WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Allochtonen, sociale achterstand: wijken

30 sep.2007

De cultureel bepaalde sociale achterstand van allochtonen komen het hardst naar buiten daar waar ze in de meerderheid zijn: in de allochtone wijken. Onderstaand voorbeelden van de toestand in die wijken. Bedenk daarbij dat deze toestanden het gevolg zijn van culturele achterstanden zoals inteelt en soortgelijke huwelijkspraktijken, en daarnaast als belangrijke oorzaak: het hoge kindertal, altijd al een teken van sociale achterstand:


Uit: De Volkskrant, 25-08-2007, door Charlotte Huisman

De baas op straat

De politie in Utrecht verscherpt het toezicht op Kanaleneiland. Een samenscholingsverbod moet de door jongeren veroorzaakte overlast indammen. ‘Het gaat hier steeds meer op een gevangenis lijken.’


Pie-ie-ie-iep, klinkt het op de Bernadottelaan. De hoge snerpende tonen komen uit lichtgrijze kastjes, die er zijn bevestigd aan gevels van portiekflats en aan lantaarnpalen. De apparaatjes heten Mosquito’s. Ze moeten hangjongeren verjagen. Het is een van de nieuwe wapens die gemeente en woningcorporatie inzetten voor een veiliger Kanaleneiland.
    Een groep Marokkaanse jongens staat deze middag aan de overkant van de straat. Net buiten de piepzone leunen ze tegen een zwarte Alfa Romeo. Voordat de verslaggeefster bijna routineus wordt weggestuurd, wil een van hen nog wel kort een vraag beantwoorden. Wat ze vinden van al die maatregelen die tegen hen worden genomen? ‘Die zijn kut en slaan nergens op’, zegt hij.
    Want of deze groep daar binnenkort nog zo dreigend op straat kan blijven staan, is maar de vraag. Dit weekeinde maakten gemeente en politie bekend dat er een samenscholingsverbod wordt ingesteld in Kanaleneiland-Noord. Met deze maatregel, en met extra politie-inzet, moet de stijgende criminaliteit in de Utrechtse flatwijk een halt toe worden geroepen. De politie houdt er zogeheten ‘blauwe middagen en avonden’, waarmee ze met een nadrukkelijke aanwezigheid in de wijk ‘weer even duidelijk wil maken wie de baas is op straat’ – want ook politieagenten worden er bedreigd. Vorige week moest de arrestatie van een autokraker worden afgeblazen nadat een groep jongeren dreigend om de politieman heen kwam staan.
    Autokraken, dealen, vechtpartijen en bedreigingen: bewoners van de ouderenflat aan de Bernadottelaan zien het gebeuren vanuit hun raam. Wie je er ook spreekt, ze hebben een verhaal. De ene is bedreigd met een mes ‘door zó’n klein jongetje’. De ander vertelt over een buurvrouw die vorige week op klaarlichte dag op straat is beroofd. Een 68-jarige klaagt over de politie, die hij vanuit zijn raam ‘vooral handjes ziet schudden met de jongens, voordat ze zich uit de voeten maken’.
    Natuurlijk zijn ze blij dat er nu concrete maatregelen worden genomen. Maar of een samenscholingsverbod het antwoord is? Het wordt betwijfeld.  ...
    Een groepje jongens met glimmende scooters, die verderop in de straat staan te kletsen, wil ook zijn mening geven. Maar niet voordat ze hebben duidelijk gemaakt: ‘Wij zijn Turken hoor, rustige jongens, en we doen havo of vwo.’ Natuurlijk begrijpen ze dat tegen de autokrakertjes en de andere criminelen moet worden opgetreden. Maar al die maatregelen treffen ook de veel grotere groep goedwillende jongeren in de wijk, benadrukken ze.
    ‘Kanaleneiland gaat steeds meer op een gevangenis lijken’, vindt Ahmet (16). ‘Zie die camera’s overal hangen en kijk hoe die politiewagen maar rondjes om ons heen blijft rijden. Door het gedrag van die anderen houden ze ons nu de hele tijd in de gaten.’ Dergelijke politie-inzet heeft bovendien een negatieve invloed op de ‘goede jongeren’, vreest hij. ‘Die krijgen het idee: de politie heeft een hekel aan buitenlanders.’ Een van zijn vrienden zegt: ‘Als ze ons van de straat willen hebben, moeten ze ook iets organiseren voor Turkse jongeren. Want als het voor Marokkanen is, gaan wij er niet heen.’
    Kanaleneiland staat al ruim een decennium op het landelijke lijstje van achterstandswijken, gebieden waar de problemen nodig moeten worden aangepakt. Tal van welzijns- en veiligheidsprojecten zijn er de afgelopen jaren op de wijk losgelaten. Maar de criminaliteitscijfers zijn er de afgelopen jaren niet gedaald, laat staan gestabiliseerd, ondanks alle extra inspanningen. Sinds 2004 is het aantal autokraken er verdubbeld.
    Politiewoordvoerder Bernhard Jens, die de problemen al jaren volgt: ‘Het is een complex verhaal. ....’
    De Wijkraad Zuidwest, een groep bewoners die de gemeente adviseert, stelt voor een crisismanager aan te stellen voor de wijk. De leden schreven dit voor de zomer in een brief aan de gemeente. Ze waren geschrokken van de ‘alarmerende’ cijfers uit de Utrecht Monitor, een jaarlijks boekwerk over de stand van de stad. Hierin staat dat de criminaliteit in Kanaleneiland-Noord vorig jaar met 23 procent is toegenomen. Op de scholen in de wijk hoort 92 procent tot de categorie achterstandsleerling. ...
    ... woordvoerder Boudewijn Oremus. Hij is blij met het samenscholingsverbod, maar zegt ook dat repressie alleen niet werkt. ‘Je moet zulke maatregelen combineren met bijvoorbeeld meer jongerenwerk.’
    Dat het jongerenwerk in Kanaleneiland weinig zichtbaar is, is er een veelgehoorde klacht. Opvallend genoeg heeft Don Hansen, die er sinds kort manager van het jongerenwerk is, daar wel begrip voor. Hij verbaast zich erover dat er – in een wijk ‘waar het allang 5 voor 12 is geweest en waar zo veel geldstromen naar toe gaan’ – zo weinig middelen zijn voor het jongerenwerk. Hij klaagt over gebrek aan personeel en over ‘een krot van een jongerencentrum, waarvoor de doelgroep zijn neus ophaalt’. ‘Er wordt met lapmiddelen gewerkt. Je moet in deze jongeren investeren. ...’   ...
    De Wijkraad Zuidwest heeft vorige week het plan Kanaleneiland Leert! afgekeurd, waarmee de gemeente aanspraak wil maken op het ‘krachtwijkgeld’ van de minister. Kanaleneiland Leert! bevat een lange lijst van projecten, van opvoedingsondersteuning voor vaders tot een laagdrempelig sportaanbod. Het heeft twee hoofddoelstellingen: het ‘terugdringen van criminaliteit en overlastgevend gedrag’ en de ‘versterking van de sociale samenhang’. De wijkraad oordeelt: ‘Meer van hetzelfde, te veel projecten en geen concrete te verwachten resultaten.’ Het nu gepresenteerde plan mist de gevraagde ‘ballen’. ‘Juist de Vogelaar-plannen zouden een omslag moeten betekenen, en dat is niet zo in deze vorm’, zegt wijkraadslid Boudewijn Oremus.   ...


Tussenstuk:
Relletje om 'ramadanhekken'

De Utrechtse politie probeert in Kanaleneiland met onorthodoxe middelen de pakkans van jonge criminelen te vergroten. Een voorbeeld daarvan zijn de hekken die de gemeente eerder deze maand op verzoek van de politie plaatste om de doorgangen van de seniorenflat aan de De Gasperilaan naar de achtergelegen Bernadottelaan te versperren. Doel: het afsluiten van vluchtroutes van zogeheten scooterjongens, die straatroven en autokraken plegen. Maar vooraf was niet met de oudere bewoners overlegd. Die waren boos omdat ze voor hun boodschappen nu een flink stuk moesten omlopen. Foutje, erkende de gemeente. De wijkchef van de politie gooide op een informatieavond olie op het vuur: hij beweerde dat de hekken per direct moesten worden geplaatst ‘omdat tijdens de ramadan de criminaliteit in de wijk twee keer zo hoog ligt’. Deze vermeende link tussen religie en criminaliteit trok de aandacht, ook van Kamerlid Geert Wilders (PVV), zelf oud-bewoner van de Utrechtse wijk. Hij stelde Kamervragen aan de ministers van Integratie en Binnenlandse Zaken: ‘Hoe beoordeelt u het dat tijdens de ramadan hekken om een seniorenflat in de Utrechtse wijk Kanaleneiland geplaatst moeten worden om bejaarden te beschermen tegen criminele moslims?’
    Een tv-ploeg van het RTL-programma 4 in het land kwam een kijkje nemen. De medewerkers waren nog maar net begonnen met interviews, of een ruitje van hun auto werd ingetikt. Bij een volgend bezoek aan de wijk werden ze zodanig bedreigd, dat ze besloten te vertrekken.
   Politiewoordvoerder Bernhard Jens haast zich het ‘ramadanverhaal’ van zijn collega te corrigeren. ‘Als de dagen korter en donkerder worden, zien wij een lichte stijging in de criminaliteitscijfers. Dat heeft dus niets met de ramadan te maken.’ De gemeente heeft de bewoners beloofd dat er een doorgang komt voor de bewoners. Intussen beginnen die ook de voordelen te zien van de hekken. ‘Het is veel rustiger geworden’, zegt een 62-jarige Ghanese vrouw die in de seniorenflat op de begane grond woont. Haar 64-jarige buurman beaamt dat. ‘Het is afgelopen met het scheuren op één wiel door de paadjes. En er zijn al ruim een week geen stenen tegen de ruit gegooid.’


Red.:   Dat was Utrecht. Nu Amsterdam:


Uit: De Volkskrant, 24-01-2007, van verslaggever Willem Beusekamp

Probleemwijk | In oude portiekflats in stadsdeel Slotervaart zijn te weinig slaapplekken voor alle gezinsleden
 
Soms kan Mohammed niet naar bed

Het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart zit te springen om extra geld, zodat eindelijk de buurt kan worden verfraaid.


Fotobijschrift: Beeld uit de Hart Nibbrigstraat in Slotervaart.

Wanneer Mohammed ’s avonds iets te laat thuiskomt, is er voor hem geen plaats meer. Op een bijeenkomst in Amsterdam-West vertelde hij wat het betekent in een verpauperde volkswijk te wonen.
    Wethouder Ineke Ketelaar, verantwoordelijk voor de stedelijke vernieuwing in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart, herinnert zich zijn verhaal. Het deed haar denken aan de derde wereld.
    Mohammed woont met zijn vader en moeder en zes broers en zussen in een portiekflat van zeventig vierkante meter, die binnenkort wordt gesloopt.    ...
    In Slotervaart is de nood hoog. Op negen locaties gaan dit jaar in het stadsdeel de heipalen de grond in. Dat betekent dat op evenzoveel plekken de flats zijn afgebroken die in hun bouwtijd – jaren vijftig, begin zestig – golden als revolutionair: ruim opgezet tussen het groen. Thans worden ze afkeurend ‘revolutiebouw’ genoemd.    ...


Red.:   Met revolutie-bewoning ...:

  Slotervaart heeft inmiddels een radicaliseringsdeskundige in dienst, speciaal om moslimjongeren op het rechte spoor te houden en ze weg te halen ‘van geïsoleerde huiskamergesprekken en ontspoorde websites’.
    Voor de openbare orde is niet langer uitsluitend de politie verantwoordelijk. Twintig beveiligers van de particuliere organisatie To serve and protect patrouilleren op straat en brengen raddraaiers naar huis. Daar worden de ouders geconfronteerd met de overlast die hun kinderen veroorzaken.

... die georganiseerd in andere steden overvallen pleegt.
    Dat was Amsterdam. Nu Rotterdam:
   

De Volkskrant, 24-01-2007, van verslaggever Ron Meerhof 

Rotterdam | De nota integratie van de nieuwe GroenLinks-wethouder staat haaks op de koers van Leefbaar Rotterdam

Op eieren lopen voor een stad van diversiteit.

B en W in Rotterdam komen met nieuwe plannen voor integratie. Ze willen terughoudendheid.

Vandaag presenteert de Rotterdamse wethouder voor participatie en cultuur Orhan Kaya (GroenLinks) zijn langverwachte nota over integratie. Zelf heeft hij het liever over participatie, en dat is maar een van de punten waarop hij van mening verschilt met een aanzienlijk deel van de gemeenteraad.
    De toetreding van GroenLinks tot een coalitie met VVD, CDA en PvdA was verrassend, het aantreden van de nu 33-jarige Kaya als wethouder nog verrassender en dat hij integratie ging doen ronduit gedurfd. Immers, Kaya gold als een van de felste critici van het Leefbaar Rotterdam-beleid dat de andere coalitiepartners nu juist grotendeels zeiden te willen voortzetten.    ...
    De overeenkomsten zijn duidelijk en vormen mogelijk een politiek probleem voor Kaya. Beide partijen gaan weer verder op het pad van overheidsingrijpen. Zo loopt de PvdA al vooruit op een wettelijke meldingsplicht voor hulpverleners bij vermoedens van (seksueel) geweld. Daarvoor moet maar een convenant komen.
    Leefbaar Rotterdam gaat nog verder met een ‘afdwingbare meldingsplicht voor medici, hulpverleners, docenten en religieuze voormannen’ voor allerlei misstanden als kindermishandeling en huiselijk geweld.    ...

Tussenstukken:
Wensen van PvdA
■ 
kindvolgsysteem vanaf eerste bezoek consultatiebureau;
■  jaarlijks huisbezoek van klasseleraar;
■  afspraken over ouderavonden;
■  ‘ouderkamers’ op scholen;
■  meer inburgeringscursussen;
■  ook zonder aangifte vervolgen bij vermoeden huiselijk geweld;
■  melding door hulpverlening bij vermoedens (seksueel) geweld;
■  bewustwording van mannen over positie vrouwen;
■  museum voor migratie;
■  profilering als ‘stad van diversiteit, met kansrijk human capital’;
■  diversiteit in het personeelsbeleid van subsidieontvangers;
■  zelforganisaties betrekken bij cultuurgerelateerde problemen
■  hulp voor vrouwen bij zoeken naar werk of opzetten bedrijf.

Verlangens van Leefbaar Rotterdam
■  meldingsplicht bij kindermishandeling, eerwraak e.d.;
■  ’geloofscode’ over vrijheid om te geloven en de gelijkwaardigheid van man en vrouw;
■  geen subsidies voor religieuze gemeenschappen;
■  verbod op godsdienstige symbolen als hoofddoeken;
■  werkervaringsplaatsen voor inburgeringsplichtigen;
■  geen mono-etnische subsidies;
■  praatgroepen voor ‘ex-ongeëmancipeerde dames’;
■  meer steun voor ‘liberale’ moslims;
■  meer onderzoek naar de relatie tussen problemen en etniciteit;
■  maatregelen tegen huwelijksmigratie;
■  minder preventie en meer repressie van vrouwenbesnijdenis.


Red.:   Oftewel: de realiteit versus de dromen erover.
    Een harde realiteit:


Uit: De Volkskrant, 28-01-2013, van verslaggever Marcel van Lieshout

Trots op 'ergste stukje Nederland'

Er moet veel gebeuren om Rotterdam-Zuid, met zijn opstapeling van sociale problemen, er bovenop te helpen. In Ahoy mag zelfs de burgemeester van Amsterdam erover meepraten.


Dat Marco Pastors, tot voor kort hét gezicht van Leefbaar Rotterdam, weinig op heeft met omfloerste bewoordingen, is bekend. Zaterdag in Ahoy maakt hij, de directeur van het Nationaal Programma Rotterdam Zuid (NPRZ), een niet bijster gelukkige entree tijdens de bijeenkomst Duizend op Zuid, waarop de toekomst van 'Zuid' ter discussie staat.
    Duizend bewoners van wijken 'op Zuid' trotseerden sneeuwbuien om op de vrije zaterdag mee te praten over de problemen in hun wijken, als Pastors hun voorhoudt dat ze in 'het slechtste deel van Nederland' wonen. Hier spreekt behalve de directeur en oud-politicus ook de ervaringsdeskundige: Pastors is zelf van 'op Zuid'.    ...
    Twee jaar geleden is Rotterdam-Zuid (200 duizend inwoners) officieel tot nationaal probleemgebied bestempeld. Nergens in Nederland heeft de opeenstapeling van problemen zulke vormen aangenomen, zeker niet getalsmatig. Verkrotting en criminaliteit tasten de leefbaarheid aan. Werkloosheid en schooluitval zijn er drie keer zo hoog als het landelijk gemiddelde.
    Voor Zuid is daarom een heus 'Nationaal Programma' in het leven geroepen. Extra investeringen van rijksoverheid en gemeente moeten dit deel van Rotterdam in twintig jaar tijd een metamorfose bezorgen, en burgemeester Ahmed Aboutaleb beklemtoont zaterdag nog maar eens dat nog miljarden nodig zullen blijken om Zuid erbovenop te helpen. ...


Red.:   Ken je nagaan: miljarden ...
    En  natuurlijk zoals iedere redelijk mens al wist, heeft het allemaal niet geholpen:


Uit: De Volkskrant, 30-07-2013, van verslaggeefster Charlotte Huisman

Planbureau: aanpak van Vogelaarwijken mislukt

De vijf jaar geleden met veel bombarie door het kabinet-Balkenende IV aangekondigde speciale aanpak van de veertig slechtste wijken in Nederland, de 'Vogelaarwijken', heeft geen meetbaar resultaat opgeleverd. Dat concludeert het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in zijn rapport Werk aan de Wijk dat vandaag verschijnt. .
    In vier jaar tijd is ongeveer 1 miljard euro geïnvesteerd in de probleemwijken, voornamelijk door de woningcorporaties. Uit het breed opgezette SCP-onderzoek blijkt dat de verwachtingen van de in 2008 aangekondigde extra inspanningen niet zijn waargemaakt. De vele projecten hebben de leefbaarheid en de veiligheid in de Vogelaarwijken niet vergroot. Ook is het niet zo dat meer bewoners uit deze veertig wijken zich uit de armoede hebben gewerkt.
    In 2007 lanceerde toenmalig minister Ella Vogelaar (PvdA) het plan om met extra investeringen de veertig slechtste wijken in tien jaar tijd wezenlijk te verbeteren op de gebieden wonen, werken, leren, integreren en veiligheid. De veertig probleemwijken, met relatief veel allochtone bewoners en een gemiddeld laag inkomen, bungelden onderaan de 'slechte lijstjes', met hoge werkloosheid, hoge criminaliteit en veel sociale huurwoningen.
    De SCP-onderzoekers volgden deze veertig wijken van 2006 tot 2012. Ze vergeleken de statistische gegevens ervan met die van woonwijken die net buiten de speciale aanpak vielen en waarin geen extra geld werd geïnvesteerd. Die wijken bleken zich op dezelfde manier te ontwikkelen.
    In de intensieve wijkenaanpak werden naoorlogse flats gesloopt, koopwoningen gebouwd en huurwoningen verkocht. ...


Red.:   Waarvan iedere redelijk mens weet dat het niet gaat helkepen omdat de problemen van die wijken niet in de huizen zit, maar in de bewoners.

  De gemeenten, de corporaties en de lokale organisaties organiseerden hulp voor problemen 'achter de voordeur', als ook een groot aantal sociale projecten waarin in veel gevallen de buurtbewoners zelf een actieve rol moesten spelen.

En het zit niet in het probleem van "sociaal met elkaar omgaan", wat mestal betekent dat autochtonen verplicht worden dingen te gaan doen samen met allochtonen, maar het zit in de zware sociaal-culturele achterstand van de allochtonen, die pas kan veranderen over vele generaties gegeven veel goede wil aan hun kant
  Opmerkelijk is dat de buurtparticipatie volgens het SCP juist is gedaald in de Vogelaarwijken, met name in de vier grote steden. Het SCP vermoedt dat het etiket 'achterstandswijk' demotiverend heeft gewerkt en de wijkproblematiek in de perceptie van veel bewoners juist zwaarder heeft gemaakt.

En die oorzaak is niet de probleemperceptie, maar het gebrek aan goede wil, zich bijvoorbeeld uitende in het niet accepteren van de politie, wegjagen en molesteren van journalisten, het ontstaan van shariawijken waarin de moskee vijf keer daags een oproep tot gebed doet, waarna de lokale moslimbestuurder roept dat dit bijdraagt aan de integratie uitleg of detail .
    De reacties. Eerst degenen die het geld krijgen:


Uit: De Volkskrant, 01-08-2013, door Ed Goverde

'Vogelaaraanpak' heeft erger voorkomen

De investeringen in een aantal probleemwijken hebben veel meer vruchten afgeworpen dan uit het SCP-rapport kan worden opgemaakt.


Is de conclusie van de SCP-onderzoekers dat de 'Vogelaaraanpak' is mislukt terecht? Integendeel, zou ik willen zeggen. Nuanceverschil is dat de onderzoekers het liever over het lege halve glas hebben, terwijl ik graag kijk naar de andere helft die al is gevuld en die als inspiratie wens te gebruiken voor het doorpakken in de aanpak van grotestadsproblemen. ...


Red.:   Er is wat gedaan met het geld en het ook allemaal veel erger kunnen worden. Beide uitspraken die met hetzelfde geld anders gezien kunnen worden: "Door al dat geld is het veel slechter gegaan dan met" is een uitspraak met dezelfde geldigheidswaarde als die van de bestuurder. Je weet het niet. Maar het vermoeden is dat hij wel gelijk heeft. Wat dan natuurlijk zegt, dat het potentieel een nog grotere puinhoop is.
   De volgende: de neoliberalen:


Uit: De Volkskrant, 31-07-2013, column door Wilma de Rek

Wenswijken

Tussentitel: De behoefte aan maakbaarheid zit diep

Ze heetten Vogelaarwijken/achterstandswijken/krachtwijken/prachtwijken; naar nu blijkt is de aanpak ervan mislukt (de Volkskrant)/ heeft hij weinig effect gehad (NOS)/ is het allemaal een flop (de Telegraaf).
    In elk geval bracht het Sociaal en Cultureel Planbureau gisteren het rapport Werk aan de Wijk uit, met als belangrijkste conclusie dat de één miljard euro die in de afgelopen jaren in veertig Nederlandse probleemwijken is gestoken, weinig heeft opgeleverd. Wel is de misdaad gestegen, maar dat was natuurlijk niet de bedoeling.    ...
    Het omslag van het nieuwste SCP-rapport toont vier mannen/jongens met een lichtgetinte huidskleur op een plein in een grote stad. Je ziet flats, een Turkse supermarkt, glimmende straattegels en hier en daar een plas; het heeft net geregend, ellendig Hollands pokkenweer is het. Maar daar trekken de vier zich niets van aan. De voorste jongen veegt ijverig allerlei vieze dingetjes op een grote schep, die de achterste jongen zoet vasthoudt. Een van de mannen tilt een zachtgroene plastic zak omhoog.
    Het is een wensfoto. Als de werkelijkheid zich wat meer gedragen had zoals dat plaatje, was iedereen gelukkig geworden. Maar de werkelijkheid gedraagt zich nooit naar de wens, zelfs niet als je er een miljard euro tegenaan gooit.    ...
    Interessanter dan de schuldvraag is de vraag hoe het wél moet. Op Radio 1 sprak hoogleraar bestuurskunde Paul Frissen fraaie woorden. 'Onze samenleving vertoont voortdurend de neiging om met regels en plannen de wereld op orde te krijgen, wetende dat de wereld niet op orde te krijgen ís. Maar het bevredigt kennelijk de behoefte aan maakbaarheid en controleerbaarheid, die heel diep in ons zit.'
    Wie meer aan de samenleving wil overlaten, moet volgens Frissen de kunst van het nietsdoen beoefenen. 'Dus: ons er niet mee bemoeien. En dat kan alleen als we aanvaarden dat van dat nietsdoen het gevolg is dat er in de wereld ongelijkheid is; dat er verschil zal ontstaan.'
    Jammer genoeg komt dat soort vragen tijdens hoorzittingen meestal niet aan de orde.


Red.:   Die verschillen gaan natuurlijk niet bestaan, die zijn er allang.
   De weerbarstige multiculturalist:


Uit: De Volkskrant, 01-08-2013, column door Marcel van Dam, socioloog

Probleemwijk moet worden ontloederd

Tussentitel: In sommige straten is iemand met een baan een uitzondering

Dinsdag opende de Volkskrant met de kop: 'Aanpak van Vogelaarwijken mislukt', naar aanleiding van het verschijnen van de nota Werk aan de Wijk van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Gisteren bevatte de Volkskrant twee stukken waarin naar aanleiding van dit rapport radicaal tegenovergestelde conclusies werden getrokken. Wilma de Rek zag op pagina 2 de conclusie van het rapport dat de extra investeringen in de probleemwijken nauwelijks iets hebben opgeleverd als onderbouwing voor haar stelling, ontleend aan uitspraken van hoogleraar bestuurskunde Paul Frissen, dat niets doen het beste is. We moeten ons met die probleemwijken niet bemoeien. 'Dat kan alleen als we aanvaarden dat van dat nietsdoen het gevolg is dat er in de wereld ongelijkheid is; dat er verschil zal ontstaan.'
    Het is de omarming van het oude, 18de-eeuwse laisser faire: we moeten alles op zijn beloop laten, de overheid moet zich met zo min mogelijk bemoeien. Raoul du Pré zag het in het commentaar totaal anders. Volgens hem is de aanpak van probleemwijken een proces van lange adem en is het veel te vroeg om de conclusie te trekken dat extra investeringen niet helpen. In ieder geval is verder verval voorkomen. Eerder heeft de overheid te weinig gedaan. 'Zonder inmenging van de overheid zal het er in elk geval niet beter op worden.' ...


Red.:   Marcel van Dam is een scherpzinnig analyticus die zich vrijwel alleen aangaande de multi-etnische samenleving op het verkeerde pas heeft begeven. Tot voor niet al te lang geleden was hij de meest vocale aanhanger van "Als we niets doen komt het vanzelf goed" uitleg of detail . Dat heeft hij nu kennelijk verlaten:

  Voor mij bevatte het SCP-rapport weinig nieuws. In eerdere columns heb ik voorspeld dat de aanpak van de Vogelaarwijken niet houdbaar zou zijn zou omdat slechts de symptomen van het probleem worden bestreden. In mijn boek Niemandsland schreef ik in 2009: 'We zijn voor de zoveelste keer bezig om met miljardeninvesteringen te proberen probleemwijken om te toveren in prachtwijken. Terecht wordt tegenwoordig ook aandacht gegeven aan de sociale problemen in zo'n wijk. Maar daarbij wordt het allerbelangrijkste vergeten: problemen kleven aan bewoners - en problemen aan huizen en wijken zijn daar het gevolg van. Niet andersom.

Maar dat is niet wat u met uw gezonde verstand denkt wat hij bedoelt:
  De oorzaak van het probleem is dat mensen met de laagste inkomens, dat zijn gemiddeld genomen ook de mensen met de grootste problemen, trekken naar de goedkoopste, lees: slechtste, woningen in de steden. Naarmate mensen met problemen zich concentreren doen hun problemen dat ook, met funeste gevolgen. Want problemen worden in zo'n omgeving besmettelijk.

Marcel van Dam stelt dat het zit in de armoede. En de concentratie daarvan. Dus wat moet je doen?:
  De enige echte oplossing is te voorkomen dat die concentraties zich voordoen. Daar kunnen alleen het Rijk en de gemeenten voor zorgen. Op twee manieren. In de eerste plaats moet de concentratie van slechte huurwoningen ongedaan worden gemaakt. Dat kan door die slechte woningen te slopen en daarvoor in de plaats koopwoningen te bouwen. Daardoor vermindert het aantal mensen met lage inkomens in die wijken en neemt het aantal mensen met hogere opleiding en hogere inkomens toe. Het moet door de overheid voor kopers aantrekkelijk worden gemaakt zich in die wijken te vestigen.
    Voor de mensen met lage inkomens moet elders goede huisvesting beschikbaar komen en zij moeten via huurtoeslag in staat worden gesteld duurdere woningen te betrekken in de betere wijken.

Je moet ze betere huizen n geven. Op kosten van de staat. Oftewel: 200 duizend nieuwe huizen van, zeg, 250 duizend euro is totaal 50 miljard euro ineens om de huizen te bouwen en 200 duizend maal 500 euro in de maand is ongeveer 1 miljard ieder jaar huursubsidie erbij.
    En dan een paar meer nuchtere visies. Eerst in de Volkskrant (Ja, het blijkt te kunnen):


Uit: De Volkskrant, 01-08-2013, door Willeke Stadtman, oud-bestuurder in de zorg

Geforceerde integratie werkt niet

'Mensen met mogelijkheden' zijn verstandelijk gehandicapten. En 'krachtwijken' zijn probleemwijken. Verhullende taal doet daar niets aan af.


Tussentitel: Mensen hebben nu eenmaal de neiging zich 'in eigen kring' op te houden

Verstandelijk gehandicapten, die in woonwijken wonen, blijken soms voor geluidsoverlast te zorgen (de Volkskrant, 29 juli). Los daarvan blijkt uit meerdere onderzoeken dat het geloof in 'community care' en 'een ongedeelde samenleving' niet gestaafd wordt door de feiten. Het idee dat gehandicapten en niet-gehandicapten in een woonwijk elkaar opzoeken, berust blijkbaar op een misverstand.    ...


Red.:   Meer daarover elders op deze website uitleg of detail . Het is voor het eerst dat deze gelijkenis die doodgewoon een gelijkenis is in de effecten van ideologie , in dit soort kringen een plaatsje krijgt.
  In het rapport Werk aan de wijk van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) wordt een harde conclusie getrokken (de Volkskrant, 30 juli). ...
    In mijn optiek is er een overeenkomst tussen beide voorpagina-artikelen. Allereerst is daar het verhullende taalgebruik, dat symbool staat voor het geloof in een maakbare samenleving of de hoop op spontane integratie tussen mensen die nogal van elkaar verschillen.
    Tegenwoordig noemen we mensen met een verstandelijk handicap 'mensen met mogelijkheden' of - nog erger - 'mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt'.
    En achterstandswijken worden betiteld als 'krachtwijken' of 'prachtwijken'.

Met en plethora van soortgelijk symbolisch en verwrongen taalgebruik, vooral waar het de inhoud van de krachtlijnen betreft uitleg of detail .
  In beide gevallen is sprake van ontkenning van de situatie. Mensen met een handicap hebben minder mogelijkheden dan niet-gehandicapten. En probleemwijken zijn niet voor niets zo gaan heten.

En in beide gevallen is van toepassing wat de psychologie vertelt over probleemgevallen in de fase van ontkenning en die toch iets gaan ondernamen: "Het wordt één grote modder- en puinzooi":
  Ten tweede zijn beide gevallen voorbeelden van ideologisch gedreven overheidsbeleid dat goed past in de categorie 'jumping to conclusions'. Zonder duidelijke probleemstelling, zonder deugdelijke analyse van het vraagstuk en zonder gebruik te maken van bestaand wetenschappelijk onderzoek of ervaringen van andere landen wordt een conclusie getrokken.

En die conclusie luidt:
  Alle mensen met een verstandelijke of lichamelijke handicap horen net als wij thuis in gewone woonwijken en achterstandswijken kun je met enkele kunstgrepen omtoveren in een levendige multiculturele gemeenschap, waar integratie een leidend principe is.

En aan het einde van de Grote Regenboog zit een grote pot met goud in de grond.
    Waarop de mevrouw met ervaring in het besturen van de zorg een paar basale sociologische waarnemingen herhaalt:
  Mijn stelling is dat het geloof in een maakbare samenleving naïef is. Domweg omdat mensen van nature de neiging hebben zich op te houden in eigen kring, binnen de eigen groep. En dat integratie dus niet afdwingbaar is.

Of zoals de bestuurder van de Haagse shariawijk het verwoordde: "Het vijf maal daags oproepen tot het islamitische gebed draagt bij aan de integratie" uitleg of detail .
    Waarna ze iets wanhopigs doet:
  Verder zou ik de overheid willen oproepen beleid niet uitsluitend te baseren op een partijpolitieke ideologie of een religieuze overtuiging, maar op degelijk (wetenschappelijk) onderzoek en op feiten.
    Mensen met een handicap en mensen in probleemwijken zijn kwetsbaar. Alleen al daarom hebben ze recht op beleid dat gebaseerd is op analyse, reflectie en vooral ook gezond verstand.

Haar reactie is als de toeschouwer bij een lezing van filosoof Hegel die betoogde dat er niet meer dan zeven planeten waren: "Uw beweringen zijn in strijd met de feiten". Het antwoord van Hegel: "Des te erger voor de feiten". Ook deze beleidsmakers zullen nooit luisteren, want de beweringen van de mevrouw zijn in strijd met hun "zeven planëten". En hun "zeven planeten" is "de gelijkheid der culturen" . Die mensen uit andere culturen zijn gelijk, en als er iets met ze fout gaat, is het dus onze schuld.
    Oh ja, je had ook nog de niet-poliitek-correcte media:


Uit: Elsevier.nl, 31-07-2013, column door Afshin Ellian

Als de wil om te integreren ontbreekt, zal geld ook niet helpen

Integratie gaat in de eerste plaats om de wil in een nieuw land en een nieuwe cultuur op te gaan. Niet de Nederlandse staat, maar de nieuwkomer zelf is verantwoordelijk voor zijn toekomst.


De linkse kerk geloofde de afgelopen decennia in de onderlinge verbondenheid van geld en integratie.
    Eindelijk is er het verhelderende en tegelijkertijd dodelijke rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) over de probleemwijken - de Vogelaarwijken.    ...
Uit het SCP-rapport blijkt dat het sinds 2008 met alle probleemwijken beter gaat, maar dat Vogelaarwijken zich daarin niet onderscheiden van andere wijken. Maar de Vogelaarwijken kregen extra aandacht, in de vorm van 1 miljard euro belastinggeld.    ...
    Ik heb me destijds steeds verzet tegen het beleid van Vogelaar en het linkse geloof in de diepe verbondenheid van geld en integratie. Op 11 juli 2008 schreef ik op deze plek: 'Je kunt de wijken opknappen met belastinggeld, maar hoe ga je de mentaliteit van diezelfde mensen opknappen? Dat lukt niet! Ze moeten domweg gaan werken. En een hervorming van de verzorgingsstaat moet werken aantrekkelijk maken. Zo kun je mensen perspectief bieden. Daarmee zou een deel van het integratieprobleem opgelost zijn. Het sociale en culturele gedeelte van integratie vraagt om een andere aanpak. Miljarden geeft de PvdA uit om de problemen die de partij zelf heeft veroorzaakt, op te lossen. Dit is onrechtvaardig en moreel onverantwoord.'
    Ik was niet de enige die steeds waarschuwde voor dat beleid. Ook het onderzoek van sociale wetenschappers toonde aan dat probleemwijken in samenhang met integratie niet met financieel beleid kunnen worden aangepakt.    ...
    En als de wil tot integratie ontbreekt, zal geld geen oplossing bieden. Ook de Commissie-Blok die de integratie onderzocht, kwam tot de conclusie dat waar de integratie gelukt is, dat niet het resultaat is van overheidsbeleid.
    Kan de wil tot integratie met geld worden gekocht of bevorderd? Wil iemand zijn religieuze en culturele overtuigingen die indruisen tegen de cultuur en de rechtscultuur van het nieuw land, opgeven als de staat deze stap zou financieren? Gezond verstand zegt: nee, dat is onmogelijk.    ...
    Maar links dacht anders over de integratie. Vanuit de linkse visie is de integratie slechts een financieel probleem. Wie niet meer arm is, integreert moeiteloos in een westerse samenleving. Deze neomarxistische visie op de samenleving is een kostbaar maar ook een feitelijk beletsel voor de integratie van de nieuwkomers.
    De nieuwkomer wordt ontlast van zijn eigen verantwoordelijkheid. Terwijl in werkelijkheid niet de Nederlandse staat, maar de nieuwkomer zelf verantwoordelijk is voor zijn toekomst. En zodra de nieuwkomer die verantwoordelijkheid aan de beleidsmakers overdraagt, zal bij hem of haar de wil tot integratie niet langer een authentieke beslissing zijn.
    De linkse kerk leerde de nieuwkomers om een prijs te vragen voor zijn wil tot integratie. Dat was niet geheel uit menslievendheid. Er bestond echt een integratie-industrie. Er kon geld worden verdiend aan integratieprojecten.
    Alleen al aan het beleid van mevrouw Vogelaar viel 1 miljard euro te verdienen. Wie werkzaam waren in de integratie-industrie, kunt u zelf raden.
    De wil tot integratie is niet te koop.


Red.:   Dat gebrek aan wil tot integratie wordt juist dezer dagen nog luidkeels geuit door de hoger opgeleiden - de woordvoerders uitleg of detail . Die wil zal bij de laagopgeleide en laagopleidbaren veel lager liggen, dat wil zeggen: op het niveau van een diep afkeer van de positie van mislukking waarin ze verzeild raken. En waarvan Nederland natuurlijk de schuld krijgt. waarna ze binnensteden in brand gaan steken: Parijs 2005, Londen 2011, Stockholm 2013.
    marcel van dam had in één ding we onbedoeld gelijk: de probleemwijk moet worden ontloederd. Maar dat kan niet door verspreiding, want dat is onbetaalbaar. En integratie zal er dus niet van komen. Dan blijft er nog één manier over om die verloedering uit de wijken te krijgen: remigratie. Niets mis mee, het is gewoon de omgekeerde route van migratie. En die hebben ze allemaal veilig afgelegd.
    Bij de Volkskrant zijn ze verslaafd aan het multiculturalisme en de gelijkheid der culturen erger dan aan de zuiverste crack (van heroien schijn je n09g een beetje af te kunnen komen). Dus worden we vergast op anderhalve pagina pure ontkenning:


Uit: De Volkskrant, 03-08-2013, van verslaggeefster Sterre Lindhout

'Alles beter sinds we Vogelaarwijk zijn'

Zijn alle inspanningen voor de veertig slechtste buurten echt voor niets geweest, zoals het SCP concludeerde? Bewoners zijn vaak verbijsterd. Deskundigen zijn minder verbaasd: 'Als je de verwachtingen zo hoog maakt, krijg je teleurstellingen.'


Tussentitel: Dat stond toch ook in dat rapport, dat bewoners positiever denken over hun wijk - Berry Kessels - manager woningbouwcorporatie in Arnhem
 .

'Namens heel veel vrijwilligers en buurtbewoners van de wijk Klarendal in Arnhem vragen wij ons af hoe het kan dat de inspanningen die we de afgelopen jaren hebben gedaan niets hebben geholpen naar u mening. Wat is onze wijk vooruit gegaan en wat zijn we daar tros op.'    ...


Red.:   En er volgen nog veel meer bewijzen die laten zien dat de mensen die daar wonen even verlicht en cultureel gevorderd als Nederlanders, wat ook niet anders kan want ze komen uit landen die er precies zo uitzien als Nederland, wat je toch doet afvragen waarom die mensen in godsnaam in Nederland zitten en niet daar waar ze heerlijk van hun eigen cultuur kunnen genieten zonder gediscrimineerd te worden door die racistische Nederlanders.
    En natuurlijk is er ook ontkenning  van de graaiende corporatiebestuurders, die zelf in koopwoningen zitten, en de huurders laten opdraaien voor wat een pure overheidstaak is:


Uit: De Volkskrant, 03-08-2013, door Maria Molenaar, bestuurder van de corporatie Woonstrad Rotterdam

Eerst een no-go-area, nu een tip in Lonely Planet

De West-Kruiskade in Rotterdam was jarenlang een van de beruchtste straten in Rotterdam. Een broedplaats van drugsdealers waar nietsvermoedende burgers vooral 's nachts niets te zoeken hadden.
    De gemeente Rotterdam en Woonstad Rotterdam hebben een aantal jaren geleden de handen ineengeslagen. Nu is de West-Kruiskade opgenomen in de Lonely Planet: authentieke winkels, betaalbare overheerlijke maaltijden en lekker wandelen. ...


Red.:   Wat ze gedaan hebben door het gribus eruit te werken. Wat landelijk beleid moet worden.
    Het zaterdag-katern gaat maar eens op bezoek in Rotterdam:


Uit: De Volkskrant, 10-08-2013, door Wim de Jong

De kop van Zuid

Rotterdam-Zuid is de grootste achterstandswijk van Nederland. En Marco Pastors - ex-LPF - is de man die die achterstand moet gaan wegwerken. De voormalige hardliner en nu topambtenaar leidt V Zomer rond en legt uit hoe hij dat gaat doen.


Tussentitel: 'Onderwijs, wonen en werk zijn de speerpunten om de toekomst van de bewoners van Zuid te verbeteren  en ze betrokken te maken'

... ironische terzijdes zullen we die middag in zijn gezelschap meer mogen smaken, bijvoorbeeld wanneer een tegenligger in een smal straatje gedienstig het trottoir kiest om de grommende Maserati ruim baan te geven en onze gids tevreden opmerkt dat dat vaker voorkomt. Of wanneer hij met de nodige spot vaststelt dat de bakfietsdichtheid in zijn Rotterdam-Zuid 'vrijwel nul' is.
    Maar dergelijke spitsvondigheden doen niets af aan de ernst waarmee de uitvoerder van het Nationaal Programma Rotterdam-Zuid (NPRZ) over zijn missie praat. Met drie beleidsmedewerkers aan zijn zijde heeft hij van de rijksoverheid voor vier jaar een uniek mandaat gekregen om de enorme achterstanden in het stadsdeel in te lopen.    ...
    Waar het 'Pact op Zuid', de majeure sociaal-economische en culturele reddingsoperatie waarvoor 1 miljard euro was uitgetrokken, mislukte en in 2011 voortijdig werd afgeblazen, moet het Nationaal Programma Rotterdam- Zuid het vrijwel zonder extra middelen en mankracht stellen. ...
    Nu hij geen Leefbaar-politicus meer is maar een hoge ambtenaar, zul je uit Marco Pastors' mond niet gauw meer horen dat het zijn idee nooit was om 'meiden', rappers, geïsoleerde allochtone moeders, loslopende jongeren en etnische kunstenaars via straatbarbecues, gezamenlijke koorzang, collectief tuinonderhoud en wijkparades tot zelfontplooiing en betrokkenheid bij hun buurt te stimuleren. Maar zo nu en dan ontsnapt nog wel een sneer aan zijn lippen.
    Zo moet hij op onze eerste stop, op de bovenste etage van de Mijnsherenflat, die uitkijkt op het schiereiland Katendrecht en de schetterende hoogbouw van de noordelijke Maasoever, wel even grijnslachen als de pogingen ter sprake komen om heel Zuid net zo'n urban grotestadsimago te geven als onder andere op 'de Kaap' (Katendrecht) is gebeurd.
    Pastors: 'Jullie bedoelen met allemaal leuke restaurantjes enzo? Opdat de hippe mensen van Noord en die paar mensen van de gemeente die dat hebben geëntameerd er een paar keer kunnen komen eten? Zulke tentjes is vooralsnog een kort leven beschoren, want op Zuid zelf gaat het merendeel van de mensen helemaal niet uit eten. Dat is hun eerste en ook hun tweede behoefte niet. Als je op dat vlak al iets zou willen betekenen, begin dan een afhaal. Die is hier wel groot. Vanaf zes uur 's avonds zie je overal mensen met zo'n wit plastic tasje over straat gaan.'    ...
    Terug in de auto passeren we het roemruchte Afrikaanderplein. Haveloos en rauw op de dagen dat er geen markt wordt gehouden, exotisch en op een verantwoorde manier adem-stokkend als dat wel het geval is. Rotterdam telt 170 nationaliteiten, en op deze vierkante kilometer kom je ze allemaal tegen. Interessant toch, meneer Pastors, die hoe dan ook indrukwekkende permanente manifestatie van diversiteit?
    Daar betrapt Marco Pastors ons alweer op een 'iets te romantische' voorstelling van zaken. 'De Afrikaanderbuurt is op dit moment niet heel divers, maar vooral Turks.' Met diversiteit is niets mis, voegt hij daaraan toe, 'maar wat we niet willen is dat het leidt tot wijken met inwoners uit één land of met één culturele achtergrond'. Hij kan zich best voorstellen dat mensen van dezelfde herkomst bij elkaar in de buurt willen zitten, 'maar voor de samenleving is het niet goed. De bedoeling van al het Nederlandse achterstandswijkenbeleid is juist dat we het hier met elkáár gaan doen'.
    Daarbij: diversiteit is in zowel positieve als negatieve zin van ondergeschikte betekenis in de aanpak van de problematiek op Zuid.
    Pastors: 'De toestand per Rotterdamse achterstandswijk wijkt niet af van die in gemeenten als Hoensbroek of Helmond. Ook de mensen op Zuid zijn niet anders. Het enige verschil is dat het in die andere gemeenten slechts om een paar duizend mensen gaat en hier om tweehonderdduizend. De schaal is enorm. 23 procent van de inwoners van ons gebied is afhankelijk van een uitkering. Voor Nederlandse begrippen is dat toch wel heel veel. Van de kinderen hier is ook 23 procent vroegtijdig schoolverlater, tegen gemiddeld 7 procent in de rest van het land. Jongeren met wie niets aan de hand is, maar die toch geen diploma hebben. Dat zijn onnodige achterstanden.
    'Onderwijs, wonen en werk zijn in het Nationaal Programma dan ook de speerpunten om de toekomst van de bewoners van Zuid te verbeteren en ze betrokken te maken. En pas als je de basisvoorwaarden voor een zinvolle dagbesteding en een zinvol leven hebt geschapen, kun je aan investeringen gaan denken die het leven op Zuid ook nog wat aantrekkelijker gaan maken. Zoals voor die restaurantjes van jullie. Dat is in het verleden te vaak de fout geweest. Mensen die weliswaar het beste voor hadden met Zuid, begonnen ermee om daar te organiseren wat zij leuk vinden in een stadswijk. Tja, het is hier dus echt Amsterdam-Oost of Utrecht niet.'
    En dan lichtelijk provocerend: 'Maar als jullie een grote groep nieuwe inwoners kunnen leveren die met z'n allen van Rotterdam-Zuid in één keer zo'n hippe buurt van de grond krijgen, dan graag hoor!'    ...


Red.:   En vermoedelijk slechts halfbewust komt het daar weer langs: het heeft niets met de stenen, maar alles met de mensen te maken. Het zijn geen zwakke en erg zwakke wijken, het zijn zwakken en erg zwakke mensen.
    Ella Vogelaar herself gelooft natuurlijk heilig in de heilzame werking van het opvoeden van allochtonen:


Uit: De Volkskrant, 13-08-2013, van verslaggever Ron Meerhof

Vogelaar: wel succes wijkenbeleid

Oud-PvdA-minister Ella Vogelaar is 'behoorlijk kritisch' over een recent rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), dat stelt dat haar krachtwijkenbeleid weinig meetbaar effect heeft gehad. 'Het gaat wel degelijk beter in die wijken', zegt ze vanavond in het NCRV-programma Altijd Wat. .   ...


Red.:   Dit hoort bij de rol van de Pleegzuster Bloedwijn van de multiculturele "joods-christelijk-islamtische" samenleving.
    Wat Volkskrant-propaganda waarin de term "allochtoon niet gnoemd wordt maar er met toerhoge neonletters vanäf straalt:


Uit: De Volkskrant, 19-09-2013, van verslaggeefster Gidi Heesakkers

Reportage | Amsterdamsestraatweg in Utrecht

'Shoarmaboulevard' wil maar niet opbloeien tot bruisende straat

Overal in Nederland worden probleemwijken omgetoverd tot hippe buurten, maar met de Amsterdamse-straatweg in Utrecht lukt dat niet. Wat is het probleem?



Red.:   Vertaald: "Overal in Nederland in achterstandswijken waar de allochtonen grotendeels verjaagd zijn en vervangen door gewone Nederlandse burgers gaat het weer aanzienlijk beter dan de puinhoop die het ervoor was". En in Utrecht met deze weg lukt dat niet zo - want:

   In een uitgestrekt deel van de straat is de keuze vooral reuze voor liefhebbers van waterpijp roken, Chinese oormassages, 'alle pizza's 5 euro' en eindeloos veel broodjes shoarma.

Vertaald: "De allochtonen zijn nog niet genoeg weggepest". Of in de woorden van een bewoner:
  ... Van Dolderen. 'Als ik niet verknocht was geraakt aan deze straat was ik allang weggeweest.' Hij waarschuwt wel dat het moeilijk is de charmante chaos onder controle te houden. 'De aandacht mag niet weer verslappen. Bewoners mogen niet het idee hebben in een meelzak te slaan als ze bij het wijkbureau klagen. Als de gemeente niet blijft handhaven, zit de buurt over tien jaar vol ondernemers die geen gezond bedrijf willen opzetten, maar een honk voor hun maffiavriendjes.'

Omschrijving: "ondernemers die geen gezond bedrijf willen opzetten, maar een honk voor hun maffiavriendjes'.vertaling: "allochtonen".
    Nog een eufemisme:


Uit: De Volkskrant, 27-11-2013, van verslaggever Bart Dirks

Ingreep Rotterdamse corporaties in 'kantelwijken'

Kansarme huurder geweerd


Vier Rotterdamse woningcorporaties gaan in een aantal woningblokken huurders weren die geen werk hebben of in het verleden overlast hebben veroorzaakt. Zo moet worden voorkomen dat kwetsbare 'kantelwijken' in de deelgemeente IJsselmonde (Rotterdam-Zuid) verder afglijden. .
    'De buurten waar de leefbaarheid ernstig onder druk staat, hebben een adempauze nodig ten aanzien van de komst van nieuwe bewoners', staat in het convenant dat vandaag wordt ondertekend door de gemeente Rotterdam, de deelgemeente IJsselmonde en de woningbouwcorporaties Vestia, Woonbron, Woonstad en Havensteder.
    De corporaties grijpen niet in heel IJsselmonde in, maar op het niveau van een aantal woningbouwcomplexen. De toelatingscriteria gaan gelden voor ruim twaalfhonderd woningen in 'kantelwijken'.    ...


Red.:   Allemaal een glijdende schaal natuurlijk: van een verschrikkelijke achterstand, naar een grote achterstand. Met als de personele invulling 'kansarme huurder' Of:

  GroenLinks en SP zijn kritisch over de maatregelen. 'Het is niet wenselijk dat een groot deel van Rotterdam-Zuid op slot wordt gegooid voor kwetsbare huurders', zegt SP-raadslid Leo de Kleijn.

Of 'kwetsbare huurder'.
    Met aan het einde per ongeluk een stukje waarheid:
  Volgens de 'Rotterdamwet' kunnen al maatregelen worden getroffen voor spreiding van huurders, bijvoorbeeld om te voorkomen dat kansarme migranten allemaal in dezelfde buurt terechtkomen.

"Kansarme migranten'. En aangezien het waarschijnlijk geen emigranten zijn, "kansarme immigranten".
    Overigens kan de redactie uit persoonlijk ervaring vetrellen dat de betreffende wijken in Rotterdam Lombardijen nog in de jaren zeventig volledig blank waren en bewoond door gewone fatsoenlijke werkende Rotterdammers.
    Een andere Rotterdamse wijk -  de positieve geluiden moeten met heel veel korrels zout genomen, want afkomstig van de "hulpverleners" die geprobeerd hebben wat te verbeteren:


Uit: De Volkskrant, 04-07-2014, door Hans Elemans, Eric Geraets, en Martien Kromwijk, allen langdurig betrokken bij de aanpak van Hoogvliet.

Wijkaanpak Hoogvliet wel bijzonder succesvol

Als gevolg van de parlementaire enquête dreigen de taken van de woningcorporaties sterk te worden begrensd. Gezien het succes van de wijkaanpak in het Rotterdamse Hoogvliet is dat niet terecht.


Het heeft nauwelijks de media gehaald. Maar in dezelfde week dat minister Blok de taken van corporaties zozeer begrensde dat een herhaling nauwelijks mogelijk lijkt, toonde een onderzoeksrapport van de UvA en TU Delft aan dat de grootschalige wijkaanpak in Hoogvliet uitermate succesvol is geweest. Daarmee werd ook de conclusie weerlegd van een eerder SCP-onderzoek, dat geen effecten kon meten van de wijkaanpak. Wellicht is de periode van 4 jaar waarover het SCP heeft gemeten te kort: Hoogvliet laat zien dat het veel langer duurt om de gewenste vooruitgang te bereiken.
    Een deel van Hoogvliet werd in de jaren '90 door de toenmalige burgemeester van Rotterdam Bram Peper de eerste no go area van Nederland genoemd. Kleinschalig en projectmatig aanpakken bood onvoldoende soelaas, Hoogvliet leek failliet.
    De bewonersorganisatie formuleerde in de eerste wintermaanden van 1998 de volgende diagnose:
    ■ De instroom naar Hoogvliet bestaat al lange tijd zeer eenzijdig uit vooral kansarmen en eenoudergezinnen. ...


Red.:   Lees: creolen - vaderloze "gezinnen" uitleg of detail . En om hierin verbetering te brengen, met er eindeloos veel Nederlands geld en Nederlandse moeite in:

  Er werd bijgedragen aan bewaking en veiligheid, een kwart van de woningen in Hoogvliet werd gesloopt, en er kwam spectaculaire nieuwbouw voor terug. Er werd geïnvesteerd in het onderwijs ...
    ... Hoogvliet laat zien dat een zo omvangrijke wijkaanpak minimaal 15 jaar duurt en Hoogvliet is nog niet af

Kortom: het een zeer dure en moeizame vorm van het beschaven van barbaartjes. Of in de woorden van de hulpverleners:
  Het failliet is afgewend ...

En om dit in heel Nederland te doen, is dus onbetaalbaar.
    In Roermond heet de wijk weer anders:


Uit: De Volkskrant, 02-02-2015, van verslaggever Sander van Walsum

Reportage | 'Wereldwijk' Donderberg in Roermond

'Moslims van nu zijn de katholieken van toen'

Petra Stienen werkte in Egypte en Syrië en schreef een optimistisch boek over de Roermondse wijk Donderberg waar ze opgroeide.
...

Van het rijtjeshuis waar Arabiste en oud-diplomate Petra Stienen (49) het grootste deel van haar jeugd heeft doorgebracht ...


Red.:   Het is dudielijk: alle kwalifacites moeten dus toienvouidng in het negatieve worden doorgetrokken om bij de werkleijkheid te komen. Stienen is van het type dat een groepsverkrachting op het Tahrir-plein zou omschrijven als "Een plezierige nieuwe ervaring".

  In 1984 ging Stienen in Leiden studeren ... In haar ouderlijk huis woont nu een Turks-Nederlands gezin. De Donderberg veranderde in een 'probleemwijk' waarover zorgelijke reportages in de kranten verschenen. Een wijk met hangjongeren, drugshandel, verkommerende plantsoentjes, duistere steegjes, familiedrama's en flats waar mensen - meestal niet afkomstig uit de wijk - vanaf sprongen.    ...

En sindsdien is het alleeen maar erger geworden: nu gaan ze als jihadi naar Syrië, met universele steun van de thuisblijvende achterban.

Naar Multicultureel, achterstand , Multiculturele samenleving , Allochtonen lijst , Allochtonen overzicht , of site home .