WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Multiculturalisme en cultuurrelativisme: ontkenningen

15 mei 2013
 

Na het zoveelste afgegeven bewijs van de gewetenloosheid van Marokkanen uitleg of detail : het met zijn allen trappen van een op de grond liggende grensrechter die daardoor later overleed. kon de gezamenlijke politiek niet mee tegenhouden dat er in de Tweede Kamer een debat werd gehouden over dit soort verschijnselen, dat al snel het Marokkanendebat werd gedoopt, tot ergernis van alle Marokkanen en heel politiek-correct en multiculturalistisch Nederland. Hierop waren slechts een heel enkele uitzondering, althans in de openbaarheid van de media, en één ervan was uit Marokkaanse kring. Hier een paar citaten uit dit lange artikel, gevende daarmee een korte geschiedenis van het multiculturalisme:


Uit: De Volkskrant, 06-04-2013, door Said El Haji (1976, Marokko), schrijver en publicist.

Marokkanendebat | Op de publiek tribune

Liever gebasht dan betutteld

Hij voelt zich geen moment persoonlijk aangesproken tijdens het debat over het 'Marokkanen-probleem'. Sadi El Haji is vooral onder de indruk van de 'fysiek onmiskenbare aantrekkingskracht' van Geert Wilders.


Ik was blij dat het toch doorging. Niet omdat ik het een verachtelijk debat vond dat zo snel mogelijk achter de rug moest zijn, een houding die ik bij zowat alle politici meende waar te nemen, maar om de doodeenvoudige reden dat ik niet graag uren wacht op iets wat niet doorgaat.    ...
    Als nieuwsconsument heb ik vaak parlementaire debatten gevolgd, maar ik was niet eerder in de Kamer aanwezig. Voor deze keer maakte ik een uitzondering. Het gebeurt niet vaak dat op het allerhoogste politieke niveau een debat wordt gevoerd over de vermeende relatie tussen mijn afkomst en de oververtegenwoordiging van anderen met dezelfde afkomst in criminaliteit en allerlei andere vormen van onaangepast gedrag.
    Ik heb mij echter geen moment persoonlijk aangesproken gevoeld door de wijze waarop de PVV de kwestie heeft geframed. Ik werd geprikkeld, dat wel, maar vooral door de morele dimensie die aan de titel van het debat kleeft. Daar was het mij om te doen. Slechts twee keer eerder is zoiets bij mijn weten eerder gedaan, te weten het 'Jodenvraagstuk' van eind jaren dertig (over het al dan niet opvangen van joodse vluchtelingen uit Duitsland) en de 'Molukse minderhedenproblematiek' van de jaren zeventig (over de integratieproblemen van de Molukse gemeenschap). Vooral het eerstgenoemde voorbeeld doet bij een heleboel Nederlanders de alarmbellen afgaan. Geschiedenis laat nu eenmaal bijzondere sporen na in het collectieve geheugen van een bevolking.
    Al heb ik van huis uit niets van de lessen uit de Tweede Wereldoorlog meegekregen, ik weet heel goed dat Nederland nog altijd bezig is het eigen slechte geweten ten aanzien van een andere - eeuwenlang geminachte ¿ minderheidsgroep te compenseren, met als gevolg dat de misstanden die daar weer uit voortvloeien niet of moeizaam worden gezien. Als scholier zag ik in de jaren negentig van de vorige eeuw allerlei kortgeknipte jongens en meisjes met bomberjacks waarop Nederlandse vlaggetjes waren genaaid in het straatbeeld verschijnen. Ze werden tot neonazi's bestempeld en ik deed daar hartstochtelijk aan mee. Soms lokte ik ruzies met hen uit in de wetenschap dat mijn Nederlandse vrienden toch aan mijn kant stonden.
    Neonazi's, zo wist ik, zijn tegen vreemdelingen en dus tegen mij. In hoeverre de jongeren werkelijk neonazi's waren, was een vraag die niemand van ons stelde. Die jongens en meisjes deugden gewoon niet, want ze flirtten met patriottisme en skinheadsymboliek. Dat er ook nogal wat Marokkaanse jongens met opgeschoren hoofd een vlaggetje van Marokko op hun leren jas hadden, daar stoorde niemand zich aan. Waarom waren Nederlandse jongeren met Nederlandse vlaggetjes eng en Marokkaanse jongeren met Marokkaanse vlaggetjes niet? Jaren later zag ik hoe kleine Marokkaanse jongens van nog geen 10 jaar in de tram de Hitlergroet brachten naar het personeel, om geen andere reden dan dat ze - volkomen terecht, want ze reden zwart - naar buiten werden gesommeerd. Waar haalden ze die brutaliteit vandaan?
    Het meest geïmponeerd werd ik evenwel door de heer Wilders zelf. ...
    De enige van zijn fractie die sprak was Joram van Klaveren. Uitstekend gedrild in de retoriek van zijn partij, gooide hij het er in één keer uit: criminaliteit, recidive, antisemitisme, seksisme, homofobie waren allemaal uiting van een en hetzelfde probleem. De oplossing? Denaturaliseren en het land uit knikkeren. ...
    Problemen met Marokkaanse integratie zijn er al dertig jaar. Al in 1989 verschenen alarmerende beleidsstukken over problematische Marokkanen. Dat de problemen er alleen maar erger op zijn geworden, is niet alleen te wijten aan het feit dat de eerste generatie Marokkanen veelal analfabeet is, uit een plattelandscultuur komt en in de jaren tachtig ook nog eens te maken kreeg met massale werkloosheid. Het komt ook doordat Nederland nog altijd bezig is het eigen slechte geweten ten aanzien van een andere - eeuwenlang gehate - minderheidsgroep te compenseren. In dat opzicht is 'het Marokkanenprobleem' dus meer dan een Marokkaanse kwestie. En de symboliek ervan reikt veel verder dan de bühne. Het is vooral een (zoveelste) aanval op een gemankeerde politiek correcte gewoonte.


Red.:   En natuurlijk werd ook dit keer rustig verder gebouwd aan dit monument:

  Er is nog altijd sprake van een politiek taboe om achterstandsproblemen te koppelen aan etniciteit. Zittend op de publieke tribune van de Staten-Generaal werd ik daar wederom in bevestigd. Behalve de PVV hekelde iedereen de titel van het debat. De kwalificaties varieerden van 'niet gelukkig' (VVD) en 'we hebben er niets mee' (PvdA) tot 'verwerpelijk' (D66). GroenLinks deed helemaal niet aan het debat mee. 'Groepsdenken en stigmatiseren is voor GroenLinks de reden om niet deel te nemen', aldus Kamerlid Linda Voortman eerder die dag in een opiniestuk in dagblad Trouw. Voortman schrijft ook dat in Nederland geen enkel clubje meer te vinden is dat de integratieproblemen verhult. Maar het debat liet zien dat er minstens één clubje is dat deze neiging, bewust of onbewust, heeft.
    Bij monde van Kamerlid Sadet Karabulut meende de SP scherpzinnig commentaar te leveren op de generaliserende titel van het debat, door te stellen dat we net zo goed kunnen spreken van een 'mannenprobleem', aangezien deze groep meer problemen veroorzaakt dan vrouwen. Alsof dat niet verhullend is. In het debat stonden immers problematische Marokkanen centraal en niet problematische mannen. En waarom zou de ene kwestie de andere uitsluiten?
    Ronduit ergerlijk was haar expliciete opsomming van succesvolle Marokkanen. Dat deed me iets te veel denken aan de campagne 'Hoe leuk zijn Marokkanen?' uit het vorige decennium, waarbij allerlei bekende en minder bekende Marokkanen op grote affiches in de publieke ruimte zouden komen te hangen, om de mensen eraan te herinneren dat Marokkanen heus niet allemaal criminelen zijn.

Wat natuurlijk iedereen weet. Want het gaat er niet om dat er geen deugende Marokkanen zijn, het gaat erom dat er te veel niet-deugende Marokkanen zijn. En dat kwam dus weer niet aan de orde.


Naar Kosmopolitisme , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .