WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Westerse cultuur: man-vrouw relaties

De ontwikkeling van cultuur en beschaving heeft een direct verband met de relaties tussen man en vrouw. De vuistregel is simpel: hoe gelijkwaardiger de rol van de vrouw, hoe beter de cultuur en hoe hoger de beschaving.
    Achter deze regel zitten een paar factoren. Ten eerste is daar de simpele dat een gelijke rol voor vrouwen het potentieel verdubbeld op alle vlakken waar mannen en vrouwen op min of meer dezelfde manier de gewenste functie kunnen vervullen. In maatschappijen waarin normaliter meer ongelijkheid is, neigt men naar meer gelijkheid in tijden van nood. In vrijwel alle oorlogslanden tijdens de Tweede Wereldoorlog deden vrouwen werk dat voorheen vrijwel uitsluitend mannenwerk was, zoals in fabrieken, en bleken daarin niet minder te presteren.
    Maar vermoedelijk nog belangrijker is de factor van de uitgebreidheid en variatie in ideeën. Vrouwen denken op een aantal gebieden duidelijk anders, zoals op het sociale vlak, en hun gelijke betrokkenheid in de maatschappij geeft dus meer variatie- en aanpassingmogelijkheden - vrijwel altijd een belangrijk evolutionair voordeel.
    Voor deze regels zijn een aantal observaties aan te wijzen. Zo zijn westerse maatschappijen en culturen in de moderne wereld veruit het meest feminien. En ook het meest succesvol. En binnen de westerse maatschappijen zijn de minst feminiene culturen: de Latijnse bijvoorbeeld, weer het minst succesvol.
    Onderstaand worden deze verschillen onderbouwd en uitgewerkt in de vorm van voorbeelden uit de diverse noordelijke en zuidelijke culturen, die in tegenstelling tot de andere noord-zuid verzamelingen, nu eens aan de slechte kant begonnen wordt (even ervan uitgaande dat je vrouwenonderdrukking kan betitelen als "slecht").
    Het eerste is een overzichtsartikel, verschenen na de start van deze verzameling, waarin de hoogst politiek-correcte en zeer multiculturalistische Volkskrant het verschijnsel belicht aan de hand van een specifieke zaak: het kindhuwelijk, wat natuurlijk per definitie een geval van uithuwelijken is:


Uit: De Volkskrant, 11-10-2012, door Rob Vreeken

De bruid is 11, de bruidegom 40

Ghulam en haar man schelen bijna dertig jaar. Elke drie seconden vindt wereldwijd een bruiloft plaats van meisjes zoals zij. Uithuwelijking is een van de onderwerpen waarvoor de Verenigde Naties vandaag aandacht vragen op de eerste Wereldmeisjesdag.


Eén: het is Wereldmeisjesdag vandaag. Twee: miljoenen tienermeisjes wereldwijd zullen hun dag besteden met het voeden van hun baby, het boenen van de keuken, werken op het land of het verzorgen van hun echtgenoot.    ...
    Wereldwijd gaan 75 miljoen meisjes niet naar school. Zij blijven daardoor gevangen in een vicieuze cirkel van armoede en discriminatie. De ontwikkelingsorganisatie Plan roept op de eerste Wereldmeisjesdag op te investeren in minstens negen jaar onderwijs voor meisjes.
    Kinderhuwelijken, tienerzwangerschappen, geweld op school en traditionele rolpatronen zijn, naast armoede, de belangrijkste oorzaken van schooluitval door meisjes, zo blijkt uit het rapport Because I am a Girl - The State of the World's Girls 2012, dat Plan vandaag presenteert.
    Beschreven wordt wat met meisjes gebeurt zodra hun leven steeds meer in het teken begint te staan - ten koste van het leren - van de traditionele vrouwelijke taken, het huishouden en de voortplanting.    ...

Tussenstuk:
De Amerikaanse fotojournalist Stephanie Sinclair (1973) won dit jaar de World Press Photo in de categorie 'hedendaagse onderwerpen' met haar serie over kindbruiden, Too Young to Wed: the Secret World of Child Brides. Zij maakte de foto's tussen 2003 en 2011 in Afghanistan, Nepal, India, Jemen en Ethiopië.
    Kinderhuwelijken komen in grote delen van Afrika, Latijns-Amerika en Azië voor, vooral in Afrika en het Indiase subcontinent. In een rapport van Plan International (voorheen Foster Parents) staat Niger bovenaan de lijst. Daar zei 76 procent van de vrouwen te zijn getrouwd voor hun achttiende. Van de tien landen met het hoogste aantal kinderhuwelijken (meer dan de helft) liggen er zeven in Afrika onder de Sahara.
    Opmerkelijk is dat diverse probleemlanden in Latijns-Amerika liggen. Bolivia, Mexico en andere landen in Midden-Amerika vallen in de categorie 25-49 procent.
    Elk jaar worden tien miljoen meisjes jonger dan 18 jaar uitgehuwelijkt, één per drie seconden. Vaak is de bruidegom ouder dan de bruid, maar ook miljoenen jongens worden op jonge leeftijd uitgehuwelijkt, zonder dat ze zelf iets te kiezen hebben.    ...


Red.:   Zo daar hebben we onze sociologische en culturele trends: hoe minder westelijk, hoe erger. Hier is het overzicht:


Fotobijschriften (vanaf linksboven tegen de klok in): Het Indiase bruidspaar Maya (8) en Kishore (13) poseert in hun nieuwe huis in de deelstaat Rajasthan.
Traditioneel-orthodox is het huwelijk tussen de Ethiopische priester Addisu (23) en de 11-jarige Destaye.
De Jemenitische Tahani (8) hoort bij Majed (27). Oud-klasgenoot Ghada (8) staat met haar man achter hen.
De Nepalese Sumeena (15) huilt als haar vader haar naar de bruilofsprocessie draagt. Die zal eindigen in het dorp van haar nieuwe echtgenoot in de vallei van Kathmandu. Ook haar zusje huilt als Sumeena vertrekt.

Ghulam (11) is uitgehuwelijkt aan Faiz (40). Het Afghaanse meisje had liever onderwijzeres willen worden.

Overigens is de houding van de Volkskrant en met deze auteur hoogst hypocriet: de Volkskrant in het algemeen propageert het de ideologie dat er geen niveauverschillen tussen culturen zijn, en dit er een zo overduidelijk voorbeeld van, dat je wel stekeblind moet zijn om het te kunnen negeren. En deze auteur, Rob Vreeken, is specialist aangaande de Arabische wereld, waarbij hij de standaardhouding van de politiek-correcte en multiculturalistische ideologie hanteert: "Het zijn mensen net als u en ik". Met als hoogtepunt "De boerka is geen enkel probleem want een teken van verlichting" uitleg of detail .
    Maar, beweren de apologeten van de islam, de toestand gaat wel vooruit - dus hier, tussengevoegd, een bericht van een paar jaar later:


Uit: De Volkskrant, 10-03-2014, van de buitenlandredactie

Wetsvoorstel Irak: meisjes huwbaar als zij 9 jaar oud zijn

...    De wet is gebaseerd op de klassieke sjiitische jurisprudentie. Die bevat een leeftijdsgrens van 9 jaar voor meisjes en 13 jaar voor jongens. Ruim 60 procent van de Iraakse bevolking is sjiitisch. De kwestie raakt de kern van de politieke tegenstellingen in Irak, waar sjiieten de regering domineren en steeds meer proberen hun religieuze opvattingen aan de samenleving op te leggen.
    Volgens de wet bereiken meisjes de puberteit zodra ze 9 jaar zijn en zijn ze daarmee klaar voor het huwelijk. Het voorstel staat bekend als de Jafer-wet, genoemd naar imam Jafer al-Sadiq, een rechtsgeleerde uit de 8ste eeuw.    ...
    De belangrijkste sjiitische geestelijke van Irak, grootayatollah Ali al-Sistani, schreef ooit, in zijn boek Minhaj as-Salihin, dat mannen geen geslachtsgemeenschap mogen hebben met meisjes jonger dan 9 jaar, maar 'wat betreft alle andere vormen van plezier, zoals lustvol aanraken, kussen, omhelzen en het tegen de dijen wrijven van de penis, is er geen probleem'.
    Van de vroegere Iraanse leider ayatollah Khomeini is hetzelfde citaat bekend, nog met de toevoeging 'zelfs als zij een zuigeling is'. ...


Red.:   Ja ja, het verdrijven van Saddam Hoessein heeft geleid tot grote vooruitgang ...
    En voorbeeld van de systematiek:


Uit: De Volkskrant, 09-07-2015, van verslaggever Rob Vreeken

Unicef onderschat ernst besnijdenis in Iran

Iraanse meisjes en vrouwen worden blootgesteld aan genitale verminking. De regering wilde haar vingers niet branden aan dit onderwerp, net zo min als VN-organisatie Unicef.


Besnijdenis van meisjes en vrouwen komt in Iran op veel grotere schaal voor dan gedacht. De Iraanse regering ging ervan uit dat de praktijk in het land niet bestaat. Ook in de statistieken van Unicef over genitale verminking (FGM) wordt Iran niet genoemd. Ten onrechte, zo stelt de Brits/Iraanse antropoloog Kameel Ahmady vast na tien jaar onderzoek.
    In vier van de dertig Iraanse provincies worden meisjes besneden, ontdekte Ahmady. In delen van de zuidelijke provincie Hormozgan is mogelijk 60 procent van de vrouwen besneden. In drie westelijke provincies (Kermanshah, Koerdistan en West-Azerbeidzjan) beloopt hun aantal tot 20 procent. Overigens is de praktijk in alle gebieden op de terugtocht. Onder tieners zijn de percentages veel lager dan onder oudere vrouwen.
    Besnijdenis wordt in Iran voornamelijk toegepast door moslims van de Shafi'i, een van de vier scholen in de soennitische islam. Volgens de Shafi'i-school is besnijdenis van meisjes 'aanbevolen' dan wel (afhankelijk van de interpretatie) 'verplicht'.
    De autoriteiten werkten niet echt tegen, maar meewerken deden ze zeker ook niet. De sjiitische Iraanse regering ziet genitale verminking als een brandbaar onderwerp, waar ze zich liever niet mee bemoeit en dat alleen de minderheid van soennitische Koerden aangaat.
    Dat laatste bleek niet te kloppen. In de provincies Koerdistan, Kermanshah en West-Azerbeidzjan komt FGM inderdaad vooral voor onder Koerden, maar op kleine schaal ook onder andere bevolkingsgroepen, onder wie sjiieten. In de zuidelijke provincie Hormozgan, waar het verschijnsel het meest voorkomt, wonen zelfs helemaal geen Koerden. Daar betreft het vooral soennitische Perzen.    ...
    Genitale verminking werd lang beschouwd als een 'Afrikaans probleem'. Daarbuiten zou de praktijk alleen in Jemen bestaan. Dat dit beeld kantelt, is mede te danken aan de Duits-Koerdische ontwikkelingsorganisatie Wadi. Die ontdekte tien jaar geleden bij toeval dat besnijdenis grootschalig was onder Koerden in Noord-Irak.    ...
    Er bestaat echter groeiend bewijs dat daarmee de kous niet af is. Uit andere landen in het Midden-Oosten, vooral in het Golfgebied, komen steeds meer meldingen van genitale verminking. Samen met het Nederlandse Hivos begon Wadi de campagne 'Stop FGM in the Middle East'.
    De Verenigde Naties 'laten het volstrekt afweten' in de landen buiten de lijst van 29, zegt Thomas von der Osten-Sacken, directeur van Wadi. 'Onderzoekers als Ahmady krijgen van Unicef geen enkele steun.    ...

Tussenstuk:
Familie-onderzoek
De Brits/Iraanse antropoloog Kameel Ahmady besloot tot zijn onderzoek toen hij in Afrika kennismaakte met FGM. 'Door vage herinneringen uit mijn jeugd besefte ik dat het ook moet zijn voorgekomen in mijn geboortestreek, Iraans Koerdistan', zegt de in Engeland opgeleide Ahmady. Beelden kwamen boven van huilende meisjes en vrouwelijke familieleden die bedekte toespelingen maakten.
    Het speurwerk begon in 2005 in zijn familie. 'Ik was geschokt te ontdekken dat mijn grootmoeders, moeder en zuster allemaal besneden waren.' Het toont hoezeer besnijdenis alleen besmuikt wordt besproken (en toegepast) door vrouwen onder elkaar.
    Het onderzoek leverde hem de nodige tegenwerking en 'vernederingen' op in familiekring. Het was 'niet mannelijk', zo was de reactie. Familieleden schamperden: 'Wat voor man ben jij? Kom je helemaal uit Europa om te praten over de genitaliën van vrouwen?'    ...


Red.:   Kortom: de cijfers moeten met factoren tussen 2 en 10 vermenigvuldigd worden. En de volgende figuur...:

... met flink wat blauw gekleurde gebieden aangevuld - bijvoorbeeld op de plaatsen van die bruine cirkeltjes
    Met natuurlijk:

  Besnijdenis bestaat vooral in de meest achtergebleven gebieden van Iran, daar waar ook kindhuwelijken, polygamie en eerwraak voorkomen.

Meer van dat soort verschijnselen zijn verzameld onder de noemer "Barbaarsheid" uitleg of detail , en door deze bijdrage valt nu pas op dat de meeste van die barbaarsheden zijn gericht tegen vrouwen.
     Nu een paar individuele gevallen. En beginnende met het allerslechtste exemplaar, en dat is natuurlijk de creoolse cultuur - aangezien daarin de mannen hun vrouwen doodgewoon laten stikken wat betreft de opvoeding van de kinderen:


Uit: De Volkskrant, 03-12-2011, door Berend Jan Bockting

Voor de camera is Wensly's vader verbluffend eerlijk

De vader van Wensly Francisco heeft het bestaan van zijn zoon altijd 'keihard' ontkend. Wensly vertrekt naar Curaçao voor een confrontatie.

Programma? Zonen Zonder Vaders, deel één van een vierdelige documentaireserie over zonen die zonder vader zijn opgegroeid en op zoek gaan naar hun roots, vanmiddag om 16.30 bij de NTR op Nederland 2.   ...


Red.:    Eindelijk een multiculti-programma bij de NTS dat ergens op slaat, en niet gaat over couscous of buikdansen, of Mijn moskee is top verkondigt.
  Over wie gaat het in de eerste aflevering? Over Wensly Francisco, een 31-jarige journalist, geboren op Curaçao en op zijn 7de met zijn moeder naar Nederland verhuisd. Hij kent zijn vader alleen van de verhalen die zijn moeder over hem vertelde. Dat zit hem dwars. Wensly vertrekt naar Curaçao, waar hij zijn vader hoopt te confronteren met zijn bestaan. 'Hij heeft mij gewoon keihard ontkend. Niemand verdient dat.'
Waarom gaat hij nu pas op zoek? Wensly heeft een dochtertje van bijna 3 jaar oud. 'Ze is mijn alles', zegt hij over haar. 'Daar wil ik wel een papa voor zijn.' Nu hij het vaderschap aan den lijve ervaart, is hij nóg gemotiveerder om te achterhalen wat zijn vader bezielde. Daarnaast is het onder de Antilliaanse jeugd in Nederland - van wie 60 procent opgroeit zonder vader - een taboe om over de afwezigheid van je vader te praten. ...

Het is niet alleen een taboe onder Antilianen, maar ook onder Nederlanders. dat wil zeggen: politici, bestuurders, de media, sociale en andere wetenschappers, en de hele rest van multicultureel Nederland.
  Komt het nog goed? We vrezen het ergste. Voor de confrontatie met zijn vader filmde Wensly een lerares die stelt dat het 'heel moeilijk' is om op het eiland een man te vinden die trouw blijft aan één vrouw. De mannen krijgen 'overal' kinderen, zegt ze, terwijl ze de bijkomende verantwoordelijkheid niet onder ogen zien.

En ook dit hoor je alleen als je mensen uit die kringen kent. Zoals de redactie ooit heeft mogen meemaken.
    We hebben dit maar aan het begin van de verzameling geplakt, om tegenspartelen in de vorm van "het zijn maar incidenten" te voorkomen. Want tot nu toe was men er in geslaagd dit zeer belangrijke en voor het begrip van vele ander zaken essentiële cultuurverschijnsel te verdoelen. Het kwam natuurlijk met grote regelmaat langs in interviews met zwarte artiesten en dergelijke, maar over het "geen vader" werd verder nooit doorgevraagd. Taboe. Er gebeurt zelfs het omgekeerde. Op het ogenblik, 2012, zwerft er door de reclameblokken een spotje voor het een of ander babyproduct waarin een BN-moslim belt met een BN-neger (BN = Bekende Nederlander). Volstrekt propagandistische en cultuurvervalsende onzin. Dit zijn de twee culturen met de slechtste vaderzorg bij elkaar.
    Hier is een voorbeeld van zo'n zwart voorkomen in de media, in de vorm van een vele pagina's lang interview in Volkskrant Magazine:


Uit: Volkskrant Magazine, 19-03-2011, door Sara Berkeljon

Willie Wartaal

...    Willie Wartaal (28) is Olivier Locadia, roepnaam Ollie. Samen met Pepijn Lanen (Faberyayo), producer Bas Bron (De Neger Des Heils) en jeugdvriend Freddie Tratlehner (Vjèze Fur) brak hij vijf jaar geleden door als De Jeugd van Tegenwoordig, met de hit Watskeburt. Volgens velen zou de rapformatie een eendagsvlieg zijn, een paar ongeleide projectielen met een toevallig hitje. In interviews uit de beginjaren verkondigen de bandleden allerlei soorten onzin – dat ze elkaar hadden leren kennen bij de audities voor Idols, dat ze de tekst van Watskeburt in de metro hadden gevonden. Bij optredens waren de rappers nog wel eens onder invloed, of
er werd met (flesjes) bier gegooid.
    Er is veel veranderd, in vijf jaar. In november verscheen het derde album, De Lachende Derde. ...
    Voor De Lachende Derde schreef Ollie voor het eerst een persoonlijke tekst. Over zijn jeugd in Amsterdam-Oost en later in Amsterdam-Noord. Over zijn moeder die altijd ‘wappie’ was, drugsverslaafd. Ze liet hem en zijn vier jaar jongere broertje regelmatig aan hun lot over.  ...
    Tot zijn 9de woonden Ollie, zijn moeder en halfbroertje in Amsterdam-Oost, bij het Krugerplein. Toen geen gezellige buurt. ‘Er was daar een coffeshop waar elke twee weken wel iemand werd neergeschoten. Altijd gedoe.’ Het leek alsof er alleen maar criminelen woonden, junkies en dealers. ‘Dat is natuurlijk niet zo, maar ik zat toen in dat wereldje. Of nou ja, mijn moeder. Je wist gewoon dat die mensen geen werk hadden. Dat ze maar wat deden, dat ze altijd een biertje in hun hand hadden, dat ze af en toe veel geld hadden en af en toe niks. Dat was niet gek, of eng. Zo was het gewoon. Ik dacht dat het normaal was.’
    Op de Montessori-basisschool – ‘daar mocht je doen wat je wilde’ – zat Ollie alleen maar te lezen. Het maakte eigenlijk niet uit wat. ‘Maar Boy en Solo van Roald Dahl heb ik wel vijftig keer gelezen. Ik zie al die personages nog steeds voor me. Er is een stukje waarin uitgebreid wordt beschreven hoe een chick een sinaasappel eet. Crazy, gewoon.’
    Regels waren er nauwelijks. ‘Ik werd gewoon met rust gelaten. Ik weet niet meer wat mijn moeder me wel en niet leerde.’
Ze leerde je niet fietsen, bijvoorbeeld. ‘Néé. Nee, man. Neeneenee. Dat heb ik van de moeder van een vriendje geleerd, in het Oosterpark. Toen was ik al 8. Laat hè? Je kunt op je 8ste niet meer met zijwieltjes aankomen. Ik kan me maar één ding herinneren dat ik van mijn moeder heb geleerd: een ander woord voor stoep. Trottoir.’ Hij zegt het overdreven op z’n Frans: trotwaaa. ‘Ik was een jaar of 7 en ik weet nog dat ik tegen haar zei: ‘Waarom zeg je niet gewoon stoep?’ Zij zei: ‘Troittoir is Frans, dat is mooier, chiquer.’ In mijn hoofd was dat echt een ding. Het ís gewoon de stoep, maar je hebt ook nog een ander woord dat mooier is. Dat vond ik heel vet. Ze was erg met taal bezig. Ze verbeterde me. Grappig man, dat ding met taal heb ik waarschijnlijk van haar. Ik besef het nu pas. Ik weet nog dat ik zeuven zei. Dan werd ze boos.’

Ze gingen weg uit Oost. In Amsterdam-Noord, de Banne, kende Ollie niemand die dealer of junk was. ‘In die tijd was het daar best netjes. Dat was goed. Maar m’n moeder bleef wel gewoon drugs gebruiken, hoor. En soms was ze ineens een paar dagen weg.’
Wist je dan waar ze was? ‘Nee, man. Ze was gewoon weg. Kut dat ze er niet is, dacht ik dan, maar ik vroeg me niet afwaar ze kon zijn. Gek eigenlijk, hè? Waarom deed ik dat niet? Ik heb nooit gevraagd wat ze gebruikte. Ik was jong, man. Ze deed er ook niet stiekem over, maar ze zei wel dat ik het niet tegen andere mensen mocht zeggen.’
Was je niet boos? ‘Nee. M’n broertje wel. Die is vier jaar jonger. Hij was verdrietig als ze er niet was. Ik moest hem troosten, ik moest hem laten zien dat er niks aan de hand was, ik moest zorgen dat we naar school zouden gaan. Natuurlijk zijn er momenten dat je het kut vindt, maar nooit zo kut dat je niet gewoon normaal je dingen kunt doen. Ik vond het zelf meer onhandig dat ze er niet was, onpraktisch.’   ...


Red.:   Een elektronische zoekactie op het voorkomen van het woord "vader" in het interview leverde het bekende resultaat: "Nul keer gevonden". Niet één keer komt de term "vader" voor, en met name de afwezigheid van de vraag ernaar door de interviewer is verbijsterend. Met slechts één verklaring: men weet het al, en het is taboe.
    En nog wat mogelijke smoezen afwerkend: het ligt niet aan Nederland of hun korte verblijf hier:

Uit: De Volkskrant, 23-06-2009, door Philippe Remarque

Column | Obama's vaderdagpreek

Father-in-chief spreekt weglopende vaders toe

...   Veel gedoe voor een ijsje, maar intussen heeft Obama weer eens laten zien dat hij het leuk heeft met Malia en Sasha. En dat is belangrijk. Volgens het omslagverhaal van het zwarte blad Jet Magazine is ‘family man’ Obama een rolmodel voor Amerikaanse zwarte mannen, en inspireert hij hen tot verantwoordelijker gedrag.
    Dat valt moeilijk te peilen. Maar dringend nodig is het wel. Zoals Obama zelf vrijdag zei, groeit 23 procent van de Amerikaanse kinderen op zonder vader, en is dat cijfer onder zwarte Amerikanen bijna 50 procent. Een ‘echte crisis in de Afrikaans-Amerikaanse gemeenschap’, noemde Obama het. ‘Als vaders afwezig zijn– als ze hun verantwoordelijkheid tegenover hun kinderen niet nemen – weten we hoeveel schade dat aanricht in onze gezinnen’, zei Obama. ‘Kinderen die zonder vader groot worden, breken vaker hun school af en komen in de gevangenis terecht. Ze hebben vaker drugsproblemen, lopen weg en worden zelf tienerouders’. ...
    ‘Zelfs als je eigen vader er niet was, kun je er zelf wel voor jouw kind zijn – en het is niet slecht om even te wachten met kinderen krijgen tot je je zaakjes op orde hebt’, zei hij tegen de jongemannen. Je hoeft je vaders fouten niet te herhalen, integendeel: ‘Je hebt de verplichting de cyclus te doorbreken en uit te stijgen boven zijn tekortkomingen.’
    Obama preekt met enig gezag, omdat hij nu een braaf gezinshoofd is, terwijl zijn vader hem in de steek liet, zoals hij pakkend beschreef in zijn autobiografie. ‘Ik zeg dit als iemand die zelf is opgegroeid zonder vader in mijn leven. Dat laat een gat in een kinderhart dat de overheid niet kan opvullen’, zei Obama.
    Vaders moeten kinderen bijstaan en bijsturen, juist als het niet goed gaat en ze pubers worden. Zelf had hij zijn dochters en zichzelf bij hun geboorte gezworen dat hij alles zou doen om hun te geven wat hij zelf niet had gekregen.    ...


Red.:   En negers mogen dan over allerlei andere dingen terecht klagen, dit hebben ze toch volledig zelf in de hand.
    Maar dat het zoel  in Nederland en het toch ze heel andere Amerika op precies dezelfde manier gaat, heeft natuurlijk een gemeenschappelijke oorsprong:

Uit: De Volkskrant, 16-11-2011, door Kees Broere

Mauro zal in Luanda weinig meer herkennen

Stel, hij komt terug, Mauro Manuel. Stel dat hij Limburg moet, of misschien wel wil verruilen voor Angola, zijn geboorteland. Hij zal dan aankomen in de hoofdstad Luanda. ...
    Mauro landt op de luchthaven 4 de Fevereiro, genoemd naar de dag in de Angolese geschiedenis, 4 februari 1961 ...
    Maar ach, wat is een vaderland, in een land waar veel vaders zich van de opvoeding van hun kinderen weinig of niets aantrekken? Ook die van Mauro lijkt in de mist verdwenen ...


Red.:    Het is geen Nederlandse kwestie, het is geen Amerikaanse kwestie ... Het is een creoolse kwestie. Op zijn minst cultuur en met mogelijk een bijdrage van de genen.
    En het is iets met een aantal ernstige neven- en bijverschijnselen. Met als eerste direct-gerelateerde (lees over de eerste twee kopregels heen):
 

Uit: De Volkskrant, 18-01-2010, door Philippe Remarque

'Er wordt vaker naar je geglimlacht'

Deze week is het een jaar geleden dat Barack Obama werd beëdigd als president van de VS. Wat heeft hij tot nu betekend voor zwarte Amerikanen? ...
...
Tussenstuk:
Zwangerschap tieners draagt bij aan armoede

Monica ziet eruit als een scholier, jong en fris. Maar het meisje van 6 dat tussen de waslijnen loopt te spelen, is haar dochter. Monica kreeg haar toen ze 15 was. 'Ik was heel trots', herinnert ze zich. Zoals voor veel zwarte meisjes was de zwangerschap voor haar een statussymbool, een teken dat ze volwassen was en erbij hoorde. 'Iedereen in mijn klas kreeg een baby.'
    Tienerzwangerschap is een van de oorzaken voor de hardnekkige armoede in de zwarte gemeenschap. De moeders geven hun opleiding vaak op. De kinderen groeien op zonder vader, wat zeker bij puberende jongens tot ontsporingen leidt.
     'Het wordt vaak van generatie op generatie doorgegeven', zegt Christine Myers, die namens de overheid voedselbonnen en adviezen verstrekt, vooral aan zwarte alleenstaande moeders. 'Als ze 32 zijn, zijn ze klaar voor het moederschap en worden ze oma:
    In Yamacraw, de sjofele maar gezellige aaneenschakeling van sociale woningbouw in Savannah, waar Monica woont. is dit het gebruikelijke patroon. 'Mijn achterkleinkind is 16', vertelt een vrouw van 68. 'En ik was op mijn 17de nog laat. De andere meisjes begonnen op hun 12de of op hun 13de:
    Een andere oma die op haar kleinkinderen past en de was ophangt, klaagt over de mannen. 'le gaan alleen maar op je liggen en nemen geen enkele verantwoordelijkheid: Maar volgens de papierprikker, die klaagt dat hij zoveel pakjes vindt waarin drugs hebben gezeten, lichten veel vrouwen ook de sociale dienst op. 'Als ze zich voordoen als alleenstaande, krijgen ze meer geld en meer voedselbonnen.'
    Monica rookt een stickie met een paar vrienden. Ze gaat binnenkort een opleiding tot doktersassistente doen. 'Het is mijn droom om hier weg te komen. En eigen huisje hebben, met een tuin en een hek eromheen.'
    Ze heeft geen spijt van haar dochter en het zoontje dat ze twee jaar geleden kreeg. 'Maar als ze groot is, vertel ik haar wel dat ze moet wachten met kinderen', zegt ze. 'Wij schoolmeisjes zagen een baby als een soort pop waarvan je leuk de haren kon doen.
Maar opvoeden is toch iets heel concreets en moeilijks:
    Haar eigen moeder had haar ook bezworen te wachten. 'Maar ik heb niet geluisterd', zegt ze vrolijk, en stuurt haar dochter terug naar de buren om netjes te bedanken voor het pakje sap dat ze heeft gekregen.


Red.:   Het zijn twee aspecten van hetzelfde: tienerzwangerschap en alleenstaande moeder. Met de voorspelbare gevolgen, deels vermeld in het midden van het artikel:
  Toch danken ze tijdens de zondagsdiensten van de First African Baptist Church God nog bijna elke week voor Obama, vertelt Thurmond Tillman, een elegante verschijning die al sinds 1982 pastor is van de kerk. ...
    Tillman, die al decennia met zwarte jongeren, armen en bajesklanten werkt, heeft een kleine verandering opgemerkt: ‘Een gevoel van verantwoordelijkheid bij de zwarte man.’
    Niet dat de omstandigheden veel beter zijn geworden. Nog altijd zit een op de acht zwarte mannen in de gevangenis. De oorzaken voor de zwarte misère liggen nu eenmaal diep. ...
    Er zijn weinig zwarten met bedrijven, en het is voor zwarten ook moeilijker aan krediet te komen. Maar Tillman bekritiseert zijn broeders ook. ‘Als je nu een miljard verdeelt onder de mensen, zullen de zwarten er meteen spullen van kopen, omdat ze niet de mentaliteit hebben om te investeren.’
    De blanke hulpverleners in deze overwegend zwarte stad nemen evenmin een blad voor de mond. ‘Ze denken dat als ze Jezus in hun hart laten, alles goed komt. Maar als ze hun armoede willen beëindigen, moeten ze er zelf aan werken’, zegt Michael Elliot, oprichter van de Union Mission, een opvangcentrum voor daklozen.
    Het begint met een gebrek aan onderwijs, zegt Elliot. De scholen zijn slecht en de ouders dwingen hun kinderen niet om hun best te doen. ‘Er zijn steeds nieuwe onderwijsplannen in Savannah, maar nog altijd is er een groep zwarte kinderen die niet op school zit.’

En nu de citaten uit het begin:
  ‘U moet bedenken: als je met een boek werd gepakt, werd je hand afgehakt’, zegt gids Johnnie Brown. Na elke zin laat hij een fier ‘yeah’ klinken. ‘Er was geen taal. Daarom borduurden onze voorvaderen op deze quilts aanwijzingen om de plantage te ontvluchten’, vervolgt de gids. ‘Yeah’, zegt nu ook het groepje zwarte toeristen, net als in de zondagsdienst.
    We staan in de oudste zwarte kerk van het land, de First Baptist Church in Savannah, Georgia. Tussen de houten pilaren en mooie balustraden doet Johnnie Brown voor zijn Black History Tour de gruwelen van de Amerikaanse slavernij uit de doeken.

    Zonder twijfel is het waar dat de zwarten in Amerika op een manier zijn behandeld waar voor het woord "schandalig" ruim onvoldoende is.
    Maar de verhalen over creolen in de rest van de wereldlaten zien dat dat, in ieder geval nu, allang niet meer het het verhaal is, waarschijnlijk zelfs niet meer dan een substantieel maar ondergeschikt deel. Waar het nu om gaat zijn de eigen culturele gewoontes, en die zijn duidelijk niet opgedaan in Amerika. Want creolen over de hele wereld vertonen hetzelfde patroon in gedrag.
   Een aantal van hen durft het ook wel te zeggen:
  Verandering zal van de zwarte gemeenschap zelf moeten komen, zegt president Obama af en toe in zijn streng-vaderlijke toespraken. Ouders moeten de tv uitzetten en voorlezen. Tegen jonge mannen zegt hij dat je niet een man bent als je een kind verwekt, maar pas als je een kind ook opvoedt.
    Helen Hill vindt net als Obama dat zwarten meer hun best moeten doen. ‘Vroeger werden we door de staat gediscrimineerd. Nu zijn de drugs en ons eigen gedrag de gesel’, zegt ze. ‘Mijn vader stampte het erin: onderwijs is alles, dat kunnen ze je niet meer afpakken.’
    Pastor Tillman blijft het ook proberen bij de nieuwe generaties: ‘Ik zeg tegen die jongens: je kunt niet solliciteren met een afzakkende broek, en je kunt niet allemaal rapper of basketball-ster worden.’
    Het probleem is, zegt Tillman, dat veel mensen die wel iets van hun carrière maken, uit de gemeenschap vertrekken. De voorbeelden voor jongeren zijn zo nog steeds de gangsters en de rappers. ‘En die rappen niet over dat ze de school hebben afgemaakt’.

En in Nederland valt op wat kleinere schaal precies hetzelffde waar te nemen. Ze hebben het altijd over de alleenstaande moeders in Rotterdam. Onzin. Het zijn de alleenstaande neger-moeders in Rotterdam. Met als essentieel verschil dat het geen zin heeft beleid te maken op de groep "jonge meisjes in Rotterdam". Nee, je moet beleid maken op de groep "jonge neger-meisjes in Rotterdam", of nog beter: "neger-meisjes". En beleid is nodig, want zonder ingrijpen gaat dit eindeloos door, zoals Amerika bewijst. Nog een voorbeeldje daarvan:

Uit: De Volkskrant, 19-06-2012, door Stieven Ramdharie

Rodney King bleef worstelen met hét incident

De Amerikaan die na een afranseling door politieagenten wereldberoemd werd, overleed in zijn zwembad.

De laatste tijd leek het wat beter te gaan met Rodney Glen King. Hij had weliswaar zijn 3,8 miljoen dollar aan smartegeld verbrast, maar hij zag er gezond uit. Zijn levensverhaal - vol kwellingen, verslavingsperikelen, maar ook met voorspoed - valt sinds april in zijn memoires terug te lezen. En hij was verloofd, met Cynthia Kelley, een van de juryleden die King twee decennia geleden in Los Angeles het miljoenenbedrag toekenden na zijn beruchte mishandeling door agenten van de Los Angeles Police Department (LAPD).
    Maar Rodney bleef Rodney. De man wiens gefilmde afranseling in 1991 door de LAPD zou leiden tot een van de ernstigste rassenrellen in de Amerikaanse geschiedenis, bleef een dronkaard. Een alcoholist die slechts in zijn zwembad in Rialto tot rust kon komen. 'Ik zal altijd problemen hebben met alcohol', zei King (47) in april tegen radiozender NPR. 'Mijn vader was een alcoholist. De verslaving zit in mijn bloed.'    ...
    King, een bouwvakker, was bij uitstek het voorbeeld van iemand die door een toevallige gebeurtenis, die toevallig op video werd vastgelegd door een omwonende, in één klap wereldberoemd werd. Wie zou ooit van Rodney King hebben gehoord als George Holliday, bewoner van Lake View Terrace, in maart 1991 niet was opgestaan om met zijn nieuwe camera de brute mishandeling te filmen?
    Ruim vijftig slagen en schoppen maakten van de toen 25-jarige King, tot dan een notoire wetsovertreder, hét symbool van ongeremd politiegeweld tegen zwarte Amerikanen. King, opgegroeid in Pasadena en opgevoed door zijn moeder Odessa, stond ook meteen model voor het leed in Amerika's zwarte, gebroken gezinnen.
    Zijn eeuwig dronken vader, die jong stierf, kende hij nauwelijks. ...


Red.:   Enzovoort. Net als in één van de nummers van Elvis Presley: In the getto:

  Zelf was Rodney in 1991 al vader van drie kinderen, en al twee keer gescheiden.

Het artikel noemt het leed van Amerika's zwarte, gebroken gezinnen. "How about" is de Amerikaanse uitdrukking om een reactie mee te beginnen die het voorgaande weerlegt: How about het leed dat door zwarte, gebroken gezinnen aangericht aan Amerika. daarover zo meteen meer.
    Maar eerst de direct gerelateerde man-vrouw zaken. Zoals dit:


Uit: De Volkskrant, 16-04-2007, door Larissa Pans e.a.

Tegen de vrouw als bitch

Larissa Pans e.a. vinden dat het extreme niet de norm moet worden. Seksuele vrijheid staat niet gelijk aan totale grenzeloosheid en platheid.


Tussentitel: Echte seks is spannend, vreemd, ingewikkeld en divers
Fotobijschrift: Krumping is een hiphop-dansvorm, bedoeld als uitlaatklep voor agressie.

Wij willen afrekenen met het idee dat vrouwelijkheid uitsluitend gedefinieerd wordt door schoonheid. Normaal moet weer normaal worden....

De gewillige stoeipoes in de prullenbak.
 Onze gedroomde vrouw is geen humorloos symbool van nieuwe preutsheid. Maar zij is nog minder een hoer of bitch gedomineerd door kansloze wannabe pimps. Het beeld van de gewillige stoeipoes die zich op haar achterwerk laat slaan, komt ons de neus uit. Waarom kunnen schietgrage gangsters die zich omringen met ‘geile’ onderdanen, voorzien van gigantische nepborsten, rekenen op eindeloos veel zendtijd? Sinds wanneer is onderdanigheid een bewonderenswaardige eigenschap? Naar wiens respect is zo’n jonge vrouw op zoek? ...


Red.:   Deze bitch-houding tegenover de vrouw afkomstig komt regelrecht uit de creoolse cultuur, de hip-hop, rap enzovoort  . En dit ziet er nog relatief onschuldig uit.
    En tussen twee haakjes: dat is dus de enige manier waarop de normale media wel eens aandacht aan dit soort zaken besteedt: in stukken die gaan over "Dat ... niet zo erg is", "Er zijn ook ... die  niet aan ... doen", of, zoals hier "Het verschijnsel ... wordt  bestreden".  Zonder het eerder ooit over het verschijnsel gehad te hebben. Taboe.
    De overspelige huwelijksmoraal is een van de talloze zaken die gewoonlijk aan de slavernij en de discriminatie en de blanken worden toegeschreven:


Uit: De Volkskrant, 02-07-2013, door Kees Broere, correspondent in Nairobi

De katholieke kerk begrijpt de Keniaan niet

Tussentitel: Overspel is hier zowel bij de mannen als de vrouwen een gegeven

Liefde zonder spijt. Onder die slogan heeft Trust, het Keniaanse condoommerk, een vertrouwde plek weten te veroveren aan de kassa's van supermarkten. ...
    In een land waar naar schatting minstens 5 procent van de bevolking is besmet met hiv/aids kan het gebruik van condooms niet genoeg worden aangemoedigd. ...
    De vorige paus, Benedictus, mag dan ooit in zijn celibataire wijsheid hebben laten doorschemeren dat in sommige 'medische' situaties condoomgebruik binnen een vaste relatie geoorloofd 'kan zijn', de leiding van de katholieke kerk in Kenia is daar nog altijd mordicus tegen. Ziek of gezond, een condoom is voor de clerus een symbool van onzedigheid.
    Tot verdriet van even geloofsgetrouwe als overspelige Keniaanse katholieken, zo'n twaalf miljoen in getal. Overspelig ja, want ook dat is een maatschappelijk gegeven. Bij mannen zowel als bij vrouwen. ...


Red.:   De overspelige huwelijksmoraal komt regelrecht van het thuiscontinent, en lijkt bijna wel in de genen te zitten.
    En als ander direct gerelateerd verschijnsel:   


Uit: De Volkskrant, 10-01-2011, van verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi

In het dovenkamp is het veilig

Op 12 januari vorig jaar ontwrichtte een aardbeving het leven op Haïti. Duizenden Haïtianen leven sindsdien in tenten. Voor doven is er een speciaal kamp. Deel 2 in een korte serie.

... het Dovenkamp van het Rode Kruis is inderdaad een oase van netheid en rust vergeleken met de chaotische toestanden in veel van de naar schatting 1.200 tentenkampen die nog altijd in en rond Port-au-Prince staan opgesteld. En waar nog altijd rond een miljoen Haïtianen hopen op betere huisvesting en een betere toekomst in het armste land van het westelijk halfrond.
    'Bovendien is het in ons kamp veiliger', zegt St. Louis. 'Wij hebben sinds de oprichting van dit kamp medio april met zijn allen een vuist gemaakt om te voorkomen dat het een puinhoop zou worden. Hierdoor hebben wij geen last van geweld en hoeven vrouwen in dit kamp niet bang te zijn voor verkrachtingen.'
    Dat angst voor verkrachting in de andere kampen niet ongegrond is, blijkt uit het deze week verschenen rapport van mensenrechtenorganisatie Amnesty International. Hierin is te lezen dat vrouwen en zeer jonge meisjes in tentenkampen dag en nacht het gevaar lopen het slachtoffer te worden van seksueel geweld.
    De eerste vijf maanden na de aardbeving werden meer dan 250 verkrachtingen in de diverse tentenkampen gerapporteerd, aldus Amnesty. Bijna een jaar later melden zich nog steeds dagelijks verkrachte vrouwen en meisjes. De daders zijn vooral gewapende mannen die 's nachts bij de tenten rondsluipen. Bewaking of politie is er nauwelijks.   ...


Red.:   Verkrachting. Niet zo maar een enkel geval horende bij de normale statistieken, maar eruitspringend. Systematische verkrachting. Dit soort verkrachting (vijf berichten uit diverse jaren achter elkaar, om iedere tegenwerping uit te sluiten):


Uit: Volkskrant.nl, 03-04-2008, ANP

'Verkrachting manier van leven in Congo’

Verkrachting is een manier van leven geworden in de Democratische Republiek Congo (RDC)    Daarnaast is er sprake van een ‘totale ineenstorting van het Congolese justitiële systeem’, waardoor de daders meestal niet gestraft worden.   ...
    Tijdens de oorlog in Congo die in 1994 oplaaide, werd vooral in het oosten van het land gevochten en verkracht.
    Sinds 2002 is het officieel vrede, maar daardoor heeft het fenomeen van de massale verkrachtingen zich juist ‘op het hele nationale grondgebied uitgebreid’, aldus Grâce Cécile Lula Hamba van de mensenrechtenorganisatie Lifded ...


Uit: De Volkskrant, 31-07-2008, van correspondent Kees Broere

Seksueel geweld komt veel voor, slachtoffers zijn vooral Keniaanse vrouwen

Verkrachting is in Kenia aan de orde van de dag. Nu toeristen de dupe zijn, vreest regering de economische gevolgen
.

Geweld tegen vrouwen is in Kenia wijdverspreid. Elke dag worden vrouwen fysiek en seksueel misbruikt. Verkrachting komt in alle sociale en etnische groepen voor. Het is een misdaad die het slachtoffer schokt en traumatiseert en de status van vrouwen in de samenleving ondermijnt. Maar het leed wordt meestal in stilte geleden.'    ...
    Anders was dat begin deze week. 'De criminaliteit in Kenia, en in de grote steden in het bijzonder, is hoog te noemen', zo staat nu op de ministeriewebsite te lezen. Met de toevoeging: 'Hierbij wordt (seksueel) geweld vaak niet geschuwd.' Klopt, zo ondervonden vorige week vijf Nederlandse vrouwen in Kenia.
    Officiële cijfers zijn niet te vinden. Maar belangrijker nog is dat die weinig zeggen. De meeste gevallen immers, zo nemen instanties als Amnesty aan, worden niet bij de politie gerapporteerd: veel vrouwen vrezen dat zij op het politiebureau opnieuw slachtoffer worden, dit keer van verkrachting door dienders. Daarnaast geldt dat het taboe op seksueel geweld zo groot is dat veel vrouwen liever zwijgen over de misdaad.
    In het geweld na de verkiezingen van vorig jaar kwam het enorme probleem weer even sterker onder de aandacht. Zo meldde een ziekenhuis in de hoofdstad Nairobi meer dan twee keer zoveel vrouwelijke slachtoffers van seksueel geweid als gebruikelijk. 'Het leek alsof het vooral om systematische groepsverkrachtingen ging', aldus ziekenhuisdirecteur Sam Thenya. ...


Uit: De Volkskrant, 23-10-2008, van verslaggeefster Natalie Righton

De duivelskinderen van Darfur

Duizenden vrouwen in Darfur zijn verkracht. Hun baby’s worden gezien als kinderen van de duivel. Niemand wil ze.

...   Ajaba is een van de naar schatting 200 tot 300 vrouwen in Oure Cassoni die bruut zijn verkracht door Janjaweed, door Darfurianen ook wel ‘duivels te paard’ genoemd. De Janjaweed zijn Arabische nomadenstammen die met steun van de Soedanese overheid jacht maken op de voornamelijk zwarte boerenbevolking van Darfur. Mannen worden afgeslacht, vrouwen verkracht.   ...
    De zogenoemde Janjaweed-baby’s worden met de nek aangekeken in de Soedanese gemeenschap. Evenals de vrouwen. ‘Mensen zeggen misschien niks in mijn gezicht, maar ik voel hoe ze naar ons kijken. In hun ogen zie ik minachting,’ zegt Ajaba. ‘Kinderen zijn nog gemener. Als Yusuf buiten speelt, duwen andere kinderen hem weg.’ Ajaba houdt Yusuf daarom zoveel mogelijk binnen.
    De schaamte en afschuw over het krijgen van een kind van de vijand is zo groot, dat niet alle door de Janjaweed verwekte baby’s blijven leven. Soms worden ze direct na de geboorte gedood door hun moeder. De baby’s worden door de Soedanese gemeenschap gezien als kinderen van de duivel. Niemand wil ze zien of horen. Velen verdwijnen spoorloos.   ...
    Van Janjaweed-baby’s die wel blijven leven, is de toekomst onzeker. Naar school kunnen ze wel, maar daar blijven ze vermoedelijk een buitenbeentje. Trouwen binnen de stam – zoals het hoort volgens de Soedanese cultuur – zal onmogelijk zijn. ‘Mensen vrezen dat als de kinderen ouder worden, ze net zo duivels zullen zijn als hun vaders en zich tegen de Darfurianen keren,’ zegt Awad Nahar, eveneens sociaal werker.
    Ook al is de afkomst van de Janjaweed-baby’s voor buitenstaanders niet altijd duidelijk, Soedanezen kunnen het verschil van een afstand zien. Nahar: ‘Een baby van een Arabier pikken we er zo uit. Je ziet het aan de gelaatstrekken.’   ...

Tussenstuk:
Arabische milities gebruiken verkrachting als wapen

Sinds het uitbreken van de oorlog in Darfur in 2003 wordt verkrachting van vrouwen (en incidenteel mannen) ook daar gebruikt als psychologisch wapen.
     Volgens hulporganisaties zijn duizenden Darfurianen slachtoffer geworden van verkrachting. De slachtoffers zeggen aangevallen te zijn door gewapende militieleden, vaak in uniform. Het zou meestal gaan om Janjaweed. Exacte cijfers over het aantal verkrachte vrouwen in Darfur ontbreken, omdat humanitaire organisaties niet in staat zijn geweest om systematisch data te verzamelen.
    Vrouwen durven nauwelijks te vertellen over de verkrachtingen, uit vrees voor represailles van de Janjaweed of de Soedanese regering. Veel mannen scheiden bovendien van hun vrouw als blijkt dat hun vrouw is verkracht. zeker als zij een kind van 'de vijand' verwacht.
    'De Janjaweed willen graag Arabische-baby's verwekken bij zwarte vrouwen', zegt sociaal werker Awad Nahar in Oure Cassoni.'Volgens hem gaat het de Janjaweed om etnische zuivering. 'Ze willen dat deze kinderen later loyaal zijn aan hun Arabische stammen en niet aan de onze.'   ...


Uit: De Volkskrant, 16-04-2010, van een verslaggever

'Verkrachtingen in Congo deel van cultuur geworden'

De grootschalige verkrachtingen in Oost-Congo zijn allang niet meer het gevolg van oorlogshandelingen alleen.

Waren in 2004 burgers nog verantwoordelijk voor minder dan 1 procent van alle verkrachtingen, in 2008 was dat percentage gestegen tot 38 procent. Dat blijkt uit een donderdag gepubliceerd onderzoek dat de Britse hulporganisatie Oxfam liet uitvoeren.
    ‘Een deel van die daders zijn oud-militieleden of -militairen, die hun gewoontes voortzetten, maar een gevaarlijk deel zijn gewapende burgers. Ze hebben gewoon de cultuur van de milities overgenomen’, zegt Eveline Rooijmans, beleidsmedewerker van Oxfam Novib. ...


Uit: De Volkskrant, 12-04-2012, van de buitenlandredactie

VN-rapporteur meldt seksueel geweld in gebied Toearegs

'Alarmerende toename verkrachtingen' in Mali

De VN-rapporteur voor seksueel geweld, Margot Wällstrom, maakt zich 'grote zorgen' over de 'alarmerende toename van publieke verkrachtingen en ander seksueel geweld' in de noordelijke regio van Mali, waar Toeareg-rebellen de macht hebben overgenomen. 'Meisjes en vrouwen worden seksueel misbruikt voor de ogen van hun familieleden', aldus Wällstrom.


Red
.:
    Nog even terug naar het geval van Haïti. Dat ligt op een eiland tezamen met de Dominicaanse Republiek. Haïti is het land van zich vrijgevochten hebbende (van de Fransen) slaven, en de eerste streek waar dit op die schaal in gebeurd. In feite is Haïti al enkele honderden jaren cultureel geïsoleerd van Afrika. En het is het land waar ze het langst het meest het voor zichzelf voor het zeggen hebben gehad. Geen betere plek om betere eigen culturele gewoontes te ontwikkelen. En het is niet gebeurd. Het is de enige plek in de wijde omtrek waarin systematische verkrachting een voorkomend verschijnsel is.
    En het blijkt steeds erger te kunnen:


Uit: De Volkskrant, 03-08-2012, door Sarah Venema

'We zullen je laten zien dat je wel degelijk een vrouw bent'

Zuid-Afrikaanse mannen hebben het op de lesbiennes in de townships voorzien. 'Corrigerende verkrachting' noemen ze dat. Ndumie Funda strijdt openlijk tegen deze masculiene repressie. 'Je solt niet met de potten uit het paarse huis.'

Tussentitels: Wij lopen extra risico omdat we echt een doelwit zijn, ze willen ons veranderen
Ik ben bang, maar niet omdat ik laf ben; het is het besef dat soldaten sterven in de oorlog

'Natuurlijk zullen ze je verkrachten, als je je zo kleedt', zeggen politieagenten tegen de Zuid-Afrikaanse Ndumie Funda en haar vriendinnen wanneer ze aangifte doen. Niet omdat ze minirokjes dragen, of lage decolletés, maar juist hun bodywarmers en slobbertruien zijn aanstootgevend.
    In de zwarte townships van Zuid-Afrika roepen mannen lesbiennes na: 'We zullen je laten zien dat je wel degelijk een vrouw bent.' ...


Red.:    Barbaren.
    Tussendoor even iets dat wat minder direct man-vrouw lijkt te zijn, maar er in de praktijk keihard aan vastzit. Want het is een al enkele decennia aanvaard feit dat seksueel geweld in hoge mate gaat over macht.
 

Uit: De Volkskrant, 08-09-2008, door Philippe Remarque

'Obama weet wat hier speelt'

In Roseland, Chicago, waar Barack Obama ooit opbouwwerker was, probeert Diane Laticker met haar ‘huiskamer’ jongeren op het rechte pad te houden. ‘Het woord nigger is hier verboden.’

De straten van Roseland zien er door de ogen van Brian anders uit. Hij wijst op een gemoedelijke veranda met een stel vrienden: ‘Dat zijn drugsdealers.’ Dit blok wordt gerund door de Moles, legt hij uit. Dat is een van de gangs die deze wijk aan de beruchte South Side van Chicago onveilig maken. Een jong meisje loopt voorbij. ‘Ik ken haar. Die auto van jullie – ik zou er wel andere velgen en een paar mooie dingen op zetten. Maar daar stapt ze zo in. Zodra meisjes schaamhaar beginnen te krijgen, doen ze het met je, man. Als ze 13, 14 zijn. Ze schudden met hun billen en zijn hun verstand kwijt.’
    Toen Brian 14 was, schoot hij voor het eerst met een pistool op een mens. ‘Hij had mijn broertje in elkaar geslagen, en dat vond ik heel erg.’ Hij was al een paar jaar daarvoor bij de BDs gekomen. De letters staan voor Black Disciples, een andere bekende gang.
    Zoals alle gangleden moest Brian een gelofte afleggen. Dat hij trouw zou zijn aan de andere leden, dat hij ouders en ouderen in de gang zou respecteren, dat hij zelf geen drugsverslaafde zou worden, dat hij zijn lichaam goed zou verzorgen en in stand houden, dat hij zijn best zou doen op school. Maar met dat laatste ging het mis. ‘Ze leren je daar dingen die je helemaal niet wilt weten, over Romeo en Julia en zo. Laten ze liever iets vertellen over de gangs en over beroemde gangleiders.’   ...
    Het komt allemaal, denkt Brian, omdat de vroegere gangleiders er niet meer zijn. Die zitten in de gevangenis, ze zijn dood of ze zijn verslaafd. ‘Zonder het hoofd valt het lichaam uit elkaar. Er zijn geen vaders hier.’ Overigens verkoopt hij zelf ook wel eens drugs aan die verslaafden. ‘Het is misschien niet goed om aan vrienden te verkopen. Maar ik moet toch ook leven?’
    Brian ziet er stijlvol uit. Zoals alle jongens in Roseland is hij zwart en heeft hij zijn spijkerbroek onder zijn billen hangen. Maar hij draagt een witte hoofdband en een piepjong hondje op zijn arm, Kiesha. De drugsdealers komen aanlopen om het hondje te bewonderen. ‘Kijk nou, ze gaat slapen’, zegt een van hen ontroerd.
    Aan de slordige Michigan Avenue, waar groepjes jongens met ontbloot bovenlijf en gloednieuwe Nike Air-schoenen voor winkels hangen, heeft Diane Latiker de gevolgen van de bendeoorlogen zichtbaar gemaakt. Op een open plek tegenover haar huis staat een soort dodenschrijn met rechtopstaande bakstenen. ‘Troy Law (10)’ staat erop geschilderd, ‘Lazarus Jones (13)’, of ‘Patrice Brown (18)’.   ...
    Latiker begrijpt uitstekend waarom jongens in een gang gaan. ‘De kinderen hebben hier niets anders te doen dan op straathoeken hangen. Ze zijn alleen thuis. Hun vaders zijn in de gevangenis, dood of verdwenen. Hun moeders hebben twee baantjes of zijn zelf aan de drugs. De gang is hun familie.’   ...


Red.:   Zo'n beetje de meeste kenmerkende creoolse samenlevingsvorm: de jeugdbende. Overal ter wereld waar ze grotere groepen vormen, zijn er jeugd- en straatbendes ontstaan. Met als enige echte concurrentie die van de latino's, een groep met een bijna net zo slechte vrouwencultuur.
    Maar voor we toekomen aan de latino's, eerst de grote concurrent van de creolen aangaande de behandeling van vrouwen: de moslims. Daarover wordt over het algemeen minder moeilijk gedaan dan die door creolen, en op deze website is er al veel verzameld - hieronder daaruit een selectie, voornamelijk zonder verder commentaar:


Uit: De Volkskrant, 13-03-2009, column door Nausicaa Marbe

Meisjesbesnijdenis: zero tolerance

Staatssecretaris Bussemaker van Volksgezondheid wenst een ‘harde aanpak’ van vrouwenbesnijdenis ...
    Vrouwenbesnijdenis komt in zo’n vijfentwintig landen voor in Afrika, Azië en het Midden-Oosten. Zelfs in landen die allang een wettelijk verbod kennen, blijkt tot 90 procent van de vrouwen besneden, melden bijvoorbeeld Unicef en het Britse Centre for Social Cohesion. ...


Uit: De Volkskrant, 22-07-2009, column door Evelien Tonkens, hoogleraar burgerschap

Ambassades tegen eerwraak

De zomervakantie is niet alleen een tijd van romantische stranden en prachtig weer, maar ook van gedwongen huwelijken en andere vormen van eergerelateerd geweld. Sommige Turkse, Afghaanse, Marokkaanse en Pakistaanse Nederlanders verkeren die tijdens familiebezoek in het land van herkomst, niet in zonnige stemming, maar in doodsangst. Doodsbang dat ze niet meer als vrij Nederlands staatsburger kunnen terugkeren.
    Eerwraak komt niet alleen voor op het platteland, maar ook in moderne steden als Istanbul. ...


Red.:   Tevens twee voorbeelden van de "Het is zo erg niet want ze doen er veel aan"-vormen van berichtgeving. Dagblad De Pers was het enige medium dat hier weinig last van had:


Uit: Dagblad De Pers, 20-07-2009, door Arnold Karskens

Afghanistan | Vrouwenrechten zijn de laatste jaren niet bepaald verbeterd

Verkrachting brengt in Uruzgan nog steeds schande

In het oerconservatieve Uruzgan is na drie jaar Nederlandse aanwezigheid weinig veranderd aan de rechten voor vrouwen.

Op 25 juni rond elf uur in de morgen liepen vier vrouwen in Tarin Kowt naar hun cursus voor volwassenenonderwijs. Ze leren daar lezen en schrijven. De vrouwen zijn tussen de 25 en 30 jaar, twee van hen zijn getrouwd. Plots stopt er een politiewagen met zeven agenten. De mannen werken de vrouwen in de wagen en rijden weg. In de uren die volgen, worden de vrouwen geslagen, verkracht en uiteindelijk weer losgelaten.
    Deze ontvoering op klaarlichte dag in het centrum van de provinciehoofdstad leidt tot een spoedbijeenkomst, waar onder andere de VN-organisatie UNAMA, de politiechef, de vicegouverneur en vertegenwoordigers van hulporganisaties aanschuiven. Zij moeten bepalen hoe het beste te handelen.
    Besloten wordt geen aanklacht in te dienen tegen de agenten. Publiciteit zou de vrouwen namelijk het leven kosten. ‘De familie-eer schrijft voor dat de echtgenoot of de vader de verkrachte vrouw dan ombrengt’, zegt een deelnemer aan de bijeenkomst. ‘Verkrachting is in het oerconservatieve Uruzgan een grote schande.’ ...


Uit: Volkskrant.nl, 08-01-2010, AP.

Hockeyers Pakistan krijgen boete voor omhelzing met vrouw

Het Pakistaanse parlement heeft leden van het nationaal hockeyteam boetes gegeven van in totaal tweehonderdduizend roepie (ruim zestienhonderd euro). De boete werd opgelegd nadat er foto's waren opgedoken waarop leden van het hockeyteam te zien waren, terwijl ze een vrouw omhelzen op het Champions Challenge-toernooi in Argentinië.  ...


Uit: de Volkskrant, 24-03-2010, van correspondente Natalie Righton

Meisje (15) wijst oom af en duikt onder

Jaarlijks worden in Pakistan honderden vrouwen vermoord uit eerwraak. In een opvanghuis zitten 57 bange meisjes.

Het pasgetrouwde stel Saba en Shafiq was net klaar met eten toen ze in koelen bloede werden vermoord door de broers van Saba. Het tweetal had een Pakistaanse doodzonde begaan. Ze waren getrouwd uit liefde, zonder toestemming van de broers.
    De moord was zorgvuldig voorbereid.

Dagblad De Pers, 18-05-2010

Blussen bij meisjes mag

Mannelijke hulpverleners in Saoedi-Arabië mogen van de overheid nu ook meisjesscholen binnen om meisjes te redden. De nieuwe regels komen veel te laat voor de vijftien leerlingen van een meisjesschool in Mekka, die in 2002 stierven door een brand. De religieuze politie weigerde ze toen uit het brandende gebouw te laten omdat ze geen hoofddoeken droegen. Vrouwen onder elkaar doen hoofddoeken namelijk af.


Uit: De Volkskrant, 10-07-2010, van een verslaggever

Steniging van Iraanse vrouw gaat niet door na internationaal protest

De steniging van een Iraanse vrouw wegens buitenechtelijke seks gaat waarschijnlijk niet door. De Iraanse ambassade in Londen liet donderdagavond in een verklaring weten dat de juridische autoriteiten in Iran afzien van de straf, zo meldden Britse kranten vrijdag.

 
De Volkskrant, 19-10-2010, AP

Ver. Arab. Emiraten

Vrouw slaan mag, zonder beschadigen

In de Verenigde Arabische Emiraten mag een man zijn vrouw en kinderen slaan zolang er geen sporen op het lichaam achterblijven. Dit heeft het Federale Hooggerechtshof bepaald. De man heeft volgens de islamitische wet het recht zijn vrouw en kinderen te ‘disciplineren’. Dat kan ook met een pak slaag. Wel zijn de islamitische geleerden het erover eens dat de afstraffing niet te hard mag zijn.
 

Uit: Volkskrant.nl, 15-02-2011, ANP, AFP

Correspondente CBS zwaar mishandeld in Caïro


Een correspondente van de Amerikaanse omroep CBS is vrijdag in Caïro op brute wijze seksueel misbruikt en mishandeld. Dit heeft de omroep dinsdag bekendgemaakt.

De correspondente Lara Logan was met een cameraploeg en lijfwachten op het Tahrirplein op de dag dat de Egyptische president Hosni Mubarak bekendmaakte af te treden.
    Het hele CBS- team werd volgens de omroep plotseling omsingeld door circa tweehonderd joelende en agressieve mannen. In het gedrang werd Logan van het team en de beveiligers gescheiden. Ze werd seksueel misbruikt en ernstig mishandeld. Ze werd uiteindelijk ontzet door een groep vrouwen en circa twintig Egyptische militairen.   ...


Uit: De Volkskrant, 22-04-2011, Reuters, AP.

Groepsverkrachters toch vrijuit

Het Hooggerechtshof in Pakistan heeft donderdag de vrijlating gelast van vijf mannen die vastzaten voor een beruchte groepsverkrachting. Slechts één van de oorspronkelijke veertien verdachten zit nog in de cel. Het slachtoffer, een vrouw die werd verkracht in opdracht van een dorpsraad, zegt na de vrijspraak voor haar leven te vrezen.
    Mukhtaran Mai werd in 2002 door de raad van haar dorp in de Pakistaanse provincie Punjab met verkrachting bestraft omdat haar destijds 12-jarige broer een verhouding zou hebben met een vrouw uit een hogere kaste. Daarmee zou de jongen de eer van een machtige clan hebben geschonden.


Uit: De Volkskrant, 14-12-2011, van een verslaggever

Saoedische vrouw onthoofd vanwege hekserij

Het onthoofden van een vrouw in Saoedi-Arabië wegens 'hekserij en tovenarij' is 'diep schokkend' en bewijst de noodzaak van het beëindigen door de Saoedische regering van het toepassen van de doodstraf.
    Amnesty International schrijft dit ...


Uit: De Volkskrant, 28-12-2011, van de buitenlandredactie

'Geen steniging maar ophanging Iraanse'

De Iraanse Sakineh Mohammadi Ashtiani wordt mogelijk opgehangen in plaats van gestenigd. Gerechtelijke autoriteiten in Iran hebben meegedeeld de mogelijkheid van ophanging te onderzoeken. De gevangenis in de provincie Oost-Azerbeidzjan, waar Ashtiani gevangen zit, beschikt volgens hem niet over de 'noodzakelijke faciliteiten' om de vrouw op te hangen.
    Anderhalf jaar geleden ontstond internationaal ophef over het lot van de 44-jarige Ashtiani. Zij dreigde te worden gestenigd wegens overspel. Zij zou relaties hebben gehad met twee mannen.   ...

Uit: De Volkskrant, 15-03-2012, AP.

Zelfmoord na huwelijk met verkrachter

In Marokko is ophef ontstaan over de zelfmoord van de 16-jarige Amina Filali. Het Marokkaanse meisje werd vijf maanden geleden gedwongen te trouwen met een man die haar een jaar eerder had verkracht. Filali beroofde zich afgelopen zaterdag met rattengif van het leven. Volgens de Marokkaanse wet kan een verkrachter zijn straf ontlopen en de eer van de familie van het slachtoffer redden door met zijn slachtoffer te trouwen. Volgens Filali's vader heeft een Marokkaanse rechtbank zijn dochter onder druk gezet met haar verkrachter te trouwen. ...


Red.:   Zo, het voorlopige einde van deze deelverzameling. Er is sprake van slechts één kwestie: noem je dit nog vrouwenonderdrukking, of doodgewoon "barbarij"?
    Vergeten: het meest beschaafde deel van de islamitische wereld:
 

Uit: De Volkskrant, 23-04-2014, van correspondent Arjen van der Ziel

Reportage | De vrouw in Turkije

De cultureel bepaalde huisvrouw

...     De Turkse economie is de afgelopen jaren stevig gegroeid en het land is snel rijker geworden, maar nog altijd neemt slechts 25 tot 30 procent van de vrouwen deel aan het arbeidsproces. Ter vergelijking: in Nederland is dat bijna 80 procent.
    Dat zo weinig Turkse vrouwen werken, is deels een gevolg van een gebrek aan parttimebanen en kinderopvang. Maar culturele factoren spelen ook een grote rol. Veel mannen hier beschouwen hun echtgenotes nog altijd min of meer als hun persoonlijke eigendom. Ze houden de vrouwen het liefst thuis, uit vrees dat ze buitenshuis verwikkeld zouden raken in oneerzame escapades.
    De meeste Turkse mannen helpen bovendien nauwelijks in de huishouding. Uit recent onderzoek van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) blijkt dat Turkse mannen gemiddeld slechts 21 minuten per dag helpen in huis. In het onderzoek werden 29 landen vergeleken en alleen in India bleken de mannen nog minder te doen. 'Turkse moeders verwennen hun zoons te veel', zegt Evyapan. 'Ze noemen jongens vaak 'mijn kleine generaal' en doen alles voor hen. Dochters krijgen allerlei klusjes en leren om te helpen, maar zoons mogen op hun gat blijven zitten. De jongens worden daardoor verpest.'    ...


Red.:   Natuurlijk is de rest van het artikel gevuld met politiek-correcte prietpraat over hoeveel beter het gaat worden als de gouden pot aan het eind van de regenboog eenmaal si gevonden.
    In nederland mag het onderwerp niet als van toepassing op allochtone immigranten expliciet aan de orde worden gesteld - behalve in een enkel zeldzaam geval als een allochtoon het doet. Hier de creoolse Harriet Duurvoort:


Uit: De Volkskrant, 18-07-2014, column door Harriet Duurvoort

Familiedwang

Nu de grote vakantie weer voor de deur staat, lopen allochtone meisjes het risico door hun familie achtergelaten te worden in hun herkomstland. Om onder dwang zich te verloven of te trouwen. Of ze worden zonder papieren achtergelaten omdat ze weer in het gareel gebracht moeten worden. ...
        '... 'In Nederland wemelt het van de Romeo en Julia's', vindt Shirin Musa, oprichter en directeur van Femlmes for Freedom. Tomeloos energiek zet zij zich in voor talloze onzichtbare, afhankelijke en onmondige vrouwen die slachtoffer zijn van polygamie, uithuwelijking, huwelijkse gevangenschap of eergerelateerd geweld. Zaken die spelen binnen Nederlandse moslimgemeenschappen, maar ook bij hindoes en Roma.
    Toen ze onlangs spiekpennen uitdeelde aan een stel Marokkaanse meisjes op een Haagse school, raakten die met wat Nederlandse meisjes in discussie. 'Het is simpel. Wij mogen gewoon niet verliefd worden. Dat weet je als Marokkaans meisje. Het mag niet van ons geloof.'    ...
    Ook hoogopgeleide vrouwen ontkomen niet aan familiedruk. Dankzij het feit dat ze een goede baan hebben, is er voor hen geen belemmering om aan een inkomensvereiste te voldoen om een partner te 'importeren'. Zo worden ze onder zware druk gezet te trouwen met iemand die de familie over wil laten komen. ...


Red.:   Barbaarse gewoontes.
    En tot slot van de verzameling "islamitische wereld", een overzicht:


Uit: pewresearch.org, 08-01-2014. By Jacob Poushter uitleg of detail

How people in Muslim countries prefer women to dress in public

An important issue in the Muslim world is how women should dress in public. A recent survey from the University of Michigan’s Institute for Social Research conducted in seven Muslim-majority countries (Tunisia, Egypt, Iraq, Lebanon, Pakistan, Saudi Arabia and Turkey), finds that most people prefer that a woman completely cover her hair, but not necessarily her face. Only in Turkey and Lebanon do more than one-in-four think it is appropriate for a woman to not cover her head at all in public.    ...


Red.:   Waarna er nog meer tekst volgde, maar het plaatje zegt in feite alles:


Oftewel: alleen Libanon, min-of-meer een ministaatje, komt in de buurt van enigszins beschaafd, de rest is ordinaire barbarij (let op de mediaan: dat is de score waarboven en waaronder evenveel respondenten liggen ) .
    Overigens, ter inenting tegen eventuele propaganda afkomstig van "bestelde" politiek-correcte onderzoeken die laten zien, na "het gevraagd" te hebben aan de moslims, wat ze vinden van vrijheid voor de vrouw: daarover was hier ook een vraag gesteld:

Oftewel: als je het zo vraagt, zeggen ze dat vrouwen wel vrijheid hebben, maar dat is dus slechts sociaal gewenst antwoorden: in werkelijkheid mogen ze het niet zoals blijkt uit de eerste gegevens, natuurlijk deels door andere methoden dan rechtuit verbieden - dat heet "sociale dwang".
    Overigens: dit soort directe zeer politiek-incorrecte informatie kan in Nederland natuurlijk alleen verspreid worden via GeenStijl.nl uitleg of detail .
    En even nog wat  bijbehorende cijfers:


De Volkskrant, 25-04-2014, ANP

Bijna 900 vrouwen dood door eerwraak

Pakistan heeft in 2013 wederom een crimineel jaar afgesloten. Zo werden 869 vrouwen vermoord omdat ze de eer van de familie zouden hebben bezoedeld. Dat staat in het jaarverslag van de mensen- rechtencommissie HRCP. In Karachi werden 3.218 personen vermoord: een stijging van 14 procent. Bij aanvallen op religieuze minderheden vielen 687 slachtoffers.


Red.:   Gelukkig hebben ook uit dat land in Nederland een contigent - de meeste zitten echter in Engeland, waar ze aldaar de cultuur verrijken met dit soort zaken.
    De derde plaats in deze competitie is meer omstreden. Zijn het de latino's, met hun macho-cultuur, of moeten we het nog steeds in het niet-westerse zoeken? Het voorkomen van direct aan het vrouw-zijn gekoppeld geweld doet aan de volgende niet-westerse cultuur de voorkeur geven: de hindoestaanse:
 

Uit: De Volkskrant, 14-01-2006, door Simone de Schipper

Een dochter is in India een dief van de familie

Een dochter op de echo? In India volgt dan vaak een abortus. Het vrouwentekort kan grote gevolgen hebben: loslopende mannenbendes verstoren de veiligheid. Toch worden de meisjes ondanks hun schaarste niet meer waard.


Tien miljoen vrouwelijke foetussen zijn de afgelopen twintig jaar in India geaborteerd, berichtte wetenschappelijk vakblad The Lancet begin deze week. ...
    Boven alles is het aantal triest. Tien miljoen niet-noodzakelijke abortussen en tien miljoen trieste aanleidingen daartoe. Het aantal is ook opzienbarend. In steden worden nu tegenover iedere tien jongens slechts negen meisjes geboren, lokaal is de verhouding nog schever. Dat moet toch gevolgen krijgen?
    'Zeker', zegt hoogleraar politicologie Valerie Hudson van de Amerikaanse Brigham Young University. ...
    'Je hoeft maar naar de geschiedenis te kijken. China kampt al eeuwenlang met een mannenoverschot.' Bare branches heten die mannen; de kale takken aan de familiestamboom die nooit vrucht zullen dragen omdat 'hun' vrouwen nooit zijn opgegroeid. Abortus van vrouwelijke foetussen is namelijk een variant op de gewoonte om pasgeboren meisjes te doden. 'In sommige perioden kon één op de vier jonge mannen niet trouwen. Er is altijd geklaagd over de loslopende mannen' die de sociale stabiliteit van het land verstoorden.'
    'Dat is nog steeds zo. In China heerst een explosie van misdaden door bare branches die naar de steden trekken, daar met zijn allen in flats wonen en bendes vormen. In India vinden in de regio's met het grootste mannenoverschot de meeste moorden, gewapende overvallen en verkrachtingen plaats.'  ...
    Zal het aborteren nog een wrang voordeel hebben? Zullen de schaarse meisjes zo waardevol worden dat aan de achterstelling én aan het aborteren een einde komt? 'Er zijn enkele onderzoekers die dat denken', zegt Hutter. 'Zij verwachten dat in Zuid-India - net als vroeger, en net als in China - de bruidsschat een bruidsprijs wordt; de ouders van de bruid krijgen dan geld. Maar zolang de macht bij de mannen blijft, is het beter om een zoon te krijgen.'
    Ook Hudson verwacht geen snelle veranderingen. 'De voorkeur voor jongens rust op religieuze, economische, sociale en culturele fundamenten die elkaar in stand houden. Als alleen de schaarste van vrouwen verandert, houden die andere pilaren het bouwwerk overeind.'

 
Uit: De Volkskrant, 29-10-2011, door Cor Speksnijder

India houdt meer van jongens

India probeert al jaren de bevolkingsgroei in te dammen. Veel vrouwen willen best een kleiner gezin, maar ze willen ook per se een jongen. Meisjes worden daarom geaborteerd.

Tussentitel: Ik ben blij met twee meisjes, maar mijn schoonouders zeggen dat ik een derde kind moet nemen | Laxmi Devi

Twee dochtertjes, dat vindt ze genoeg. Laxmi Devi (22) wil geen kinderen meer en om een volgende zwangerschap te voorkomen heeft ze de prikpil. Met het inkomen van haar man kan ze zich geen groter gezin veroorloven, zegt ze. Haar kinderen moeten later een opleiding kunnen volgen en ontsnappen aan de armoede waarin zij en haar man leven.
    Voor de in kleurrijke sari's gehulde vrouwen die rond haar op de grond zitten is Devi onderwijzeres en rolmodel tegelijk. In een kale ruimte in een van de vele sloppenwijken in de Indiase tempelstad Varanasi vertelt ze openhartig over de voordelen van geboortebeperking. Buiten staan buffels in zwarte drab te niksen. Een vlaag rioollucht dringt door de vensters naar binnen.   ...
    'Ik ben blij met twee meisjes, maar mijn schoonouders willen een jongen. Ze zeggen ze dat ik een derde kind moet nemen. Ik vind dat vervelend, maar ik begrijp hen wel. Ze willen dat er iemand is om de naam van de familie te laten voortbestaan.' Devi geeft te kennen dat de familiedruk haar aan het twijfelen heeft gebracht. 'Ik moet nu eenmaal samenleven met mijn schoonouders', zegt ze verontschuldigend. 'Misschien neem ik toch nog een kind.'
    Net als menig ander Aziatisch land houdt India meer van jongens dan van meisjes. De traditionele voorkeur voor jongens spoort vrouwen als Devi aan net zo lang zwanger te worden tot er een zoon is. Een jongen wordt beschouwd als potentiële kostwinner, beschermer en een verzekering voor de oude dag. Een zoon geeft status, een meisje overlast.
    Naarmate de gezinnen door geboortebeperking kleiner worden, neemt het verlangen naar een zoon alleen maar toe. De sociale druk op een getrouwde vrouw om een zoon voort te brengen kan enorm oplopen en uitmonden in geweld, verstoting uit de familie en zelfs de dood.
    Technieken om het geslacht van een foetus vast te stellen hebben de afgelopen decennia in India geleid tot een golf van abortussen om de geboorte van dochters te voorkomen. Het is verboden onderzoeksmethoden als echografie en vruchtwaterpunctie te gebruiken om het geslacht van het ongeboren kind vast te stellen en het resultaat kenbaar te maken aan de ouders. Er is zelfs een website waarop kan worden geklikt over medisch personeel dat zich niet aan dit verbod houdt. Maar vaak blijkt de hunkering naar een jongen sterker dan de wet. En als een arts niet wil meewerken aan een abortus, dan is er wel een clandestiene aborteur te vinden. ...


Uit: De Volkskrant, 19-10-2011, van de buitenlandredactie

Ongewenste meisjes mogen andere naam

In India mogen 222 meisjes die van hun ouders de voornaam Nakushi (Ongewenst) hadden gekregen, deze week van de Indiase autoriteiten een andere naam aannemen. Voor de meisjes wordt zaterdag in de stad Satara een feestelijke bijeenkomst georganiseerd waarop ze hun nieuwe naam kiezen.
    Doel van de bijeenkomst is om de status van de 222 meisjes in Satara en de rest van de deelstaat Maharashtra te vergroten. In die deelstaat worden als gevolg van sekse-selectieve abortus en kindermoord slechts 881 meisjes geboren op elke 1.000 jongens.
    In India is de voorkeur van ouders voor jongens al jaren berucht. Zonen zetten het familiegeslacht voort en erven het huis en de zorg voor hun bejaarde ouders. Terwijl in het geval van dochters ouders verplicht zijn een bruidsschat te betalen aan de familie van de bruidegom.   ...


De Volkskrant, 03-07-2010, ANP

Meisje naar India gelokt voor moord

Een 17-jarig meisje uit het Vlaamse Gingelom is in India het slachtoffer geworden van eerwraak. Amritpal Kaul werd door haar 55-jarige stiefvader gewurgd omdat ze met iemand uit een lagere kaste wilde trouwen, zo melden Vlaamse kranten. Het meisje was naar India gelokt met de belofte dat ze na die reis zou mogen trouwen met haar vriend, die in België woont.


Red.:   Waarmee weer het niveau van barbarij hebben bereikt. Nu kan op dit punt gesteld worden dat dit laats een uitwas is - hetgeen ook klopt in de zin dat het niet de regel is. wat het laat zien is dat het gemiddelde dusdanig verschoven is, dat ook de extremen heel, extreem zijn komen te liggen.
    Dat gemiddelde kan heel aardig ingeschat worden daar war het niet expliciet de boodschap is, en waar het niet in een "zwaarwichtige" context wordt gebracht:


Uit: De Volkskrant, 26-06-2012, door Bart Koetsenruijter

Multiculti romkom

Tussentitel: Waarom, is na het zien niet direct duidelijk, maar Bend It Like Beckham is volgens een anonieme bron op de filmwebsite IMDB de eerste westerse film die in Noord-Korea te zien is geweest.

Jesminder, een Engels meisje met Indiase ouders, leeft in twee werelden. Niets eens zozeer doordat ze een kleurling in Engeland is, maar vooral omdat ze van voetballen houdt. Dat ze haar kamer vol heeft hangen met posters van David Beckham - de film werd gemaakt rond de millenniumwisseling - vinden haar beslist niet conservatieve ouders tot daaraan toe ...


Red.:   So far, so good. Maar nu wordt het weer wat minder leuk:

  ... maar dat ze ook zelf niets liever doet dan tegen een bal trappen, nee, dat gaat te ver. Dus verkeert Jessie, zoals haar Engelse vriendinnen haar noemen, in de kleedkamer tussen hip ondergoed, terwijl ze thuis haar benen tot en met de enkels moet bedekken.

En daar is het weer: de Hindoestaanse achterlijkheid. Maar dit is film, dus daar komt het goed:
  Haar onverzettelijkheid, straatwijsheid en intelligentie dirigeren de film in de verwachte richting.

De werkelijkheid is natuurlijk heel anders. heel recent speelde in Engeland een rechtszaak tegen Hindoestaanse ouders die hun dochter om precies dezelfde reden hadden vermoord. Belangrijkste getuige: de andere dochter. How about that voor een hindoestaanse romkom ...
    Een zelfde soort voorbeeld:
 

Uit: VARAgids, nr. 46-2011, 17-11-2011, programma-aankondiging

The other end of the line

(2008, James Dodson) Zoete romantische komedie zonder verrassingen over een meisje werkzaam bij en call center in India (Shriya Saran) die valt voor de stem van Jesse Metcalfe (de jonge tuinman uit Desparate Housewives) die haar bevraagt over een probleem met zijn creditcard. Ze besluit uiteindelijk zelfs naar zijn woonplaats San Francisco te vliegen. Haar ouders zijn woedend, want hun dochter is al voorbestemd voor een andere man en volgen hun dochter richting VS. NET 5, 20:30 uur


Red.:   Merk op dat dit de betere kringen in India betreft, want men heeft het geld om te vliegen. Het sociologisch belang is dat deze niet-natuurlijke vorm van partnerkeuze, schadelijk is voor het nakomelingenschap, zie hier uitleg of detail . En indien gedurende lange tijd bestaand, schadelijk voor de genetische gezondheid van de hele bevolking. En wie met een scherpe blik in de hindoestaanse ogen kijkt, kan dat zien.
    De verschijnselen zijn zo'n hardnekkig, dat zelfs de Volkskrant lijkt te gaan deken dat het iets met cultuur te maken heeft, want ze besteden een ruime dubbelrapportage aan de twee buurlanden waarvan de grote vraag is welk zich het meest weerzinwekkend gedraagt ten opzichte van vrouwen:


Uit: De Volkskrant, 31-05-2014, van verslaggeefster Sterre Lindhout

Pakistan en India | Geweld tegen vrouwen

Eerwraak maakt regering Pakistan te schande

Een vrouw gestenigd door haar familie in Pakistan, twee Indiase meisjes dood na een groepsverkrachting. In de vijandige buurlanden spelen vergelijkbare problemen: een traditie van vrouwenmishandeling en een politie die zich daarbij afzijdig houdt.


Tussentitel: Echtgenoot doodde zelf ongestraft zijn eerste vrouw

Wereldwijd is ontsteld gereageerd op de steniging van Farzana Parveen, de 25-jarige Pakistaanse die woensdag voor het gerechtsgebouw van Lahore werd gedood door twintig mannelijke familieleden, aangevoerd door haar vader. Het motief van de moordenaars was eerwraak: Farzana was getrouwd met Mohammed Iqbal, in plaats van de neef aan wie ze was beloofd. ...


Red.:   Maar India heeft ook sterke kaarten:


Uit: De Volkskrant, 31-05-2014, van verslaggeefster Sterre Lindhout

Pakistan en India | Geweld tegen vrouwen

In India is een vrouw al snel een 'hoer'


Tussentitel: De moeder deed aangifte, werd afgetuigd en ligt in het ziekenhuis

De twee tieners die donderdag slachtoffer werden van een groepsverkrachting in de Indiase deelstaat Uttar Pradesh, pleegden zelfmoord volgens de autoriteiten. Hun lichamen werden hangend aan een mangoboom gevonden. In eerste instantie ging de politie ervan uit dat hun verkrachters ook hun moordenaars waren. .
    Na politieonderzoek bleek dat de nichtjes (14 en 15) uit het dorp Katra in de noordelijke deelstaat zichzelf hadden verhangen. Wellicht uit schaamte: een verkrachtingsslachtoffer is een schande voor de familie.    ...


Red.:    Dat brengt dus zelfs de Volkskrant er toe om een soort van een patroon te zien:

  De gelijktijdigheid met de steniging van een vrouw in buurland Pakistan is veelzeggend; beide landen kampen met een schijnbaar onuitroeibaar probleem van seksuele agressie tegen vrouwen. Hoewel India overwegend hindoeïstisch is en Pakistan islamitisch, heeft de problematiek dezelfde wortels.
    Het leeuwendeel van de bevolking in beide landen heeft amper scholing genoten en woont in rurale gebieden, waar de positie van vrouwen ondergeschikt is en familie- of clantradities hoger worden geacht dan nationale wetten. Tegelijk zijn vrouwen het uithangbord van de familie-eer, zodat een klein vergrijp als het dragen van westerse kleding al reden kan zijn voor moord.

Maar zo fanatiek was het niet, want de redactie heeft in beide artikelen gezocht op het woord "cultuur"en haar verbuigingen, en de score was een dikke NUL.
    Op deze plaats een cultuur die merkwaardig schizofreen is in dit en ook vele andere opzichten: de joodse. Het meest zichtbare aspect van die schizofrenie is de splitsing tussen orthodoxe en seculiere joden. Orhtodoxen lijken in veel basale apsecten op de findamnetalisten onder de andere woestijncultuur: de moslims. Geen wonder, want de islamitisch woestijngodsdienst stamt af van de joodse. Zoals onder andere blijkt uit dit verhaal:


Uit: De Volkskrant, 05-09-2012, van corresepondent Rolf Bos

Geen vrouwen meer op de stadsbussen van Jeruzalem

In de stad waar vrouwen de meerderheid vormen, verdwijnen zij op advertenties steeds meer uit het straatbeeld. Deze week besloot de Israëlische busmaatschappij Egged dat zij een advertentiecampagne met afbeeldingen van vrouwen niet op de zijkant van de stadsbussen in Jeruzalem zal plaatsen. Het bedrijf vreest vandalisme van ultraorthodoxe joodse mannen.
    Egged legt een uitspraak van het Israëlisch hooggerechtshof naast zich neer. De rechters oordeelden twee maanden geleden dat censuur van de vrouwenafbeeldingen in advertenties niet geoorloofd is. Egged, een van de grootste busbedrijven ter wereld, komt echter met een creatieve oplossing. In Jeruzalem zullen de groene bussen helemaal geen afbeeldingen meer van mensen - vrouwen zowel als mannen - voeren.
    In Jeruzalem, maar ook in andere Israëlische plaatsen als Bnei Brak en Beit Shemesh, groeit de groep ultraorthodoxe joden snel. Een deel van de mannen binnen deze gemeenschap is fel gekant tegen advertenties in het straatbeeld waarop vrouwen zijn afgebeeld. Vrouwenbeeltenissen worden van de muren gerukt of met verf besmeurd.
    In Jeruzalem, een stad die steeds religieuzer wordt, was de zelfcensuur van bedrijven op de advertentiemarkt al evident. In het centrum zijn geen advertenties meer te zien waarop vrouwen zijn afgebeeld. Banken die vroeger vrouwelijke actrices in hun campagnes gebruikten, doen dat nu met poppetjes of louter teksten.    ...


Red.:   Die orthodoxe joden zijn net als de fundamentalistische moslims: barbaren.
    Nu dan de latino's - waarvoor, omdat het bijna spreekwoordelijk is, een paar voorbeelden voldoende worden geacht:  

 
Uit: De Volkskrant, 04-09-2010, van verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi

Maîtresses melden zich aan voor schadevergoeding kompels Chili

De belevenissen van de 33 Chileense kompels die sinds 5 augustus vastzitten in de ingewanden van de San José-mijn hebben iets van een realitysoap. ...
    Maar nu blijken de verwikkelingen in Campamento Esperanza (Kamp Hoop), waar familieleden en dierbaren van de onfortuinlijke mijnwerkers zich hebben verzameld, wellicht nog spannender te zijn. Echtgenotes en minnaressen van de kompels vliegen er elkaar in de haren, met als inzet de door de Chileense regering toegezegde schadevergoedingen voor ‘de 33’.
    Zeker vijf echtgenotes zijn in het kamp al oog in oog komen te staan met de maîtresses van hun mannen, vrouwen van wier bestaan ze niets afwisten. Neem Marta Salinas en Susana Valenzuela, die allebei bij het kamp nabij het plaatsje Copiapo aanklopten en zich voorstelden als ‘de vrouw van Yonni’.   ...
    Volgens Rode Kruismedewerkster Marta Flores zijn er veel conflicten tussen de vrouwen op Kamp Hoop. Zo moesten onlangs in de kantine een bedrogen echtgenote en de minnares van haar man uit elkaar worden gehaald omdat een gevecht dreigde. ‘Het wordt geen makkelijke klus te bepalen wie schadevergoeding toekomt. Sommige mijnwerkers hebben kinderen bij verschillende vrouwen, die allen vinden dat ze recht hebben op steun’, aldus Flores.
    Een van de ingesloten kompels heeft zelfs vier vrouwen in het kamp die claimen dat ze zijn enige echte levenspartner zijn. Zijn eerste echtgenote, van wie hij nooit is gescheiden; de vrouw met wie hij samenwoont; de moeder van een kind dat hem jaren geleden werd geschonken en een vrouw die beweert zijn huidige vriendin te zijn.   ...


Uit: De Volkskrant, 01-10-2011, van verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi

Plan voor huwelijk op proef in Mexico

Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden. Dit bekende gebod uit de Bijbel lijkt voor veel Mexicanen hopeloos te zijn verouderd. Vooral in de miljoenenhoofdstad Mexico-Stad eindigt sinds de invoering van de flitsscheiding in 2008 één op de twee huwelijken in een breuk. Vaak met pijnlijke en dure echtscheidingsprocedures, ruzies en administratieve rompslomp als gevolg.
    In een poging hier wat tegen te doen, heeft afgevaardigde Lizbeth Rosa van de Partij van de Democratische Revolutie (PRD), die een meerderheid heeft in de hoofdstedelijke raad, voorgesteld het huwelijksrecht aan te passen. Mexicaanse stellen zouden voortaan ook een tijdelijk huwelijkscontract moeten kunnen sluiten. En na twee jaar in de echt verbonden te zijn, moeten kunnen kiezen om hun huwelijk te verlengen of het moeiteloos weer te ontbinden. Net als bij een arbeidcontract.
    Volgens afgevaardigde Rosa is twee jaar de minimale periode die een getrouwde man en vrouw nodig hebben om te ervaren of ze hun huwelijkse leven en hun partner op prijs stellen. De periode van twee jaar is ook om nog een andere reden gekozen. Het blijkt dat de meeste Mexicaanse echtgenoten na twee jaar huwelijk weer uit elkaar gaan.
    Waarom niet eerst hokken, zou je dan zeggen. Voor veel Mexicanen ligt ongetrouwd samenwonen om religieuze, sociale en morele redenen uiterst gevoelig. Dus kiezen ze liever voor een huwelijk en nemen de mogelijke ontgoocheling en hoge kosten van een echtscheiding voor lief.   ...


Red.:   Een van de vele negatieve effecten van het katholiek geloof. Naast natuurlijk de overbevolking waardoor het Mexicaanse land overstroomt richting Amerika.
    En hier het mooie-vroewen paradijs Brazilië:


Uit: De Volkskrant, 17-04-2014, van correspondent Marjolein van de Water

Reportage | Geweld tegen vrouwen in Brazilië

Het recht er sensueel uit te zien

Met het WK voetbal komt er een stroom mannen naar Brazilië, dat bekendstaat om zijn sexy vrouwen. Die zijn het machismo en zeker de vele verkrachtingen in hun land beu.


Tussentitel: Een schaars geklede vrouw verdient het om te worden aangevallen - Stelling in een Braziliaans onderzoek waarmee een kwart van de respondenten het eens was

Toen feministe en journaliste Nana Queiroz (28) las dat ruim de helft van de Brazilianen vindt dat vrouwen een verkrachting aan zichzelf te wijten hebben, knapte er iets. Eind maart ging ze naar het nationaal parlement in Brasilia, ontblootte haar bovenlichaam en maakte een foto van zichzelf. 'Ik verdien het niet om verkracht te worden', had ze met viltstift op haar armen geschreven. Het was het begin van een Facebookcampagne waarin tienduizenden Braziliaanse vrouwen haar voorbeeld volgden.
    Geweld tegen vrouwen is een hardnekkig probleem in Brazilië. Machismo en seksisme laten zich moeilijk doorbreken in het land dat wereldwijd bekendstaat als een tropisch paradijs vol schaars geklede vrouwen. Maar in de aanloop naar het WK voetbal groeit het verzet van de vrouwen.    ...


Red.:   Ze weten de ogen van de westerse wereld op hun land en hun lot ...
    De volgende te behandelen cultuur slaan we over, omdat er zo weinig informatie over is. Dat is de Aziatische. Het leidt weinig twijfel dat het beter is dat de latino's, maar vermoedelijk nog niet het punt heeft bereikt waar de westerse cultuur staat. Iets dat ook nog afhangt van de specifieke cultuur, want de Chinese lijkt verder dan de Japanse.
    Dus maar meteen over naar de westerse cultuur, waarover het ook moeilijk berichten is. En wel omdat we er zelf middenin staan. En dat is altijd moeilijk oordelen. De redactie had, in het achterhoofd, dan ook al een tijd ermee geworsteld. tot aan het volgende bericht - het kwartje viel onmiddleijk:

 
Uit: Volkskrant Magazine, 26-11-2011, door Bart Koetsenruijter, foto's Ivo van der Bent

Onhandig prachtig

Meisjes op kinderfietsen zijn bezongen, vrouwen op racefietsen nauwelijks. Ten onrechte.

Dát ze het doen, staat vast. Je ziet het dagelijks, overal. ... Waarom neem je een fiets waarop je voorover gebogen moet zitten terwijl de situatie vereist dat je rechtop zit? Waarom? Omdat het er fantastisch uitziet.


Red.:   En waarom ziet het er fantastisch uit: omdat het staat voor zelfstandigheid, zelfvertrouwen, humaniteit enzovoort. En voor vrouwelijke gelijkheid. En, zie de beelden:


Dit is strikt en puur westers. Op die fietsen vrouwen uit andere culturen plaatsen, is ondenkbaar.
    Kort daarna een tweede, even treffende, uitbeelding van deze situatie. Dit keer zijn het geen racefietsen, maar vakantie die de onschuldige onthuller is:


Uit: De Volkskrant, 31-08-2012, door Karolien Knols

Eiland als proeftuin

Als de fotograaf met vakantie gaat, blijft de fotografische blik dan thuis? Of juist niet? Morad Bouchakour (46) over het Thaise eiland dat hij door zijn lens ziet veranderen.



Red.:   Hier  is eerst een beeld van de hele pagina, ten einde aan te tonen dat het hier echt alleen maar om vakantie ging:

Maar ons gaat het hier om de foto linksonder op de rechterpagina:

Ook deze illustratie van de westerse man-vrouw-verhouding is volstrekt uniek. De islamitische of Arabische, of Turkse enzovoort, man loopt voor de vrouw en die moet hem volgen - aan de afstand kan je zijn gestrengheid in de religie afmeten. De creoolse man zou helemaal niet in het plaatsje voorkomen - je ziet alleen de vrouw en een sleep kinderen met ADHD, dus die zijn misschien ook wel niet in beeld. Alleen weer onder de Aziatische culturen kan je iets verwachten dat hier enigszins op lijkt. Maar de Chinese voorouderverering is toch in eerste instantie een voorvaderverering.
    En in aansluiting op de fietsende vrouwen: hier is een foto van de enige atletische sport bedreven door teams bestaande uit mannen én vrouwen: korfbal:

Dit bestaat alleen in Noordwest-Europa, voornamelijk Nederland en Vlaams Belgie.
    En dat blijkt op meer sportterreinen zo te liggen:


Uit: De Volkskrant, 02-07-2015, door  John Volkers

De medaillespiegel kleurt goud dankzij vrouwen

Tussentitel: De Nederlandse sporster is lang, groot, sterk en toegeweid

... De sportwereld van Nederland wordt prestatief gezien beheerst door vrouwen. Daar lijken de Spelen van Rio volgend jaar geen uitzondering op te worden.
    De Europese Spelen van Bakoe waren de voorbije maand weer een graadmeter. Nederland veroverde in Azerbeidzjan acht gouden medailles. Zeven kwamen voor rekening van de vrouwen. Alleen judoka Henk Grol verdedigde het mannenfort.    ...
    De late ontwikkeling van de vrouwensport in de wereld - aan de eerste vier moderne Spelen namen vijftig vrouwen deel - komt het Nederlandse streven naar meer medailles goed uit. Wat in 1948 met Fanny Blankers-Koen begon, de emancipatie van de (huis)vrouw, is doorgezet.
    ... bij de vrouwen, zo had de DDR al bedacht in de jaren zeventig en tachtig, leverde de Ostmark (nu de euro) meer rendement op dan bij de mannen. ...
    Nederland bewees in de 21ste eeuw de rechtmatigheid van de Oost-Duitse stelling. In Sydney 2000 was de verhouding 14 om 10 in vrouwen- en mannenmedailles. In Athene was dat 13 om 9. In Peking (2008) liepen de vrouwen fors uit. Van de zeven gouden medailles was er slechts één voor een man (zwemmer Maarten van der Weijden). In de totaalscore was het zelfs 13 om 3.
    In Londen zorgden de mannen Zonderland en Van Rijsselberge voor iets meer evenwicht (2 om 4 goud) in de verder royaal gewonnen strijd door de vrouwen: 12 om 7.
    In Rio lijkt er weer een dikke zege voor de vrouwen in de maak. De Nederlandse sportster is lang, groot en sterk. Ze is al op jeugdige leeftijd als geen ander voorbereid. ...


Red.:   Glashelder. Maar vervang dat toegeweid uit de tussentitel maar door gedisciplineerd. Conclusie: Nederlandse vrouwen doen het extra goed, aantonende dat de man-vrouwverhouding in Nederland nog beter is dan in andere westerse landen.

Laten we voor het contrast nog eens teruggaan naar het andere einde van het spectrum:

Hier is geen sprake van werelden van verschil, maar van universa van verschil ... En ook hier natuurlijk geen man in beeld.
    En ter bevestiging:


Uit: De Volkskrant, 02-10-2012.

Ikea-catalogus

Vrouw weg in Saoedische versie


Links een foto uit de catalogus van de Zweedse meubelgigant Ikea, die ook in Nederland is verspreid. Rechts hetzelfde beeld, maar zonder vrouw. Ook in de spiegel is ze verdwenen. De rechterfoto is een illustratie in de Saoedische versie van de catalogus. Om in het conservatieve Saoedi-Arabië niemand voor het hoofd te stoten zijn alle vrouwen met Photoshop verwijderd. ... De catalogus is aangepast door een lokale franchisenemer.


Red.:    Die figuur is er niet alleen uitgehaald omdat het een vrouw is, maar omdat ze staat uitgebeeld in een pose van zelfvertrouwen, zelfstandigheid en gelijkwaardigheid met de man. Dat is onduldbaar voor de Arabische en islamitische man. Het is precies dezelfde reden dat ze blanke vrouwen in Europese steden, met dezelfde uitstraling, uitschelden voor hoer.
    Daarmee is het spectrum van de man-vrouw-verhoudingen wel voldoende geschetst. Het is niet strikt het onderwerp van deze verzameling, maar vanwege de continuïteit en voor degenen die niet verder willen surfen, toch een paar opmerkingen over de relevantie ervan voor andere maatschappelijke verschijnselen.


Uit: De Volkskrant, 15-10-2011, door Malou van Hintum

Seksisme voedt discriminatie

De mate van seksisme in een samenleving voorspelt de toename van sekse-ongelijkheid in die samenleving. Dat laat longitudinaal onderzoek zien, waarover psycholoog Mark Brandt (DePaul University., Chicago) deze week op Psychology Science OnlineFirst publiceert. Zijn onderzoek wijst uit dat seksistische ideeën niet alleen sekseongelijkheid bevestigen en legitimeren, maar ook vergroten.   ...


Red.:   Min of meer een open deur: "seksisme" is de factor op het psychologisch niveau, in het denken van individuele mensen, en sekse-ongelijkheid is het resultaat daarvan op sociologisch of groepsniveau.

  Brandt maakte daarbij gebruik van de GEM, de United Nations Gender Empowerment Measure, een meetinstrument voor de man-vrouw-verdeling in beroepsgroepen en hun inkomen. Brandt berekende de waarde van de GEM op twee momenten, met een tussenpoos van drie jaar, waarbij hij de gegevens corrigeerde voor onderwijs- en welvaartsniveau. Zijn resultaten laten zien dat in meer ontwikkelde maatschappijen de kans op toenemende seksegelijkheid het grootst is. Overal zijn mannen seksistischer dan vrouwen, maar niet overal even erg.

Wat de vraag oproept wat hier bedoeld wordt met "seksistisch", want er zijn heel veel zaken waarop de vrouwen even seksistisch zijn als mannen, bijvoorbeeld in die van partnerkeuze, alleen gebeurt dat soort zaken bij vrouwen veel meer "in het geniep'- zoals bijvoorbeeld het bekende praten over lieve mannen, en ondertussen keihard vallen voor de macho. Seksistisch als de nete.
    Maar het gaat hier natuurlijk om dit:
  In Brandts rangorde van meest naar minst seksistische maatschappijen staat Nederland op de 9de plaats. De maatschappij met de minste sekseongelijkheid is Noorwegen; Irak staat op de laatste, 57ste, plaats.

Het onderwerp van deze verzameling.
    Natuurlijk is een relatie tussen de man-vrouwrelatie en de mate van beschaving van een cultuur een voor multiculturalisten onverdraagzame gedachte - omdat de slechtste man-vrouwverhoudingen voorbehouden zijn aan niet-westerse, en dien slaande op immigranten, allochtone culturen. Dus is er verwarring bij wetenschapsverslaggever Maarten Keulemans, die van opleiding cultureel-antropoloog is, de bakermat van het multiculturalisme:


Uit: De Volkskrant, 14-12-2011, van verslaggever Maarten Keulemans

Wiskunde zit niet in de genen, maar in man-vrouwverhouding

Tussentitel: 'Zowel jongens als meisjes gebaat bij meer emancipatie'

Jongens zijn van nature niet beter in wiskunde dan meisjes. Het is de man-vrouwgelijkheid in een land die bepaalt hoe goed meisjes het doen bij wiskunde.
    Dat blijkt uit een omvangrijke analyse van de wiskundescores van jongens en meisjes in zo'n 50 landen. Opmerkelijk genoeg blijken in meer geëmancipeerde landen niet alleen de meisjes, maar ook de jongens gemiddeld beter in wiskunde. ...


Red.:   Even opmerkelijk als het tegelijk warm worden aan het begin van de dag en het opengaan van de bloemetjes ... Natuurlijk is het zo dat er een gemeenschappelijke oorzaak is. In het laatste geval de zon, in het eerste de mate van beschaving. Maar de onderzoekers hebben kennelijk hetzelfde probleem als Keulemans:

  Waarschijnlijk komt dat doordat geschoolde, werkende moeders hun kinderen meer stimuleren bij wiskunde, opperen wiskundehoogleraar Jonathan Kane en oncoloog Janet Mertz, die de analyse uitvoerden. 'Het is begrijpelijk dat de wiskundeprestaties van zowel jongens als meisjes gebaat zijn bij goed opgeleide vrouwen met een goed inkomen.'

Inderdaad ... Nog zo'n gevolg van een hogere mate van beschaving.
    Dit onderzoek lijkt niet zo bijster betrouwbaar, gezien de knulligheid van de analyse.
    En dan tenslotte een onderzoek waarop de schakel vormt tussen het sociologische verschijnsel en het feit dat het man-vrouw-verschil genetisch en dus ook neurologisch is vastgelegd:


Uit: De Volkskrant, 09-07-2011, door Malou van Hintum

Een baby tussen je oren

Een papagezicht en een mamagezicht in de oogjes van een babysmoeltje op de cover van Scientific American Mind van juli/augustus. Binnenin twee artikelen over de invloed van baby's op de hersenen van hun ouders.
    Want het is niet alleen het brein van moeders dat verandert tijdens en na de zwangerschap. Ook de grijze cellen van vaders blijven niet hetzelfde. Op zichzelf niet zo gek; elke ervaring heeft invloed op onze hersenen. Moeders worden alerter op (potentieel) gevaar voor hun baby, en vaders gevoeliger voor de behoeften van hun kind. Het is allemaal een kwestie van hormonen (met name oxytocine en prolactine) en neuronen die nieuwe verbindingen met elkaar aangaan.
    Proeven met muizen laten zien dat een vader werkelijk in het nest aanwezig moet zijn om verschil te maken. Wanneer vadermuis en kindmuis meteen van elkaar worden gescheiden, verandert er in het papabrein niets. Muizenvaders die fysiek contact met hun nakomelingen hebben gehad, herkennen hun kinderen drie weken na een geforceerde scheiding nog: vader en kind hebben een 'sociale herinnering' opgebouwd.
    Omgekeerd ontwikkelen babymuizen zonder vader in twee hersengebieden minder verbindingen: in de orbitofrontale cortex (belangrijk voor besluitvorming en emoties) en de somatosensorische cortex (waar onder meer tast- en pijnprikkels worden verwerkt). Dat kan de reden zijn dat kinderen van alleenstaande moeders op latere leeftijd vaker probleemgedrag vertonen. Maar extrapoleren van muizen naar mensen blijft een heikele onderneming, natuurlijk.   ...


Red.:   Dat laatste is natuurlijk politiek-correcte prietpraat ... Waarschijnlijk is het verband bij mensen nog sterker, gezien de grotere factor die opvoeding bij mensen heeft. De bewijzen liggen huizenhoog opgestapeld hierboven.


Naar Westerse organisatie , Sociologie lijst , Sociologie overzicht , of site home .

 

 

27 okt.2011; 25 jul. 2012