WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Europese Imperium: incompetentie

4 dec.2011; 14 okt.2012

Het leveren van een bewijs van de incompetentie van Europese bestuurders zou eigenlijk overbodig moeten zijn. Want "iedereen" weet dat bestuurders op het nationale niveau al grotelijks incompetent zijn  . En Europese bestuurders komen uit dezelfde pot als de nationale, en zijn dat meestal al geweest. En iedereen kan aan zijn gezonde verstand, intuïtie, of hoe je het ook wilt noemen, aanvoelen dat de stap van nationaal naar supranationaal bestuur de problemen alleen maar groter maakt.
    Dit gaan we hier onderbouwen, aan de hand van de methodieken algemeen op deze website gebruikt  .
    Te beginnen met het stellen van twee vragen: Waarom zijn die bestuurders zo slecht, en waarom is er überhaupt dan een bestuur?
    Om met dat laatste te beginnen: Waarom handhaven we slecht nationaal bestuur? Omdat géén nationaal bestuur nog slechter is. "Zo ken ik nog één", horen wij u denken, en inderdaad: dat klopt. Dit geldt voor alle bestuurders. En helemaal geen bestuur, nergens, is helemaal niks (anarchie), dus moet er een bestuur zijn. En dat bestuur moet er zijn omdat er beslissingen genomen moeten worden. Wat dus hetgeen is dat ze zo slecht doen: beslissingen nemen.
    Maar waarom stort dan niet de hele boel in elkaar als bestuurders zo slecht beslissingen nemen? Nou, dat zit zo: Stel een bestuurder neemt een beslissing - zeg: we gaan linksaf. Met het doel en dus in de hoop om binnen redelijke tijd een biertent tegen te komen. Nu blijkt dat al gaande op de weg volgende op het linksaf slaan, er steeds minder huizen staan, er vervolgens wat groen opduikt, tot je uiteindelijk midden in de weilanden loopt. Ergens onderweg, als je met meerdere mensen bent, zullen er dan steeds meer leden van het gezelschap komen die zullen gaan zeggen, en later roepen: "We zijn verdwaald! We zijn níet op weg naar de biertent!" En, de capaciteiten van de gemiddelde bestuurder als voorbeeld nemende, tegen de tijd dat de helft van het gezelschap van honger en dorst is omgekomen, komt de bestuurder op het idee dat linksaf slaan misschien niet zo'n goede beslissing was. Waarna iedereen, voor zover nog levend, de linkerweg weer terugloopt, komende bij het kruispunt nu rechtsaf slaat, en daarna, na enige tijd voortslepen op de knieën, aankomt bij de biertent.
    Daarmee aantonende wat de waarde is van de bestuurder: er is uiteindelijk de goede beslissing genomen.
    Waarmee we gestuit zijn op het cruciale element in dit geval (en heel veel andere): het proces van terugkoppeling - het controleren van het effect van wat je doet  . Het doet er minder toe welke beslissing je neemt, als je maar bereid bent om je beslissing te controleren, en erop terug te komen.
    Waarmee we meteen ook een paar factoren op het spoor zijn die de waarde en de effectiviteit van bestuur en bestuurders bepalen: hoe controleer je het effect van je beslissing, hoe lang doe je erover om je beslissing te gaan overwegen en daadwerkelijk te overwegen, en hoe bereid ben je om je beslissing te veranderen. Welke gemiddelde bereidheid en andere waardes we al geschetst hebben in het verhaaltje van de biertent. Over het algemeen, bij de huidige soort bestuurders, bijzonder klein.
    Het slecht besturen door bestuurders kan dus vertaald worden in de slechte bereidheid om hun beslissingen te controleren, te overwegen, en te veranderen.
    Dan is de volgende stap in de analyse de vraag waarom de bestuurders zo bijzonder weinig bereid zijn om hun beslissingen te controleren, te overwegen, en te veranderen. Het antwoord zit al in het verhaaltje van de biertent - omdat dat verhaaltje niet helemaal klopt. Want we hebben het impliciet zo voorgesteld dat de bestuurder met de rest van het gezelschap meeloopt. Dat is onjuist, als we het geval gaan gebruiken als model voor de algemene gang van zaken. Want pas je het model aan aan de algemene gang van zaken, dan is het zo: het gezelschap staat voor het kruispunt, met de bedoeling om naar de biertent te gaan, en ze moeten de beslissing nemen om links- of rechtsaf te slaan. Maar de bestuurder is niet in hun gezelschap! Die bestuurder is ergens anders. Die bestuurder moeten ze bereiken, zeg via de telefoon, en dan vragen: "We willen naar de biertent. Moeten we links of rechtsaf slaan?" En wat is nu de clou: die bestuurder zit zelf al in de biertent. Te drinken samen met de andere bestuurders. Dus voor die bestuurder doet het er helemaal niet toe welke beslissing hij neemt. Links- of rechtsaf - het is wat zijn eigen positie betreft om het even. Dus hij zegt maar wat. Hij heeft zijn werk gedaan: beslissingen nemen.
    Dat is dus de globale reden dat bestuurders zulke slechte beslissingen nemen: ze ondervinden er zelf niet de gevolgen van (grosso modo - dit is natuurlijk een principe-analyse), omdat ze geen deel uitmaken van de groep en/of de situatie waarop de beslissing betrekking heeft.
    Nu de deelaspecten, te beginnen met de controle.
    Als de bestuurder deel uitmaakt van het gezelschap, kunnen de leden direct klagen tegen de bestuurder. Zit die bestuurder ergens anders, moeten ze elke keer gaan lopen bellen. De bestuurder wordt iedere keer gestoord in zijn drinken, en raakt geïrriteerd, want hij wordt uit zijn gezelschap van de overige bestuurders gehaald. En dan moet hij ook nog eens gaan nadenken ... En de leden van het gezelschap belden toch al niet graag graag, want een bestuurder storen in zijn kroeg ... En bellen is toch al zo'n moeite ...
    En dit is nog maar het simpele geval. Want het wordt nog "moeilijker". Want het moderne reisgezelschap kan helemaal niet zijn bestuurder bellen. Het moderne gezelschap moet eerst bellen naar de centrale, die neemt een beslissing naar wie de boodschap moet, daarna gaat in het goede geval de boodschap naar een speciale boodschappenontcijferaar  , die de boodschap giet in een vorm waarvan hij denkt dat de bestuurder het begrijpt - zo moeten alle details omtrent het aantal huizen en de afname eruit geschrapt worden, en de boodschap teruggebracht tot "Ze zijn verdwaald", want, weet de boodschappenontcijferaar, de bestuurder is op dat moment juist aan het kaarten met zijn overige bestuurders.
    En dat zijn nog maar de simpelste complicaties ...
    Volgende factor: de bereidheid de eerder genomen beslissing te overwegen. En, nemen we er ook maar meteen bij, die te veranderen. Voor de evaluatie daarvan schiet de psychologie te hulp. En de psychologie geeft op vele manieren en benaderd van vele kanten hetzelfde resultaat: mensen in het algemeen zijn bijzonder weinig bereid hun beslissingen te heroverwegen en te veranderen. Dat voelt als een verlies.
    Maar hier schieten we niet veel mee op als we verbetering in het achterhoofd hebben, omdat het alle mensen betreft. We moeten dus kijken naar de verschillen. En de bijbehorende factoren. Daarvan zijn er vele, maar vermoedelijk de meest dominante is die van het macho-schap. Het haantje-de-voorste willen zijn. "Zonnekoning" willen worden. Mensen met "trots". Mensen die "respect" willen. Het soort mensen dat aangetrokken is tot macht. Want "macht" is die situatie waarbij je dingen kan doen en andere mensen dingen kan laten doen, zonder daarbij te hoeven letten op de gevolgen voor anderen. En natuurlijk doe je alleen de dingen die voordelig zijn voor jou - als hebber van macht. En leiderschap en besturen zijn andere, mildere, vormen van macht. En waar de originele vormen van macht, koningschap, dictatorschap en dergelijke, verdwenen of onmogelijk zijn, blijft voor de machtsbeluste weinig alternatieven over dan "leider" of "bestuurder" worden. En is het dus zo dat de huidige bestuurders, die in staat zouden moeten zijn beslissingen te heroverwegen, juist de mensen zijn die daartoe, psychologisch gezien, het minst toe in staat zijn.
    Tot zover de analyse, en tijd voor de conclusies: bestuurders functioneren zo slecht omdat ze zelf niet de gevolgen ondervinden van hun beslissingen, omdat ze slecht op de hoogte zijn van wat er gebeurt aangaande de te nemen beslissing, en het trekt de verkeerde mensen aan waardoor ze hun beslissingen niet tijdig kunnen corrigeren.
    Waarna we terug kunnen naar allereerste begin van dit artikel: het leveren van het bewijs van de incompetentie van een Europees bestuur zou, was de stelling, zou eigenlijk overbodig moeten zijn. Overbodig is het, dus, omdat het vanzelf spreekt dat waar het probleem van bestuur de lengte van de communicatielijnen en het gebrek aan directe betrokkenheid van de bestuurders zijn, die twee zaken bij een nog hogere laag in het bestuurssysteem alleen maar slechter zullen worden.
    Wat iedereen dus op zijn vingers kan natellen, maar nu is het in detail, en wetenschappelijker verantwoord, uitgewerkt.
    Waarna het praktisch bewijs alhier eigenlijk ook overbodig, want wij hoeven slechts te verzoeken uw televisie aan te zetten of uw krant te lezen, en u kunt de voorbeelden in overdaad tot u laten komen - van bestuurders van dorpjes tot aan de Europese Unie, dus: overal vindt je deze processen terug.
    Als substituut voor die moeite, hier toch een paar voorbeelden op schrift, aangaande Europese Unie. En eigenlijk is het eerste meteen al voldoende, gezien de schaal ervan. Er moet even vermeld worden dat versie van dit artikel zoals u het nu leest, geschreven is in oktober 2012, en de problemen van de Griekse crisis in Europa in alle hevigheid spelen:


Uit: De Volkskrant, 11-10-2012, AP.

Commissie: Albanië mogelijk kandidaat-lid

Albanië moet het kandidaat-lidmaatschap van de Europese Unie krijgen. Die suggestie doet de Europese Commissie in de jaarlijkse vooruitgangsrapportage over het land, die woensdag uitkwam. Voorwaarde voor het kandidaat-lidmaatschap is wel dat de parlementsverkiezingen volgend jaar voorspoedig verlopen. Volgens de commissie heeft Albanië vooruitgang geboekt bij het vervullen van de politieke criteria. Albanië moet nog wel meer doen om de corruptie en de georganiseerde criminaliteit aan te pakken. Ook op economisch gebied is er nog veel werk aan de winkel.


Red.:   Er is al schier oneindig veel geschreven over die Griekse crisis en de oorzaken ervan. En nog nauwelijks omstreden is het feit dat de basale oorzaak ligt in de Griekse maatschappij als geheel. Samen te vatten als "een zeer laag sociaal vertrouwen". Denkende aan zaken als vriendjespolitiek, corruptie, belastingontwijking enzovoort.En er zijn ook al talloze commentaren geweest van de soort "Griekenland had nooit toegelaten worden".
    Besturen is, zoals de analyse heeft laten zien, een beslissing nemen, en deze corrigeren als ze niet blijkt te werken - ervan te leren. De beslissing om Griekenland toe te laten tot de EU en de euro blijkt niet gewerkt te hebben.
    Nu is de volgende te nemen beslissing of Albanië toegelaten moet worden. Terwijl algemeen bekend is dat Albanië op alle punten waar Griekenland zo slecht scoort, Albanië nog veel slechter scoort.
   Oftewel: uit bovenstaande bericht blijkt dat de bestuurders van de Europese Unie niets en en dan ook helemaal niets geleerd hebben van de eerdere beslissing rond Griekenland.
    Waarmee in feite al bewezen is dat de bestuurders van de Europese Unie totaal ongeschikt zijn als bestuurder.
    Een aanvulling hierop die tijdens het onder ogen van het bericht meteen opkwam is dat dit een bijzonder geval is van een algemene trend: problemen met met de Europese Unie moeten, volgens de bestuurders van de Europese Unie, opgelost worden door meer Europese Unie. Een enkel voorbeeld:


Uit: de Volkskrant, 23-06-2009, door Herman van Rompuy, voorzitter Europese Raad):

De euro doet ons pijn, en dat is goed voor de toekomst van de EU

De mensen hebben gemerkt dat de euro hun pensioen raakt, hun spaargeld, hun baan. Die pijn dwingt regeringen tot keuzes, en dat komt de EU alleen maar ten goede.
...


Red.:   De eenwording van de euro heeft dus slechte gevolgen. Met kosten in die lopen in de biljarden. Dus wat leert bestuurder Van Rompuy daarvan? Hier is het antwoord


Uit: Volkskrant.nl, 12-10-2012, door Pieter Sabel en Jeroen Visser

Van Rompuy wil 'ministerie van Financiën' voor eurozone

De eurozone zou een gezamenlijk ministerie van Financiën moeten krijgen, dat zeggenschap krijgt over een gezamenlijke begroting voor de landen met de Europese munt. Dat schrijft voorzitter van de Europese Raad Herman Van Rompuy in een nieuw plan voor verdere (monetaire) integratie van de Europese Unie.


Red.:   Helemaal niets dus. Wat is het recept voor problemen veroorzaakt door meer eenwording? Meer eenwording! En wat is de oplossing veroorzaakt door nog meer eenwording? Nog meer eenwording! Enzovoort.
   Met als consequente einduitkomst: Wat is de oplossing van het probleem dat de burgers in Nederland niet meer mee willen doen aan de Europese eenwording? Nog meer Europese eenwording - in de vorm Europese troepen die Nederland bezetten in het kader van de Europese eenwording.
    Als je psychologische termen zou hanteren is deze houding zonder meer krankzinnig.
    Voordat het voorgaande is geschreven, was al een verzameling gemaakt van eerdere verschijnselen van het proces. Voor de volledigheid en voor degenen die echt nog meer bewijs willen, die verzameling hieronder:


Uit: De Volkskrant, 03-12-2011, door Martin Sommer en Paul Brill

Reconstructie | Nederland stond met politici als Ruud Lubbers, Wim Kok en Frits Bolkestein en de topambtenaren Ben Bot en Henk Brouwer vooraan bij de geboorte van de euro. De hoofdrolspelers kijken terug. Hoe Nederland vergeefs probeerde een degelijke munt te smeden.

Een vergiftigde vrucht

Tussentitels: De structuur die we hebben opgetuigd, die werkt gewoon niet - Ben Bot
Iedereen die zijn hersens gebruikte, voelde wel dat er iets wrong - Wim Kok
Duisenberg had meer kunnen doen en meer moeten doen - Ruud Lubbers
Politiek wensdenken heeft nuchter economisch denken overvleugeld - Frits Bolkestein
Bondskanselier Schröder zei: ik wil geen blauwe envelop ontvangen - Henk Brouwer
Telkens overwon het 'mechanisme van Brussel'
Kok was veel politieker. Hij zei: Europa moet verenigd worden, laten we het maar doen

Red.:    Met welke titels je de zaak eigenlijk al kunt sluiten: men zag zelf wel de problemen, maar kon toch niet anders dan men deed. Als er een Europese Imperium wordt opgetuigd, werkt het natuurlijk net zo, maar dan op grotere schaal: men ziet zelf wel de problemen ... , of niet, maar dat doet er niet, want men kan niet anders. Of denkt niet anders te kunnen, of wil niet anders. En datgene dat men niet anders kan doen, wil doen, of wat dan ook, zijn al die zaken die een imperium kenmerken: het is ondemocratisch, dictatorieel, potentieel fascistisch, gewelddadig, onmenselijk, en allerlei andere zaken allang bekend van imperia, die tezamen terminologie rechtvaardigen als "monsterlijk". Zoals de aanloop naar de huidige Europese Unie al volstrekt ondemocratisch en dictatorieel is geweest: er zijn vrijwel geen stemmingen gehouden, en daar waar ze gehouden zijn en leiden tot afwijzing, werd er net zo lang hergestemd tot de uitslag positief was, en daar waar er geen uitzicht was op een positieve uitslag, werd de uitslag genegeerd door de politieke leiders.
    Ter volledigheid toch nog maar wat citaatjes uit dit moeras van onkunde en kwaadaardigheid:
  Ex-minister Ben Bot (74) heeft de lange mars naar de euro van begin tot eind meegemaakt. Als topambtenaar van Buitenlandse Zaken (1989 -1992) en als Nederlands permanente vertegenwoordiger bij de Europese Unie in Brussel (1992 - 2002). Hij zat dertien jaar aan de onderhandelingstafels. Hij weet hoe moeilijk het is om een andere lidstaat de onverbloemde waarheid te zeggen.
    Bot werkt nu als lobbyist aan het fraaie Lange Voorhout in Den Haag. In een zonovergoten kamer herinnert hij zich hoe de landen die wilden meedoen aan de euro eind jaren negentig hun begrotingen moesten voorleggen aan de Ecofin, de raad van ministers van Financiën. 'In de stukken waren de cijfers in orde, maar iedereen wist wel dat de Grieken zaten te knoeien. Men was buitengewoon kritisch. Maar ja, het is pijnlijk om ronduit te zeggen: jullie belazeren de kluit. En dus was het parool: Griekenland is maar 2 procent van de Europese economie, wat maakt het uit. Wat meer steun, dan knapt het land vast wel op. Europa is een koehandel, een pasar malam. Je ontziet elkaar.'
    Waar ging het mis met de euro? Er wordt tegenwoordig vaak gesproken van een weeffout of een geboortefout. Het toeval wil dat Nederland bij die geboorte een sleutelrol speelde.

Een leugen ... in Nederland zaten de ergste eurofielen, gedreven door de bij de lokale elite volstrekt dominante Nederlandhaat
  Op de top van Maastricht (1991) werd besloten dat de euro er zou komen. Op de top van Amsterdam (1997) werd afgesproken welk toelatingsexamen de deelnemende landen moesten doen op het gebied van tekorten en schulden. ...
    Maar hoe kijken de Nederlandse hoofdrolspelers zelf terug? Oud-premier Wim Kok (73) ...
    In het najaar van 1991 vervulde Nederland het voorzitterschap van wat toen nog de Europese Economische Gemeenschap heette. Het centrum-linkse kabinet-Lubbers had grootse plannen: op de top in Maastricht in december zou een historische stap naar een federaal Europa worden gezet. Er zou niet alleen tot een monetaire unie worden besloten, maar er zou ook een politieke unie komen. Met vergaande bevoegdheden voor de Europese Commissie.

Het bewijs van die leugen - het is van begin af aan niet gegaan over effectiviteit, maar ideologie.
  Het werd een enorme deceptie - de Fransen wilden absoluut geen politieke verzwaring van Europa. ...
    Het diplomatieke echec van Nederland zou als Zwarte Maandag de geschiedenis ingaan, maar stond het besluit om met een Europese munt te beginnen niet in de weg. Bot, destijds secretaris-generaal op Buitenlandse Zaken: 'We laten ons niet kisten, was het gevoel.' Het Verdrag van Maastricht legde de basis voor de Economische en Monetaire Unie, compleet met gemeenschappelijke munt.   ...

Het is het maken van een vlaflip, waarbij je van tevoren weet dat één van de noodzakelijke ingrediënten ontbreekt. Alweer: alleen iemand zonder gezond verstand, een krankzinnige, begint aan zo'n soort onderneming.
    En wat doet een krankzinnige voor hij aan zijn krankzinnige plan begint:
  De champagneflessen in Château Neercanne gingen open. Lubbers beschouwt 'Maastricht' nog altijd als zijn grootste succes.

En wat doet de krankzinnige met eventuele bezwaren tegen de krankzinnigheid van zijn plan:
  Maar er waren ook aarzelingen. Een vroege criticus was André Szász, die als directeur van De Nederlandsche Bank (DNB) meermaals waarschuwde voor de gevaren van een monetaire unie zonder politieke component. Maar hij werd als een onheilsprofeet gezien.

En zo gaat dit artikel anderhalve krantenpagina lang door, met dit als slotconclusie:
  Telkens overwon wat Bot 'het mechanisme van Brussel' noemt: nooit een land de pin op de neus zetten. Of in de woorden van Bolkestein: de lotgevallen van de euro zijn 'een goed voorbeeld van politiek wensdenken dat nuchter economisch denken overvleugelt'.

Oftewel: telkens ging het automatisme van het imperiumdenken door. Net zoals ze nu nog doorgaan in de huidige reacties op de crisis, met deelnemers in bijna alle politieke leiders en vrijwel de gehele media  . En net zoals het in de toekomst door zal gaan, tenzij er een of ander breukproces optreedt.
    En dit was nog niet opgeschreven, toen, terugbladerend, het inleidende artikel uit het voorblad onder ogen kwam. Waarin iets gezegd werd dat slaat op het beleid dat nu alom als oplossing voor de crisis wordt geprezen: "We gaan strenge maatregelen opleggen":



Uit:
De Volkskrant, 03-12-2011, van verslaggevers Paul Brill en Martin Sommer

'Crisis mede gevolg van fouten bij constructie van de euro'

Bij het concept van de euro in de jaren negentig zijn constructiefouten gemaakt die aan de wortel liggen van de huidige eurocrisis. De ontwerpers van het stabiliteitspact dat de eurolanden discipline moest bijbrengen, geloofden zelf niet dat hun sancties zouden werken. Dit zeggen oud-premier Wim Kok, ex-minister Ben Bot en topambtenaar Henk Brouwer in een reconstructie van de totstandkoming van de euro.
    Alle Nederlandse hoofdrolspelers kijken vandaag in de Volkskrant terug op de twee Nederlandse toppen waar de euro vorm kreeg, die van Maastricht (1991) en Amsterdam (1997).
    Kok zegt dat hij bij de inwerkingstelling van het Verdrag van Amsterdam al niet in sancties geloofde. 'Een negatieve straf voor een land dat al gedompeld is in ellende, dat werkt niet.'    ...
    Bot meent dat ook nu strafmaatregelen voor schuldenlanden geen effect zullen sorteren. 'Eurocommissaris Olli Rehn zegt nu: de Belgen krijgen 700 miljoen boete. Maar die gaan ze niet betalen.' ...


Red.:    Nog afgezien van het feit dat boetes die echt pijn doen, dus ook volkomen contraproductief zijn aangaande landen die in financiële moeilijkheden verkeren. Het is weer een geval van gooien van benzine op een vuur. Krankzinnigheid.
    Wat betreft dat laatste: er is een alternatieve verklaring. Een aanwijzing daarvoor is de hardnekkigheid waarmee men niet wenst te praten over de oplossing met grote waarschijnlijkheid wél werkt: het confisqueren van grondgebied. Zowel Griekenland, Italië als Spanje, hebben eilanden die je, zeg voor een periode van 40 of 50 jaar, kan confisqueren, ondertussen die landen in de gelegenheid stellende de schuld terug te betalen. Het is iets waarvoor ze dan echt hun best zullen doen, en dat geen economische schade aanricht - eventuele opbrengsten van de economie van die eilanden gaan in de pot, als aflossing.
    Een uitstekend plan. Maar misschien omdat het zo'n uitstekend plan is, noemt men het niet en wil men het niet. Want het alternatief is stelen uit de Noord-Europese spaar- en pensioentegoeden. Dat wil men misschien wel liever. En dan is de gekozen aanpak van niet-werkende strafmaatregelen doodgewoon kwaadaardigheid. Helemaal niets nieuws, want de maatschappelijke top is voor het grootse deel ingekankerd kwaadaardig.
    Terug naar de direct aanwijsbare totale incompetentie. Een van de meest zeker tekenen daarvan is de waarheid of werkelijkheid niet herkennen als hij voor je staat:



Uit: DePers.nl, 30-11-2011, door Jan-Hein Strop

Doemprediker van euro krijgt gelijk

Wat er nu gebeurt met de euro, is in detail voorspeld door de Brit Bernard Connolly. De oud-medewerker van de Europese Commisie schreef al in 1995 een onthullend boek over de ‘immorele’ en ‘destructieve’ muntunie.

Net als de kredietcrisis is de eurocrisis door een enkeling voorspeld. Maar toen alles nog goed ging, wilde niemand naar de doempredikers luisteren. ...


Red.:   Waarbij een belangrijk deel van het p"robleem er natuurlijk in zit dat diegenen die op de werkelijkheid wijzen, omschreven worden als "Doemdenker", of "Onheilsprofeet.
    Dit is wat de realist zei:
  Connolly zag het allemaal van dichtbij, toen hij in de jaren negentig bij de Europese Commissie werkte. Het was de tijd van de voorloper van de euro: het Exchange Rate Mechanism (ERM), waarin de verschillende Europese munten aan elkaar waren gekoppeld. Dat liep uit op een crisis in 1992-1993, toen het Britse pond en de Italiaanse lire uit het ERM stapten, onder druk van financiële markten – een voorloper van de huidige crisis in het klein.
    Met een scherpe pen maakt de Brit duidelijk hoe onzinnig het is om landen met verschillende culturen, arbeidsmarkten en concurrentiekracht in een knellend monetair keurslijf te dwingen. Die boodschap kwam nooit aan, want wie kritisch was over het europroject werd verketterd, schrijft de oud-topambtenaar met ingehouden woede. Rapporten met bezwaren werden genegeerd en kritische economen niet meer uitgenodigd door de Brusselse bureaucratie.

Toen een glasheldere werkelijkheid, en wat velen nu toch ook wel zien als een glasheldere werkelijkheid. Degenen die het tegenspreken, Barosso en dat soort lieden, zien er ook zeer wanhopig uit, als ze hun toespraakje houden. "Waarom geloven ze ons toch niet...?", staat overduidelijk op hun voorhoofden geschreven. "Omdat je er zelf ook niet gelooft" is het antwoord,. en je gelooft er niet in omdat je, net als meneer Connolly, wel beter weet.
    Dus wat doe je als te hardhandig met dje leugens wordt geconfronteerd:
  Ook Connolly zelf is weggezet als dissident, na de publicatie van zijn boek. Hij werd op staande voet ontslagen door de Commissie, wat de euroscepticus zonder succes aanvocht tot aan het Europese Hof van Justitie. De rechters oordeelden dat de Commissie het recht heeft om afwijkende geluiden te onderdrukken om de ‘rechten van anderen te beschermen’ en diegene te straffen die het ‘werk en de reputatie van het instituut schade toebrengen’.

Dat Europa is één grote corrupte bende, tot aan de zo hoog geachte rechtspraak aan toe. Maar dat laatste wist iedereen als die geïnteresseerd is in immigratiezaken, waarin het recht het dagelijks verkracht wordt, door migratiefundamentalisten met al dan niet een oud-testamentische achtergrond  .
    Een zaak die ook ten grondslag ligt aan de euro:
  Daarom is de Britse econoom Bernard Connolly weer terug in de belangstelling. Al hebben meerdere topeconomen gewaarschuwd voor de weeffouten in de muntunie, niemand deed het zo gedetailleerd en met zoveel flair als Connolly. Zijn polemische boek The Rotten Heart of Europe uit 1995 is veertien jaar later even actueel als deprimerend.   ...
    Kern van zijn betoog is dat de euro nooit is ingevoerd om economische redenen, maar om puur politieke. Idee van Frankrijk was dat een gemeenschappelijke munt onherroepelijk zou leiden tot een volledige politieke unie en verankering van Duitsland in Europa.

En dat had dus weer alles te maken met het spook van de Tweede Wereldoorlog, reden dat de oud-testamentische deel van de elite zich ook zo hard heeft geroerd in die verderfelijke Europa-business  , en de rest zich daardoor zo makkelijk liet meeslepen.
   Overigens heeft ook Connolly nog wat adviezen:
  Tussenstuk:
Bernard Connolly’s laatste voorspelling

Dit zei Connolly in mei dit jaar:
‘Bezuinigen als oplossing is hopeloos. Het leidt tot lange recessies en faillissement. Burgeroorlog en dictaturen zijn de toekomst als de kwaadaardige gekte van monetaire unie wordt gecontinueerd. Enige manier om de muntunie bij elkaar te houden is de permanente overdracht van gelden van Duitsland naar de perifere landen. Dat gaat om zo’n 7 procent van het bruto binnenlands product per jaar – evenveel als de herstelbetalingen na de oorlog. Dit is politiek onmogelijk. Het meest waarschijnlijke scenario is dat twee of drie landen de euro verlaten. Als de paniek die dat veroorzaakt voorbij is en de Franse en Duitse banken door de overheid zijn geherkapitaliseerd, zal de euro van overgebleven landen sterker zijn dan nu. Acceptabel? Voor Spanje zeker niet.’

Gunst ... Laten ze ook weer ongeveer het tegenovergestelde doen ...
    Een stukje dat aanvankelijk uit het artikel over Connolly is weggelaten, is dit:
  Sprekend op een seminar in mei liet Connolly opnieuw geen spaander heel van de muntunie: ‘De euro was en is een kredietbubbel (te veel goedkope leningen, red.). ...’

Dus wat doen de Europese leiders::


Uit: De Volkskrant, 05-12-2011, door Peter van Dalen, Europarlementariër voor de ChristenUnie.

Met Europese obligaties gaat Titanic nog sneller ten onder

Vorige week presenteerde Eurocommissaris Rehn voorstellen voor de introductie van euroobligaties. Om het publicitair beter te kunnen verkopen, heten ze Stability Bonds. ... Rehn hoopt dat de obligaties op termijn net zo aantrekkelijk worden als Amerikaanse staatsobligaties. ...
    ... De eurolanden die nu met te hoge schulden zitten, hebben jarenlang te veel schuld opgebouwd. Een Italiaanse collega vertelde me dat Italië sinds zijn vestiging als soevereine staat in 1861 nog nooit een sluitende begroting heeft gehad. Hij zag die euro-obligaties dus wel zitten. De Europese obligaties maken het voor de zwakke landen mogelijk nóg meer geld te lenen terwijl ze juist moeten bezuinigen.
    De kern van de problemen is dat landen jarenlang meer hebben uitgegeven dan ze aan inkomsten binnen kregen. Daardoor zijn de schulden te groot geworden. Deze schuldenberg wordt door euro-obligaties vergroot omdat er extra ruimte komt voor het scheppen van nieuwe kredieten.   ...


Red.:    De Europese leiders maken de kredietbubbel groter. Het verstand staat er bij stil.
    Er moet één van meest verrijkende besluiten van de laatste jaren worden genomen. Hier is de hoeveelheid expertise die daarover gaat::


Uit: De Volkskrant, 19-10-2012, van correspondent Marc Peeperkorn

Techniek bankunie gaat veel EU-leiders boven de pet

Merkel en Rutte waren in Brussel wel goed voorbereid. Zij vrezen op te draaien voor de miljardenput aan rommelkredieten.


Het oogt lachwekkend: 27 Europese regeringsleiders die tot diep in de nacht steggelen over de technisch uiterst complexe wetgeving voor Europees banktoezicht. Slechts een handjevol snapt waarover het gaat, de rest kijkt glazig toe, speelt met zijn smartphone of gebruikt de lange uren voor tweegesprekjes met collega's over andere zaken. ...


Red.:   En op zo'n situatie is een gouden regel van toepassing: stem nooit in met iest dat je niet begrijpt ...
    Maar als je dit als norm gebruikt, leert de gang van zaken rond de muntunie, zou die hele Europese Unie nooit zijn ontstaan - dan was het keurig bij de EEG gebleven.
    Een schrijnend voorbeeld:


Uit: De Volkskrant, 25-06-2013, column door Derk Jan Eppink

Europa voedt zijn eigen tegenstanders

Tussentitel: Brussel doet aardig tegen onaardige potentaten

De leiding van de Europese Unie werd volslagen verrast door de demonstraties in Turkije, zoals eerder gebeurde met de Arabische Lente die leidde tot de val van de regimes in Tunesië, Libië en Egypte. Lady Catherine Ashton, vicevoorzitter van de Europese Commissie en baas van de Europese Externe Actie Dienst, was 'bezorgd'. Haar Europese diplomatieke dienst had de 'actie' in Turkije gemist. Voor Turkije is dit jaar 902 miljoen euro's begroot als steun in het toetredingsproces tot de EU. Egypte kreeg eerder al 1 miljard voor hervormingen die er niet kwamen. Het geld is zoek.
    Europese topfiguren kampen met een illusoir wereldbeeld. Door 'aardig' te zijn tegen potentaten denken ze dat die potentaten ook 'aardig' worden, en als er een flinke zak geld volgt, worden ze zoals Europese leiders. Zo wil de EU 'Europese waarden' exporteren. Het vertrouwen in de regimes van Ben Ali in Tunesië en Mubarak in Egypte was zo groot dat EU-geld als begrotingssteun verdween in de begroting van potentaten. Daarmee werd controle onmogelijk. 'De boterzachte benadering werkt niet', aldus het Europese Rekenhof. Europese leiders trekken de omgekeerde conclusie: 'We moeten méér geld geven.' Op 13 januari bezocht EU-president Herman Van Rompuy de pas verkozen Egyptische president Mohammed Morsi en stelde 5 miljard euro in het vooruitzicht. Morsi kondigde niettemin de avondklok af in delen van Egypte.    ...


Red.:   Volkomen dwaas gedrag. Tenzij je een extra veronderstelling doet: die Europese leiders sympathiseren gewoon met de niet-Europese potentaten. Omdat het zelf ook potentaten zijn. Met die veronderstelling is al dit onbegrijpelijk gedrag in één klap verklaarbaar. Bijvoorbeeld dit gedrag:

  Demonstrerende Turkse burgers hebben dit eurocentrische wereldbeeld een genadeloze kaakslag gegeven. In 1999 werd Turkije kandidaatlidstaat van de EU omdat het volgens de EU voldeed aan de politieke eisen: democratie, rechtsstaat, mensenrechten en respect voor minderheden. In 2003 kwam de huidige premier Erdogan aan de macht en boerden al deze 'Europese waarden' stevig achteruit. De premier lanceerde een sluipend proces van islamisering, maar de EU besloot in 2004 tot onderhandelingen, met de daarbij behorende zak geld.
    Daarmee dacht Brussel Erdogan positief te stemmen. Het tegenovergestelde gebeurde. De premier ontsloeg 110 rechters die werden vervangen door getrouwen. Circa 250 hoge militairen werden gevangengezet en vervangen door Erdogan-gezinde militairen. Ook 49 journalisten kwamen achter de tralies, waarmee Turkije zowel Iran (45) als China (32) achter zich laat in het opsluiten van journalisten. In 2010 ontving Erdogan, cynisch genoeg, de 'Kadhafi Internationale Prijs voor Mensenrechten'. Erdogan had immers in Duitsland en België Turken opgeroepen niet te assimileren omdat dit 'in strijd is met de mensenrechten'.
    De EU reageerde kruiperig. De toetredingsonderhandelingen kwamen in een impasse, slechts één hoofdstuk (onderzoek en wetenschappen) van de 35 is afgesloten. Op 23 mei zei Van Rompuy tot Erdogan tijdens een bezoek in Ankara: 'Wij verwelkomen de Turkse hervormingsinspanningen. Aanzienlijke vooruitgang is geboekt.' Een week later begonnen de demonstraties in Istanbul.
    Volgens José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie, is Turkije een 'krachtig alternatief voor fundamentalistische verleidingen in de wereld'. ...

En in Afrika precies hetzelfde:
  In Afrika is de EU met tientallen miljarden euro de grootste donor. Brussel is daar trots op. Afrikaanse leiders hebben in 2001 de 'Afrikaanse Unie' (AU) opgericht, als evenknie van de Europese Unie. De EU financiert de bouw van AU-instellingen in de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba. Er is een jaarlijkse EU-AU-top waar Afrikaanse leiders komen zoals Robert Mugabe, de president van Zimbabwe, die zijn land vakkundig heeft afgebroken. Of zoals Eduardo dos Santos, president van Angola, tevens grootgrondbezitter in Brazilië.

Ook dit gedrag is slechts verklaarbaar door de wens zelf zo'n potentaat te worden. Met de bijbehorende voordeeltjes:
  ... zoals Eduardo dos Santos, president van Angola, tevens grootgrondbezitter in Brazilië. Zijn dochter Isabel is met een nettowaarde van 2 miljard dollar de rijkste vrouw van Afrika.

Ze willen ook allemaal 2 miljard dollar.
    De incompetentie van één van de EU-topleiders komt openlijk naar buiten:


Uit: De Volkskrant, 12-07-2013, door Marc Peeperkorn

Profiel | Jean-Claude Juncker

Een katholiek met openlijke voorkeur voor 'donkere, geheime kamers'


In Europa was zijn gezag al tanende, nu struikelt de Luxemburgse premier Jean-Claude Juncker ook in eigen huis. Illegale activiteiten van de geheime dienst in het Groothertogdom, kostten hem donderdag de kop. ...
    ...Als premier verklaarde Juncker immers voorstander te zijn van vergaderingen 'in donkere, geheime kamers' als het landsbelang of dat van de euro daarom vroeg. 'Ik ben een christen-democraat, een katholiek, maar als het belangrijk wordt, lieg ik', zei hij in 2011.    ...


Red.:   Daarom was hij voor het Imperium ook zo'n nuttige kracht: om in een Imperium te kunnen werken en een Imperium te verdedigen, móet je kunnen werken met 'in donkere, geheime kamers' en met leugens. En bij stelselmatig liegen hoort disfunctioneren:

  De laatste twee jaar kwam Juncker steeds meer onder vuur te liggen vanwege het chaotische verloop van de Eurogroepvergaderingen. Die crisisbijeenkomsten vlogen alle kanten op en eindigden steevast ver na middernacht. Waarna Juncker mompelend de pers informeerde en er niet voor terugdeinsde het IMF (medefinancier van de noodhulp) te schofferen.

En diverse vormen van moreel verval:
  De laatste twee jaar kwam Juncker steeds meer onder vuur te liggen vanwege het chaotische verloop van de Eurogroepvergaderingen. Die crisisbijeenkomsten vlogen alle kanten op en eindigden steevast ver na middernacht. Waarna Juncker mompelend de pers informeerde en er niet voor terugdeinsde het IMF (medefinancier van de noodhulp) te schofferen.
    Ministers pikten het niet meer dat Juncker bleef roken aan de vergadertafels. In de wandelgangen vertelden hun adviseurs hoeveel glazen wijn en bier Juncker van de schalen van de passerende obers plukte.

Maar de meest waardevolle constatering was de volgende, die met een geheel andere bedoeling ook in de kop belandde:
  Het is zeker niet uitgesloten dat Juncker in 2014 bij de EU een topfunctie krijgt.

Een opmerking die uit de mond van EU-correspondent en rabiate eurofiel Marc Peeperkorn ongetwijfeld als compliment is bedoeld. Maar wat natuurlijk iets anders is, namelijk een kenmerk van vervalend gezag, en met name een vervallende Imperium: het handhaven van bewezen incompetentie, omdat loyaliteit aan de macht belangrijker is dan competentie.


Naar Europese Imperium  , Politiek, leugens  , Politiek lijst  , Politiek & Media overzicht  , of site home  .