreneurs door de tijd heen handig op in wisten te spelen. ...

... xenofobie.
Ook Ostaijen is HDNW: Het Doodtrappen Niet Waard

.

"Ze zijn volkomen gestoord", is iets dat deze redactie graag schrijft. En we krijgen weer eens een bevestiging. Het onderwerp is iets heel anders (de Volkskrant, 10-03-2026, column door Marc van Ostaijen, bestuurssocioloog):

Een 'brede blik' is niet kwetsbare gezinnen reduceren tot 'hersenprocessen'

Soms lees je iets vermakelijks. Soms met enige verontrusting. Zelden lees je iets met vermakelijke verontrusting, maar het Volkskrant-interview met Dick Swaab (Magazine, 7/3) kwam in de buurt.
Nu vind ik het niet erg dat mensen overtuigingen aanhangen met beperkingen. ...
Erger is wanneer wetenschappers anderen bewust reduceren tot hun eigen beperkingen. Het gevolg daarvan is kennisdeterminisme. Of zoals Dick Swaab stelde: 'Ja, mensen reageerden in eerste instantie heftig op het idee dat we geen hersenen hébben, maar onze hersenen zíjn. ...

Niet het onderwerp voor ons, maar ten eerste zijn onze hersenen natuurlijk wel ontzettend belangrijk, en ten tweede is er hier ook weer sprake van het Joodse Absolutisme: "erg belangrijk" wordt "is alles".
Dat is ook gestoord.
Maar het gaat hier om deze gestoordheid:

... Die vorm van kennisdeterminisme zie je ook vaak bij politici. Zo zijn sommigen ervan overtuigd dat je alles kunt begrijpen als migratieprobleem. Zie veiligheid of woningnood. Dat is aantoonbare onzin ...

Zoals gezegd: volkomen gestoord.
    Want opschrijvende precies het tegenovergestelde van de werkelijkheid.
    M. van Ostaijen: "Er zijn in Nederland niet zes miljoen immigranten erbij gekomen sinds 1970".

Er zijn tussenpozen, maar de hoogtepunten lijken wel extra hoog. De kwestie: een neger die met eindeloos veel bombarie benoemd tot professor in Cambridge, bleek te hebben gelogen over zijn verleden, zijn cv, en de originaliteit van zijn wetenschappelijke werk.
    En toen dat uitkwam, maakte hij, hebbende twee dochters, met het toppunt van gebrek aan verantoordelijkheid en egomanie, een einde aan zijn leven.
    Dat de niet-originaliteit van zijn academische werk is tegenwooridg het makkelijkst te bewijzen, en is geen enkele twijfel over.
    Het middelste bleek ook niet zo moeilijk, aangezien hij minstens twee feiten opsomde waaronder deelname aan eem beroemd BBC-televisieprogramma, dat bij naspeuren een leugen bleek.
    Het eerste, zijn verleden, bleek wat moeilijker maar iemand die er zich over uitspraak ontkende ook diverse details, zoals de claim van het slachtoffer voor zijn twaalfde niet te kunnen hebben lezen of schrijven.
    "Kijk eens wat een meteorische en glansrijke ontwikkeling ik heb doorgemaakt!".
    En dna was daar nog de claim 600 mijl oftewel bijna 1000 kilometer te hebben hard gelopen in zes dagen.
    Uh, 24 marathons is zes dagen ...
    Bij latere kritiek verbeterde hij dat tot in twaalf dagen ...
    Dit gaat te ruim voor bij absurd om dat goed te kunnen uitdrukken.
    We proberen het met "obsceen absurd".
    Dit dus naast zijn academische acitvitieten.
    Dan had 'ie ook nog zes miljoen opgehaald voor goede doelen ...
    Alleen deze dingen al had voldoende moeten zijn een zeer hoge score op diverse DSM-V facetten.
    Toen er uiteindelijk, na een eerste op censuur gefaalde eerste poging, iemand met voldoende academische geloofwaardigheid kwam die het plagiaat bewees, stortte het hele bouwwerk in.
    Dit bouwwerk (de Volkskrant, 22-08-2026, door Hassan Bahara en Esma Linnemann):

Wat begon als een sprookje ... Hoogleraar Jason Arday was het gezicht van een diverser Cambridge ...

...    Toen Arday in 2023 door een selectiecommissie vol zwaargewichten werd aangesteld als hoogleraar onderwijssociologie aan Cambridge, was de berichtgeving over hem lyrisch. The Guardian beschreef hem in een profiel als 'een hoog aangeschreven wetenschapper op het gebied van ras, ongelijkheid en onderwijs' met een opmerkelijk levensverhaal.
    Arday, geboren in het sociaal-economisch geplaagde Zuid-Londen, werd op zijn 3de gediagnosticeerd met autisme en een globale ontwikkelingsachterstand. Praten kon hij naar eigen zeggen pas op zijn 11de en pas op zijn 18de leerde hij lezen en schrijven.
    Ardays biografie, in combinatie met zijn academische prestaties, maakte van hem de juiste man op het juiste moment - 2023 was de tijd dat witte academische bolwerken in de westerse wereld onder hevige kritiek stonden vanwege een gebrek aan diversiteit. Zo is minder dan 1 procent van alle Britse hoogleraren zwart.
    In een BBC-nieuwsitem uit 2023 over Ardays aanstelling is Hilary Cremin, hoofd van de faculteit Onderwijskunde van Cambridge, zichtbaar verguld met zijn komst naar de universiteit. 'Jij bent de beste ter wereld op het gebied van het onderzoek dat je doet.'    ...

Een bouwwerk opgetrokken op vier pijlers: Ideologie, Ideologie, Ideologie, en Ideologie.
    Overal waar het wokisme niet heerst, is het hele geval in oneindig veel kleine stukken getrokken, met relatief nog steeds te weinig nadruk op de totaal absurd gestoorde secundaire verschijnselen naast het vergelijkenderwijs banale plagiaat.
    Als er ergens ooit waarschuwingen vooraf bij een komende individudle psychologische ramp zijn gegeven, dan is het in dit specifieke geval.
    Hier is een bijna net zo ernstig geval. Uit eerbied voor de integriteit van de patiënt, eerst zijn hele eigen verhaal (de Volkskrant, 25-08-2026, column door Marc van Ostaijen, bestuurssocioloog):

Wat zonder consequenties blijft voor witte wetenschappers, kan anderen fataal worden

De wetenschap is een vreemdsoortig werk. Het is een constante zoektocht naar de juiste woorden voor valide claims op de werkelijkheid. Maar bij het overlijden van Jason Arday schieten in de hele wetenschap vooral woorden tekort. Bovendien heeft in die zoektocht naar waarheid niet iedereen het kompas altijd zuiver afgesteld, dat is algemeen bekend. Zo kun je als Tilburgse hoogleraar een 'promotiefabriek' optuigen, meer dan een miljoen euro overmaken naar familieleden, aanblijven als decaan en wegkomen met een taakstraf.

Zo kun je als Duitse minister van Defensie betrapt worden op plagiaat, maar je doctorstitel behouden. Inmiddels is die Duitse minister de voorzitter van de Europese Commissie. En zo kun je als PVV-staatssecretaris betrapt worden op plagiaat in je masterscriptie, kan je bul worden afgenomen, vervolgens een nieuwe kans worden geboden en nu zitting nemen als Tweede Kamerlid.

In de zoektocht naar waarheid gebeuren weleens stomme dingen. Ook domme, nalatige en strafbare dingen. Wetenschappers publiceren meer dan ooit en die publicatiedruk zorgt ervoor dat fraude en plagiaat aan de orde van de dag zijn. Ook door verbeterde technieken komen ongeoorloofde praktijken steeds vaker aan het licht. Zo worden jaarlijks 10- tot 14 duizend wetenschappelijke publicaties teruggetrokken. Meer dan 10 procent daarvan wordt specifiek vanwege plagiaat teruggetrokken.

Met andere woorden: ongeoorloofde praktijken zijn een alledaags academisch fenomeen en kunnen iedereen overkomen. Het belangrijkste verschil is dat niet iedereen ermee wegkomt. Dat alleen sommigen echt nadelige gevolgen ondervinden. En dat het alleen voor een enkeling levensbedreigende consequenties heeft.

Socioloog Jason Arday wist dat als geen ander. Hij schreef prachtige studies over hoe racisme werkt in het hoger onderwijs: 'more to prove and more to lose'. En zo schreef hij vijf jaar geleden al: 'Er zijn tal van problemen binnen het hoger onderwijs die voortdurend aspecten van ongelijkheid en discriminatie in de hand werken. Deze problemen houden verband met institutioneel racistische structuren, die de academische loopbaan van gekleurde personen vormgeven, benadelen en onderdrukken.'

Het gaat er niet om dat het cv van Jason Arday inconsequenties vertoonde, of dat aan zijn dissertatie werd getwijfeld. Want vlooi mijn cv door, haal al mijn publicaties door de scanner en je zult mij ook aan de schandpaal kunnen nagelen. Geen enkele twijfel. Waar het om gaat is dat Ardays nalatigheden niet zonder consequenties bleven. Dat zijn onvolkomenheden leidden tot een internationale journalistieke hetze en dat hij niet als hoogleraar kon aanblijven.

Dat valt ook onder de weinig 'zuiverende werking' van de wetenschap. Namelijk dat het zich niet kan zuiveren van reproducerende krachten van discriminatie en racisme in de samenleving. En waarvan de universiteit een 'microkosmos' is, zoals Arday wist.

De kwestie-Jason Arday is dus geen kwestie van plagiaat, maar van de vraag aan wie de verdenking van plagiaat blijft kleven. En voor wie dat onomkeerbare consequenties heeft.

De socioloog Norbert Elias wist ook hoe dat werkte. Want het beeld van buitenstaanders wordt altijd gemodelleerd naar de slechtste kenmerken van die groep, terwijl het zelfbeeld van gevestigden opgehangen wordt aan de 'beste' leden. Zo stelt Elias: 'Deze vertekening in tegengestelde richtingen stelt een gevestigde groep in staat zowel voor zichzelf als voor anderen zijn gelijk te halen; er is altijd bewijsmateriaal te vinden om aan te tonen dat de eigen groep 'goed' en de andere 'slecht' is.' Op grond daarvan wordt duidelijk waarom zoiets volstrekt alledaags als plagiaat in het ene geval beklijft en in het andere geval niet. Want alleen dankzij machtsongelijkheid kan volgens Elias 'het etiket van collectieve schande waarvan buitenstaanders worden voorzien, zijn kleefkracht behouden'.

Kleefkracht. Met andere woorden, in het witte bolwerk van universiteiten is het niet moeilijk dat datgene wat witte wetenschappers zonder consequenties kunnen doormaken, fatale consequenties heeft voor diegene bij wie dat wel kleefkracht heeft.

En ik kan mijn stem gebruiken om ongelijkheid aan de kaak te stellen die ik heb gezien en meegemaakt. Ik hoop dat mijn verhaal enige troost of vastberadenheid kan bieden bij het omgaan met racisme in al zijn institutionele vormen.

Troost of vastberadenheid. Want die laatste alinea is niet van mezelf, maar van Jason Arday. Print 'm uit. En hang 'm op. Of hang anders mij maar op.

Roept u maar ...
Of met een bekende ligbank-psychologengrap: "Also, fangen wir an ...".

De wetenschap is een vreemdsoortig werk. Het is een constante zoektocht naar de juiste woorden voor valide claims op de werkelijkheid. Maar bij het overlijden van Jason Arday schieten in de hele wetenschap vooral woorden tekort. ...

Het lot van Jason Arday heeft helemaal nul komma niets met 'de wetenschap' te maken. Het lot van Jason Arday is het product van wokisme. En wokisme is een tegenovergestelde van wetenschap.

... Bovendien heeft in die zoektocht naar waarheid niet iedereen het kompas altijd zuiver afgesteld, dat is algemeen bekend. ...

Een claim: "Mijn compas is zuiver afgesteld, in tegenstelling tot de mensen waar ik het over ga hebben".
Een uiting van een overbekende psychologische kwaal: zelfoverschatting. Richting niveau "grandioze ..."

... Zo kun je als Tilburgse hoogleraar een 'promotiefabriek' optuigen, meer dan een miljoen euro overmaken naar familieleden, aanblijven als decaan en wegkomen met een taakstraf. ...

Een eerste feitelijk argument: er zijn andere wetenschappers die fouten hebben begaan (het bewijs van die fouten in het aangehaalde geval ontbreekt, zodat het eigenlijk valt onder "Hear say". Gerucht).
De redenatie zelf is natuurlijk foutief: dat anderen fouten hebben gemaakt wil niet zeggen dat de fout onder bespreking geoorloofd is.

... Zo kun je als Duitse minister van Defensie betrapt worden op plagiaat, maar je doctorstitel behouden. ...

Dat zou kunnen, maar het plagiaat van het te bespreken geval is een secundaire kwestie. het gaat om seriële leugenachtigheid.
En dat anderen door omstandigheden vrijuit zijn gegaan, staat tegenover talloze weer anderen wel zijn vervolgd en bestraft.

... En zo kun je als PVV-staatssecretaris betrapt worden op plagiaat in je masterscriptie, kan je bul worden afgenomen, vervolgens een nieuwe kans worden geboden en nu zitting nemen als Tweede Kamerlid. ...

En hier naast herhaling weer een redenatiefout: er is de PVV'er geen tweede kans geboden door de instanties die de sanctie hebben opgelegd.
Die Arday zou ongetwijfeld tweede, derde en vierde kansen zijn geboden als hij de rit had uitgezeten.

... In de zoektocht naar waarheid gebeuren weleens stomme dingen. Ook domme, nalatige en strafbare dingen. Wetenschappers publiceren meer dan ooit en die publicatiedruk zorgt ervoor dat fraude en plagiaat aan de orde van de dag zijn. Ook door verbeterde technieken komen ongeoorloofde praktijken steeds vaker aan het licht. Zo worden jaarlijks 10- tot 14 duizend wetenschappelijke publicaties teruggetrokken. Meer dan 10 procent daarvan wordt specifiek vanwege plagiaat teruggetrokken. ...

En dat klopt vermoedelijk allemaal, maar slaat niet op het geval Arday. Het geval Arday is dat van een pathologische leugenaar.

... Met andere woorden: ongeoorloofde praktijken zijn een alledaags academisch fenomeen en kunnen iedereen overkomen. Het belangrijkste verschil is dat niet iedereen ermee wegkomt. ...

En ook dat klopt.

... Dat alleen sommigen echt nadelige gevolgen ondervinden. En dat het alleen voor een enkeling levensbedreigende consequenties heeft. ...

Dat is een leugen: voor de meeste heeft het wel nadelige gevolgen.

... En dat het alleen voor een enkeling levensbedreigende consequenties heeft. ...

En dat is het geval van degene die een pathologische leugenaar is maar in het openbaar tot een Heilige is verklaatd.
Die Ostayen gaat hard richting niveau Arday, dus.

... Socioloog Jason Arday wist dat als geen ander. Hij schreef prachtige studies over hoe racisme werkt in het hoger onderwijs: 'more to prove and more to lose'. En zo schreef hij vijf jaar geleden al: 'Er zijn tal van problemen binnen het hoger onderwijs die voortdurend aspecten van ongelijkheid en discriminatie in de hand werken. Deze problemen houden verband met institutioneel racistische structuren, die de academische loopbaan van gekleurde personen vormgeven, benadelen en onderdrukken.' ...

De overbekende leugens van zwarten en andere niet-blanken in posities vanm maatschappelijk privilige, die ze bijna zonder uitzondering hebben gekregen door het bestaan van personen in de elite die ook dit soort dingen beweren, en de eigen groep die dit soort dingen beweert: "Des harder je "RACISME!!! roept, des te meer kans als zwarte om een prestigieus baantje te krijgen.".
Het Sylvana Simons-syndroom

... Het gaat er niet om dat het cv van Jason Arday inconsequenties vertoonde, of dat aan zijn dissertatie werd getwijfeld. Want vlooi mijn cv door, haal al mijn publicaties door de scanner en je zult mij ook aan de schandpaal kunnen nagelen. Geen enkele twijfel. ...

Een leugen. Geen enkele twijfel.
Als het waar zou zijn, zou je, om geloofwaardig te blijven en je betoog hard te maken, hier aan de schandpaal waardige onvolkomenheden van jezelf moeten opbiechten.
Dat gebeurt niet terwijl het makkelijk kan, dus dit is een keiharde leugen.

... Waar het om gaat is dat Ardays nalatigheden niet zonder consequenties bleven. Dat zijn onvolkomenheden leidden tot een internationale journalistieke hetze en dat hij niet als hoogleraar kon aanblijven. ...

Een gore leugen: het absoluut niet over de onvolkomenheden, maar op de eraan voorafgaande Heiligverklaring.
Het ging om de Morele Val.

... Dat valt ook onder de weinig 'zuiverende werking' van de wetenschap. ...

Een gore leugen: het heeft allemaal niets met de wetenschap te maken.

... Namelijk dat het zich niet kan zuiveren van reproducerende krachten van discriminatie en racisme in de samenleving. En waarvan de universiteit een 'microkosmos' is, zoals Arday wist. ...

Als vorm van bewijsvoering een Petitio principii: de conclusie wordt gebruikt is de argumentatie: er is sprake van racisme bij de behamdeling van Arday, omdat er spake is van racisme, bij de behandeling van Arday.

... De kwestie-Jason Arday is dus geen kwestie van plagiaat, maar van de vraag aan wie de verdenking van plagiaat blijft kleven. En voor wie dat onomkeerbare consequenties heeft. ...

Een herhaling van de eerdere stelling waarvoor in de tussentijd geen argumenten zijn geleverd.
Omdat het niet gaat om het plagiaat van Arday, maar diens Heiligverklaring en Morele Val

... De socioloog Norbert Elias wist ook hoe dat werkte. ...

En daar is De Oude Bron van Het Pathologische Liegen

. Het Oude Testament.

... Elias: 'Deze vertekening in tegengestelde richtingen stelt een gevestigde groep in staat zowel voor zichzelf als voor anderen zijn gelijk te halen; er is altijd bewijsmateriaal te vinden om aan te tonen dat de eigen groep 'goed' en de andere 'slecht' is. ...

Oftewel: "Ik haat de blanken, maar blijf te midden van de blanken wonen omdat daar natuurlijk het meeste te parasiteren valt. Ik kan geen professor in de socoilogie worden in Afrika of het Midden-Oosten".

... Op grond daarvan wordt duidelijk waarom zoiets volstrekt alledaags als plagiaat in het ene geval beklijft en in het andere geval niet. ...

Dram, dram, dram ...
Het gaat niet over het plagiaat ...

... Op grond daarvan wordt duidelijk waarom zoiets volstrekt alledaags als plagiaat in het ene geval beklijft en in het andere geval niet. ...

Waar de Joodse fantast last van heeft ...

... alleen dankzij machtsongelijkheid kan volgens Elias 'het etiket van collectieve schande waarvan buitenstaanders worden voorzien, zijn kleefkracht behouden'. ...

... is de kleefkracht van het anderen de schuld geven van het eigen falen.
De basale en banale psychologie

:
"Wij dansen rond Het Gouden Kalf, dus iedereen danst rond Het Gouden Kalf".

... Kleefkracht. Met andere woorden, in het witte bolwerk van universiteiten ...

Een gore leugen: iedereen heeft er vrij toegang, na vertoonde competenties.
En zwarten krijgen extra steun, net als moslims, trouwens.
Daar zijn allerlei potjes voor.

... is het niet moeilijk dat datgene wat witte wetenschappers zonder consequenties kunnen doormaken, fatale consequenties heeft voor diegene bij wie dat wel kleefkracht heeft. ...

Dram, dram, dram ...
Het gaat niet over het plagiaat ...

... En ik kan mijn stem gebruiken om ongelijkheid aan de kaak te stellen ...

Een gore leuegn: er is geen ongelijkheid. Er is verschil in competentie.
Afrika versus China.

... Ik hoop dat mijn verhaal enige troost of vastberadenheid kan bieden bij het omgaan met racisme in al zijn institutionele vormen.
Troost of vastberadenheid. Want die laatste alinea is niet van mezelf, maar van Jason Arday. Print 'm uit. En hang 'm op. Of hang anders mij maar op.

Pure Wokistische Gorigheid.
    "Kijk eens hoe GOED!!! ik ben".
    Gunst, het is bijna nog erger dan het standaard Gore Wokisme op pagina 2 ...

Het wokisme is iets van alfa-intellectuelen, en het alfa-intellectualisme wordt bedreigd door AI. Verhaaltjes verzinnen en plaatjes maken blijkt AI ook te kunnen, doodgewoon door de menselijke varianten te combineren.
    Om heel precies te zijn: wat de menselijke variant presenteert als eigen en creatief werk, is ook ererns tussen heel vaak tot bijna altijd ook gewoon een combinatie van werk dat erder gedaan is. Wat soms zelfs gewoon wordt toegegeven. Vandaar ook de extra waarde die men hecht aan iets dat echt nieuw is en ergens op slaat.
    Maar het "run of the mill" zogenaamd creatieve alfa-intellectuele product is ook gewoon combineren.
    En dat kan AI net zo goed.
    Dus is het gekrijs uit die hoek hemeltergend.
    M. van Ostaijen is het ook opgevallen, maar het schrijft in de Vuilniskrant, dus heeft het over de andere kant (de Volkskrant, 22-09-2026, column door Marc van Ostaijen, bestuurssocioloog):

Rond de vaagheid van AI verzamelen zich fundamentele gelovigen ...

... Laten we dus de kracht van kunstmatigheid erkennen én tegelijkertijd waken voor AI-extremisme. Want dat tiert welig. ...

De start en het einde van het verhaal.
    'Het AI-extremisme tiert welig'
    Waar dan?
    Ergens in Amerika, misschien, maar voor zover waargenomen vanuit hier, alleen daar waar gesteld wordt dat dat AI-extremisme er is en vervolgens met verbale atoombommen bestreden wordt.
    Er schijnen een paar AI-topmensen een boek te hebben geschreven ...
    Wat welig tiert is de AI-haat terreur.

Zo ... Vrezen sommigen dat hele bedrijfstakken worden 'weggevaagd'. En anderen dat het de ondergang van de mensheid in zich draagt. ...

Dat 'sommigen' en 'anderen' zijnde de collectiviteit van de alfa-intellectuele terroristen die de media domineren, en wier persoonlijke belangen geschaad worden.
AI zou bijvoorbeeld onmiddellijk dit ...

... Ook kent AI dezelfde 'hype-cyclus' zoals iedere nieuwe vorm van technologie. Eerst de innovatietrigger die gepaard gaat met enthousiasme en aandacht, vervolgens de piek van overspannen verwachtingen waaraan het nieuwtje magische krachten worden toebedeeld, met uiteindelijk desillusie en teleurstelling, omdat het doorgaans niet aan alle hoge verwachtingen kan voldoen. ...

... weerleggen, aan de hand van de voorbeelden van boekdrukkunst, weefgetouw, stoommachine, elektriciteit, telegraaf, telefoon, radio, televisie, computer, satelliet, internet, enzovoort.
Er zijn tegenvoorbeeld, maar de fout is dus deze:

... Ook kent AI dezelfde 'hype-cyclus' zoals iedere nieuwe vorm van technologie ...

Neen!
    Maar er is een belangrijkse extra te melden: om AI deze direct aanwijsbare fout te laten aanwijzen, moet je AI daar concreet om vragen.
    Doe je dat niet dan geeft AI het antwoord dat het het meeste aantreft in haar bronmateriaal, en haar bronmateriaal is wat er in publicatie, en qua hoeveelheid dus in de media, verschijnt, en die media zijn een grote wokistische moderpoel, dus je krijgt het Ostaijen antwoord.
    Al drie of vier keer heeft deze redactie op die manier AI-antwoorden moeten corrigeren.
    Het verschil met mensen, die precies hetlefde doen: AI geeft toe dat het een fout heeft gemaakt.
    Mensen doen dat zo zeldzaam dat je het met een gerust hart "nooit" kan noemen.
    En dáárom, is AI zo groot gevaar voor de wokisten: hun leugenterreur dreigt ontmaskerd te gaan worden.
    En AI erkent dat het zo werkt. In het eerste ervaringsgeval ging het over de Challenger-ramp, waarover gesteld werd dat er geen voorbode was van de ramp. Deze redactie had die voorbeoden gezien in een vakblad genaamd Flight International, en vroeg AI daarop te zoeoken. Waarop het kwam met de door deze redactie gelezen en in het archief van het blad gevonden bron van die voorbode, precies datgene wat later tijdens het onderzoek naar de ramp naar voren kwam.
    Maar je moet dat soort dingen expliciet vragen aan AI. Gevraagd naar de discrepantie met het eerste gestelde, was het antwoord: "AI geeft in eerste instantie het meest voorkomende antwoord, de consensus. Als het specifieke vragen krijgt die op een tegendeel wijzen, schakelt het over op een analytische modus".
    Een proces en uitleg die zich nog twee of drie keer herhaald heeft.
    Dus dit

... Want artificiële intelligentie (AI) excelleert vooral in datgene wat wij mensen altijd al doen: reproductie, nabootsing en imitatie. Sterker nog, een van de belangrijkste kenmerken van een cultuur zit in de manier waarop nabootsing en 'mimese' tot uitdrukking komen, zoals filosoof René Girard stelt. Dat vormt ook het succes van zoiets als generatieve AI. Zo excelleert ChatGPT juist in onze dagelijkse cultuur, een cultuur van imitatie, nabootsing en reproductie, van anderen, informatie en kennis. Alleen sneller en efficiënter. ...

... is dus half waar, en niet heel veel beter dan geheel onwaar, wat het niveau is van de meeste andere beschrijvingen van de werking.
Dat komt omdat wat alfa's doen met AI, hetzelfde is wat ze met de rest van de wereld doen, dit:

... en dus AI nooit kunnen confrontreren met 2 + 2 = 4, want dat gaat tegen hun hele levensfilosofie in.
En dus wat ze terugkrijgen van AI ...

... Toch werkt 'AI een beetje zoals God', zoals digitaal strateeg Ilyaz Nasrullah stelt, want 'iedereen heeft er een ander beeld bij'. Ik denk inderdaad dat AI net zoiets is als God: het is overal, velen geloven erin, maar niemand heeft het ooit echt gezien. Nogal wiedes, want 'AI is geen samenhangende technologie, maar een soort synoniem voor software', en juist AI als term 'is bedacht vanwege zijn vaagheid', zoals hoogleraar informatica Felienne Hermans stelt. En laat een godheid nu net uitblinken in vaagheid.
En dus verzamelen zich ook rond deze vaagheid fundamentele gelovigen, sceptici en doemdenkers ...

... zijn hun eigen vaagheden.
En in dat veld van vaagheden kunnen ze dan hun ideologieën kwijt zoals hun 2 + 2 = 5 ideologie dat allochtonen een verrijking zijn, dus kan je de werkelijkheid ...

... de vrouwenscheiding die ze meegebracht hebben uit hun achterlijke culturen (het voorbeeld dat langskwam vandaag), alleen maar bestrijden door het bestaan, of het bestaan van een werkelijkheid, te ontkennen, en te vervangen door te zeggen dat we leven in een wereld van vaagheid waar 2 + 2 = 5 ook waar kan zijn.
Deze opmerking van Ostaijen ...

... is dus inderdaad half waar. Waar voor degenen die AI gebruiken op de manier die dezelfde is als de manier waarop hun eigen breinen werken, wat dus hetgene is dat AI imiteert en reproduceert, tenzij je betere vragen gaat stellen.
Aan het einde constateert Ostaijen een deel van de werkelijkheid:

... Net als de stoommachine, gloeilamp en telefoon veranderen ook internet, mobiele telefonie en 'kunstmatige intelligentie' ons leven extreem wezenlijk. Maar die extremiteit is pas echt wezenlijk als je ervan uitgaat dat het leven niet continu verandert. En de betekenis ervan wordt pas extreem als wij er allerlei vermogens aan toekennen waartoe het niet in staat is. Zoals empathie. ...

Waarbij dat laatste, hoe logisch lijkend ook, ook maar een aanname is. Empathie is een proces werkend in het brein, en het brein is ook gewoon maar een ingewikkelde automaat

.
Maar dit doet er in de poraktijk ongetwijfled allemaal weingi toe. Er zijn over alle a[psecten van het wokisme en alfa-intellectualisme in het algemeen wle eens tegegeluiden gehoord.
Het heeft op termijn nooit maar dan ook nooti geholpen.

Naar PC club

, of site home

·.

PC-club: Mark van Ostaijen

21 okt.2025