WERELD & DENKEN
 
 

Belastingmoraal: de egoïsten

Onder de egoïsten zijn er twee hoofdgroepen: de kleine zelfstandigen en de topinkomens en de rijken.

Bij de rijken en topinkomens zijn de bezwaren tegen belasting meestal een vorm van principe: ze zijn tegen alle vormen van sociaal gedrag en delen. Voor een belangrijk deel is dat logisch: om zo rijk te worden moet de asociaal zijn en niet-bereid om te delen. Die principiële houding blijkt uit hun hardnekkige pogingen om iedere vorm van belasting te verminderen en ontduiken  .

De eersten hebben argumenten waar men begrip voor kan hebben - kleine zelfstandigen moeten vaak hard werken, terwijl hun inkomen vaak niet veel meer is dan dat van gewone werknemers. Velen hebben grote emotionele problemen met het feit dat ze geld moeten afdragen voor mensen die niets uitvoeren, terwijl zij relatief zo hard moeten werken - of dat zeggen ze  . Hoewel begrijpelijk, is een groot deel van die emoties toch onterecht, omdat de meeste mensen die van de belastingopbrengst gebruik maken, meestal toch een stuk slechter af zijn. In de praktijk blijft de invloed van de deze groep beperkt, omdat hun houding meestal beperkt blijft tot woorden. (Voor wat voorbeelden van dit soort meer alledaagse belastingontduiking, zie hier  )

De kleine zelfstandigen en aanverwanten, zoals de Gaston Sparreveld uit de bron, zijn egoïsten van het simplistische soort, zeg maar uit de onderste driekwart van de maatschappij  . Daarboven heb je nog veel meer egoïsten van hetzelfde type, maar met meer capaciteiten om de neigingen verbaal in te pakken en te rationaliseren. Het voorbeeld van de redactie is Volkskrant-economieredacteur Frank Kalshoven  ; ook Kalshoven valt onder de groep die eigenlijk wel beter weet; hun favoriete aanpak is om te zeggen dat ze niet tegen belasting zijn, maar dat die te hoog is, zie in detail hier  .

Dat laatste is in tegenstelling tot vele egoïsten in de echte top van de maatschappij. Die zijn dusdanig verdorven dat ze, ook dit soort dingen wetende, toch met overtuiging achter hun eigen zelfzuchtige leven staan  . Deze vorm van slechtheid kan maar op een manier bestreden worden: dwang. Wat dat betreft lijkt het onvermijdelijk dat een echte sociale maatschappij geheel zonder dwang kan: dit soort slechtheid is niet bestand tegen redelijkheid.

Zowel middenklasse-egoïsten als die uit de top gebruiken meestal als rationeel ingeklede argumenten om hun standpunten te verdedigen, van de soort "Belastingverlaging is goed voor de economie". Voorbeelden van dit soort strijdmethoden zijn opmerkingen over te hoge belasting  , en de pleidooien voor de invoering van een vlaktaks  . Deze argumenten berusten op een essentiële onbewuste aanname, namelijk dat het inkomen dat men krijgt, en het gaat hierbij vrijwel uitsluitend om de hogere inkomens, in overeenstemming is met hun verdiensten, het beginsel van loon-naar-werken. Elders is uitvoerig aangetoond dat dit beslist niet het geval is  .


Naar Belastingmoraal  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .