WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Termen: rancune

31 dec.2014

Nog niet was de term "rancune" bedacht als item voor de verzameling van het "Vals"-woordenboek  , of de erop volgende dag diende zich al twee klassieke exemplaren als voorbeeld aan. De eerste was, volkomen volgens verwachting, in het kader van de allochtone massa-immigratie, maar, enigzins onverwacht, van iemand die op andere terreinen één van de weinige critici op de houding van de elite was gebleken: cultuurhistoricus, PvdA-ideoloog, en één van de paar columnisten met af en toe enig gezond verstand bij de Volkskrant: René Cuperus. Hier zijn emotionele boodschap - de uitleg bij dit eerste voorbeeld is vrij lang, maar dat is omdat het beeld dat door de media van "rancune" is gekweekt in zijn geheel moet worden omgekeerd:


Uit: De Volkskrant, 29-12-2014, door René Cuperus, cultuurhistoricus

2014 was een slecht integratiejaar

...    Integratie belooft een proces te zijn dat naar de toekomst toe verbetert. Van jaar op jaar, en van generatie op generatie. Maar 2014 gaf het gevoel dat er stappen terug werden gezet, en niet vooruit. Dat is beroerd.


Red.:    Een citaat al op ongeveer eenderde van het stuk, waar het schrijven wat neutraler is geworden. Maar ook hier staat al een huizenhoog misverstand veroorzaakt door ideologisch idealistisch denken: er is geen enkel bewijs te vinden, wereldwijd, dat naast elkaar levende sterk verschillende culturen leiden tot integratie. Moslims en hindoes op het Indiase subcontinent: altijd vijanden geweest en altijd vijanden gebleven. Reden van de niet-oorlog tussen India en Pakistan: beide hebben atoombommen. Zwarte en blank, bijvoorbeeld in Amerika: ze krijgen eerder meer dan minder hekel aan elkaar. Enzovoort - we gaan ze niet allemaal opnoemen. Het idee van "automatische integratie" door twee verschillende culturen naast elkaar te zetten in één land, is een volstrekt dwaas idee. Volgens de praktijk.
    Maar het staat er.
    En er staat de constatering dat het, inderdaad, ook in Nederland niet werkt. De schijnbare vooruitgang die het gaan beheersen van de Nederlandse taal door moslims heeft gebracht, is dat zij beter kunnen verworden wat voor walgelijke denksystemen ze er op na houden, afgekort: "Wij moslims zijn superieur" uitleg of detail , en wij nu beter kunnen horen op welke manieren ze op ons schelden "Jullie zijn islamofobe racisten" uitleg of detail (merk op hoe het in die verzameling in de loop van de tijd steeds erger wordt).
    René Cuperus constateert het ook, het beperkende tot 2014. En loopt er helemaal op leeg aangaande de emotie van rancune:
  Wat is erger? Dat de shariadriehoek in Den Haag een verzinsel bleek van een frauderende journalist van Trouw ... of de gretigheid waarmee in het bestaan van zo'n shariadriehoek werd geloofd? Eind 2013 nam Van Dale het woord 'shariadriehoek' zelfs op in zijn onlinewoordenboek en werd het als 'Woord van het Jaar' genomineerd door het genootschap Onze Taal.

Rancune. Want het enige wat de journalist bedacht was de term - het verschijnsel was een reeks demonstaties van ISIS-aanhagers met zwarte ISIS vlaggen in de wijk. Plus een aantal eerdere verschijnselen die door de media grotendeels gecensureerd waren, maar via GeenStijl toch bekend werden.
  Er waren de jihadisten die naar Syrië afreisden. Er was de 'minder, minder'-hetze van Geert Wilders.

Juist ja ... Gaan koppensnellen in Irak is net zo erg als het roepen dat je minder koppensnellers wilt in Nederland. Want het is volkomen duidelijk: die koppensnellers zijn moslim-immigranten. Waartegen je niets kan ondernemen op individuele basis:  "Wie van jullie is de koppensneller?" is natuurlijk een dwaze aanpak. Er is maar één logische conclusie uit dat zo massaal (honderden) (willen) gaan koppensnellen: de hele groep waarin dit heeft kunnen groeien, past hier niet en moet eruit. En ook dat weet iedereen bewust of onbewust -van verderop uit he stuk:
  ... wordt het beeld van de islam in Nederland in sterke mate gekleurd door internationale ontwikkelingen en mediabeelden ...
    En die mediabeelden bevestigen vooroordelen en angsten over de islamitische wereld. ... De Arabische Lente bracht uiteindelijk een keeldoorsnijdende Islamitische Staat voort, plus autocratische regimes in Egypte en Turkije.
    Zo'n zwartgallig beeld van de islamitische wereld maakt het er voor de 'neutrale toeschouwer' niet bepaald makkelijker op om de islam 'rechtstatelijk' te verdedigen tegen de haataanvallen van radicale rechtspopulisten die menen dat de islam per definitie uit de westerse wereld gebannen moet worden.

Gelukkig staat dit 'neutrale toeschouwer' al tussen anahalingstekens, want de neutrale toeschouwer trekt de conclusie die hier als die van 'radicale rechtspopulisten' wordt beschreven: de islam is per definite niet te combineren met de westerse cultuur en samenleving. Wat iedereen allang wist of had kunnen weten, want tot de kern van de islam behoort invoering van kalifaat en sharia. Voor alle moslims. Voor ook de zogenaamd gematigde dat wil zeggen niet-gewelddadige moslims. Allemaal. Dat is de kern van het geloof: de hele wereld moet islamitisch worden en leven naar de regels van de islam.
    Maar dat wil René Cuperus niet weten:
  ... die menen dat de islam per definitie uit de westerse wereld gebannen moet worden. En wel ten koste van de spelregels van de westerse democratische rechtsstaat zelf: Koranverbod en moskeesluiting.

Niets bijzonders aan: nazisme is ook verboden. Net als een antisemitische beweging. Het idee dat "alles moet mogen" wordt zeer selectief toegepast, en ten eerst op geloof in het algemeen, en ten tweede op moslims.
    En dit alles wordt door politiek-correcten en multiculturalisten bedreven vanuit dit:
  Integratie belooft een proces te zijn dat naar de toekomst toe verbetert. Van jaar op jaar, en van generatie op generatie.

Het ideaal. En en bijna alle reacties bij het stuiten op de lelijke werkelijkheid worden ingegven door rancune. Rancune geïnspireerd door het verlies van het gekoesterde ideaal. Het taalgebruik zegt genoeg:
   ... een verzinsel bleek van een frauderende journalist van Trouw ...  de 'minder, minder'-hetze van Geert Wilders. ... de verdrijving der Turkse Kamerleden uit de PvdA-Tweede Kamerfractie.  ... zwartgallig beeld van de islamitische wereld ... een Nederlandse moslimgemeenschap die zich onvoldoende rekenschap geeft van deze vijandige omgeving ...

De rancune druipt er af.
    Zo, met deze bijstelling van het beeld rond "rancune", is het nu veel makkelijker zichtbaar in andere voorbeelden. En blijkt het een bijna dagelijks gebeuren. Van dezelfde dag als bovenstaande:


Uit: De Volkskrant, 29-12-2014, door Sytze Faber, was vice-voorzitter van het CDA, Tweede Kamerlid en hoofdredacteur van het Friesch Dagblad

Beginselloze Kamer maakt PVV de grootste


Red
.:
   Razende onzin, natuurlijk. Er is maar één ding dat de PVV op directe wijze de grootste maakt: de kiezer. En van alle indircte factoren steekt er ook één met kop en schouders boven uit: de moslims. En hun globaal zichtbare wangedrag.
    De uitleg van Faber, ook bekend als zeer politiek-correct, is niets beter dan de kop al zegt:
   Op 26 november gooide het PVV-Kamerlid Machiel de Graaf, luidkeels gesteund door Wilders, de remmen los. Alle problemen in ons land zijn volgens hem de schuld van de moslims. De moskeeën moeten dicht. Onze grenzen moeten worden gesloten voor bezoekers uit islamitische landen. Alle moslims dienen ons land te verlaten.

De werkelijkheid: De Graaf stelde dat moslims verantwoordelijk zijn voor een dispropotioneel aantal problemen, en dat bij gebleken ineffectiviteit van alle eerdere maatregelen, de volgende stappen de genoemde zijn. Een logische redenering. Weet ook Faber, die daarom ook komt met een irrationeel antwoord:
   Een onvervalste oproep dus om een godsdienstoorlog te ontketenen.

Getuigend van zijn diepe rancune. Waaraan hij dan weer een logisch vervolg geeft: als het volk het met de PVV eens is, dan:
  ... De koning vroeg zich af in zijn kersttoespraak ... hoe we trouw kunnen blijven aan ons ideaal van een vrije, open samenleving ...
    Vorige week gaf de Hoge Raad, ons hoogste rechtscollege, alvast een paukenslag. De vrijheid van meningsuiting mag volgens de Raad niet als argument worden gebruikt voor het discrimineren en denigreren van minderheidsgroepen. Zeker niet door politici. Daarmee komt een veroordeling van Wilders in het verschiet te liggen.
    Politici hebben volgens de Hoge Raad juist een voorbeeldfunctie bij het tegengaan van het koeioneren van minderheden. Adeldom verplicht. Dat is andere koek dan het slappe wegkijkgedrag in de Kamer.
    Leve de Hoge Raad! Leve de Koning!

Samengevat in de tussentitel:
  Het antidiscriminatiebeginsel van art. 1 van de Grondwet is bij de koning en de Hoge Raad in betere handen dan bij de Kamer.

Wat in werkelijkheid is:
  Discriminatie en onderdrukking door moslims zijn bij art. 1 van de Grondwet, de koning en de Hoge Raad in betere handen dan bij de Kamer.

En als als het volk het daar niet mee eens is, dan zetten we het volk opzij en grijpen we als elite de macht middels de juristerij en de Koning.
    Nou, duidelijker kan je de rancune over het volk dat PVV stemt niet illustereren.
    Overigens is die machtsgreep van de juristerij sluipenderwijs al aan de gang uitleg of detail .
    Dezlefde dag dat deze bronnen geonden werden, kwam ook het volgende uit het archeif onder ogen:


Uit: Joop.nl, 23-05-2014.

Afgang PVV verrast en pleziert minister Dijsselbloem

'Het forse verlies van de heer Wilders heeft me verrast en ook verblijd'


Minister Dijsselbloem toonde zich vandaag tegenover de camera's van NOS verheugd met het verlies van de PVV bij de Europese verkiezingen. Hij noemt de exitpolls van donderdagavond 'toch wel verrassend'.
    In reactie op de uitslag van de exitpolls verklaart Dijsselbloem:
  "Het forse verlies van de heer Wilders heeft me verrast en ook verblijd."

...


Red.:   Hetgeen door de op deze website altijd als "Nederland-haatzaai-site" benoemde Joop.nl natuurlijk prompt op haar site werd gezet als gebaar van goedkeuring. Waarna je in het licht van het voorgaande aan dat "haatzaai-site" ook "rancune-site" kan toevoegen, zo vaak hebben ze het over "Geert Wilders"  - in de meest rabiate terminologie.
    Waarop er onmiddellijk nog een herinnering opkwam:


Uit: Volkskrant.nl, 13-09-2012, van verslaggever Gijs Heerderscheê
 
Toch een daverend applaus voor Sap

Een stevig verlies, maar het leiderschap van Jolande Sap is onaangetast. De belofte: 'We komen terug, we hebben onze les geleerd', zegt Sap.


De klap kwam aan als een rechtse hoek in het bomvolle Rotterdamse café dat GroenLinks had afgehuurd.... Het wordt de slechtste uitslag voor GroenLinks ooit. De stemming lijdt er niet onder. ...
    Gracieus feliciteert Jolande Sap eerst de winnaars VVD, PvdA en D66. En ze feliciteert haar achterban met het verlies van de PVV. ...


Red.:    Net als het geval van Dijsselbloem: het plezier in het verlies van de ander behoort tot de meest zuivere gevallen van rancune. Hetgeen nogmaals demonstreert, gezien de veevuldigheid waarmee die gedaan wordt: het is niet het gewone volk, maar het is de elite die lijdt aan het verschijnsel van rancune. Chronisch lijdt aan het verschijnsel van rancune.
    Dzez verzameling vult zich razendsnel. Hét hete hangijzer voor de politieke-correctheid: niet-politieke-correctheid. Daar hebben ze allerlei rancuneuze termen voor bedacht, waarvan de meest populaire is "populisme". Hier gaat er eentje daarop los:


Uit: De Volkskrant, 31-12-2014, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Is publieke omroep drie keer Sjuul?

Telegraaf-hoofdredacteur Sjuul Paradijs was vorige week afgetraind als een marathonloper na een hoogte-stage bij Eva Jinek te gast. De volgende dag bij EenVandaag, waarvoor hij naar verluidt zijn oude kleding van voor de maagverkleining nog uit de kast haalde. En hij was ook op de buis toen zijn krant de helden van het Nederlandse leger eerde.    ...


Red.:   De hoofdredacteur is recent spectaculair afgevallen, en dat is de voornaamste en meestal enige reden om hem uit te nodigen voor dit soort, op "de menselijke factor" gerichte, programma's. Het heeft weinig tot niets met maatschappij of politiek te maken. Overigens: Peter de Waard schrijft vrijwel exclusief over zaken aangaande de economie. Dit uitstapje is dus heel opvallend. Hij ergerde zich kennelijk ...
    En als je je eenmaal ergert, gaat alles opvallen:

  De correspondent van De T. in Moskou werd diezelfde week geïnterviewd in Buitenhof. Zondagavond was de politieke commentator van Wakker Nederland bij Jinek. Sinds De T. tabloid is geworden, hebben de journalisten van de krant blijkbaar zo veel tijd over dat ze elkaar regelmatig op de A1 van en naar Hilversum zwaaiend en toeterend moeten tegenkomen.

En dan neemt de ergernis sterk toe. En ga je domme dingen schrijven:
  Dat de publieke omroep drie keer de Volkskrant is, is een hardnekkig misverstand. Dat zou hoogstens het geval kunnen zijn geweest.

En hier treden de Informatieregels in werking, in combinatie met die van het "onregelmatige werkwoord" ("I am form, you are obstinate, he is a pigheaded fool"  ): het staat dus geheid vast dat de publieke omroep altijd al drie keer de Volkskrant (= zeer politiek-correct) is geweest, en het is uiterst waarschijnlijk dat het dat nog steeds zo is. Eerst nog even het eerste benadrukt (een citaat van verderop:
  Drie jaar geleden was het mediapark no-go-area voor De T.-journalisten

Let op: dat ge-"De T." is een duidelijke gevalletje van "hebben de pest aan". Maar in ieder geval: die populisten (dat wil zeggen: minder-politiek-correcten) kwamen er niet in.
    Maar ook de huidige situatie wordt door De Waard glashelder uit de doeken gedaan. Want wat is er gebeurd, volgens hem:
   ... Eerder is de publieke omroep verrechtst en gepopulariseerd. ...
    Het populisme dat voorzitter Juncker van de Europese Commissie ma ...andag in deze krant vaststelde bij de gevestigde partijen, geldt ook voor het media-establishment.

En wat is bewijs daarvan:
  Euroscepsis en nationalisme zijn niet meer afkeurenswaardig. Via de sociale media, GeenStijl, PowNews, Thierry Baudet en De T. is het een stroming van het midden geworden.

Om te brullen van de lach .... Wat er gebeurd is, is dat men uit de censuur op euroscepsis in de periode voorafgaand op het EU-referendum van 2005 heeft geleerd dat censuur niet werkt, en de zaak misschien wel erger maakt. Dus laat men af en toe een tegengeluid toe in de verhouding ergens liggende rond de 1 op 10, met als meest prominente dat van Thieery Baudet, want jong en filosoof en kan goed kletsen. Met als enige merkbare resultaat dat men vanuit de politieke-correctheid een hetze is gestart tegen Baudet.
    Dit dus wat betreft de nummer vier in het lijstje van bewijzen dat de publieke omroep verrechtst is - een individu. Nu de nummers één tot en met drie: 'sociale media, GeenStijl, PowNews' ...
    Juist ja: de publieke omroep is verrechtst, en het bewijs daravan is het bestaan van sociale media, GeenStijl en PowNews ...
    Daarvan zendt alleen PowNews uit op zenders van de publieke omroep. Een heel half uur per dag, en dat gedurende vijf jaar en recent gestopt. En de rest vult geen seconde op de publieke omroep.
    Het is natuurlijk precies andersom: dat de sociale media en GeenStijl zich heben kunnen ontwikkelen tot stemmen in het maatschappelijke debat, is omdat de inhoud van wat zij verkondigen absoluut niet te horen is geweest bij de publieke omroep. Op dat half uurtje na.
    Dus hartelijk dank Peter de Waard: je hebt zojuist aangetoond dat met het stoppen van PowNews, de censuur van de publieke omroep op niet-politiek-correcte zaken weer absoluut en volledig is. "En we schakelen weer over naar Lampedusa, waar we de aankomst filmen van weer een paar honderd vluchtelingen die onze cultuur komen verrijken met de vaardigheden die ze opgedaan hebben in lemen-hutje dorpen in Afrika en vecht-oases in het Midden-Oosten. We heten ze hartelijk welkom, en ruimen graag nog wat sociale huurwoningen voor ze in, geven ze uitkeringen gespaard uit de mond van bejaarden, en over tien jaar of zo de banen van laaggeschoolde Nederlanders want zij doen het voor een kwart van het geld".
    En het is uit rancune dat dat die laatste wensen zo moelijk gemaakt worden door "populisten", dat men daar zo tegen te keer gaat.
    Zoals ook de volgende doet (van wat verder terug maar genoteerd op dezelfde als de voorgaande), met gebruik van een variant van "We moeten het minder over Geert Wilders hebben, maar...":


Uit: VARAgids, nr. 14-2014, column door Paul Witteman

Het kabinet-Pechtold

Waarom is het van grote journalistieke betekenis om de politiek kritisch te volgen? Omdat politici besluiten nemen die voor alle burgers van belang zijn. Het is om die reden eigenlijk zonde van de tijd om met Geert Wilders bezig te zijn. ...


Red.:   We moeten het minder over Geert Wilders hebben ...".
    "Maar ..."
  Nu zelfs premier Mark Rutte met frisse tegenzin heeft verklaard niet meer met de PVV te willen samenwerken,

"... zou je het er nog veel minder over hoeven te ben. Maar ..."
  ... zal niets van wat deze partij beoogt verwezenlijkt worden.  ...

"... is er nog minder reden over hem te hebben. Maar ..."
  Jonge Marokkanen, zelfs criminele Marokkanen hoeven niet te vrezen voor uitzetting want voor al die plannen van Wilders is geen steun te vinden en dat zal nog lang zo blijven.

... toch volgt er nog dit.
  Ook als bij de volgende verkiezingen voor de Tweede Kamer de PVV de grootste partij zou worden, is de effectiviteit van haar activiteiten nul komma nul.

En dit.
  Het is verwonderlijk dat het Wilders blijkbaar niet kan schelen.

En dit.
  Hij werkt zich te pletter voor niks.

En dit.
  Dat journalisten (ook wij) toch zoveel tijd besteden aan Wilders zit in het thrillerachtige karakter van zijn gedrag.

En dit.
  Elk moment kan er weer een grens worden verlegd en daar wil je toch graag getuige van zijn.

En dit.
    En pas daarna is de pot met rancune leeggegeten. Want bij iedere zin besteedt aan Wilders na de stelling dat je er minder aandacht aan moet besteden, verdubbelt de hoeveelheid rancune waarvan sprake is.
    Paul Witteman is een bijzonder rancuneus mannetje.
    Wat iedereen die goed door de façade heen kon kijken allang wist. Vergelijk zijn interviews in Pauw & Witteman met SP-voorman Emile Roemer maar met die met D66-voorman Alexander Pechtold.
    Een racuneus middenstandsmannetje, zie je dan. Dat graag tot de grote jongens wil behoren. Kruidenier Kleingrut  in half-intellectuele waren. Die graag naar beneden trapt. Net als Alexander Pechtold. Waarover Witteman:
  Wanneer valt het kabinet Rutte/Asscher? Ik denk volgend jaar, nog voor de zomer. ...Nu zit er weinig anders op om volgend jaar een nieuw mandaat aan de kiezers te vragen waarna het eerste kabinet-Pechtold een feit is.

De droom van de neoliberale kleinburgers: een kabinet-Pechtold: ploertigheid met een glimlach.
    Met het voorgaande al voorbeeld is het duileijk dat bijna alle berichtgeving in de media over Geert Wilders en de PVV niets anders is dan de meest diepgevoelde rancune.


Naar Termen, rancune  , Alg. semantiek lijst  , Alg. semantiek overzicht  , Algemeen, overzicht  , of site home  .