WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Financiële wereld: parasieten

14 apr.2011

De kern van de boodschap van Financiële wereld is deze: geld is niets, dus geld verdient met geld komt uit het niets, en indien gebruikt om zaken mee te kopen, is diefstal. Wie dit doet, leeft op de kosten op de arbeid, van anderen. Hij is een parasiet. Onder een wat chiquere formulering van redenatie en conclusie:
 

Uit: De Volkskrant, 14-04-2011, door Rens van Tilburg

Winst van banken vooral te danken aan activiteiten die niets toevoegen

Rens van Tilburg is als econoom verbonden aan de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen. In de financiële sector knutselden de knapste jongens en meisjes financiële massavernietigingswapens in elkaar.

Tussentitel: Adam Smith: Kijk uit voor mannen die oogsten zonder te zaaien

De bezuinigingen beginnen er in te hakken. Van Londen tot Athene wordt gedemonstreerd, de Amerikaanse overheid sloot bijna de deuren en Nederland verliest na het passend onderwijs nu ook zijn tanks. De hervorming van de financiële sector schiet er door al dit bezuinigingsgeweld steeds meer bij in. Terwijl we daar toch het geld zijn kwijtgeraakt.
    Een mooi moment om de resterende pogingen tot regulering de kop in te drukken, moeten Alan Greenspan en Boele Staal hebben gedacht. Beide heren, de eerste altijd al meer voorman van de Amerikaanse banken dan toezichthouder, de tweede de officiële voorman van de Nederlandse banken, kwamen onlangs met een gelijkgestemde boodschap.
    Als bewijs van het belang van de financiële sector wezen ze op het sterk gegroeide aandeel in de economie. In de VS verdrievoudigde dit van 2,4 procent in 1947 tot 7,4 procent in 2009. Staal schat dat aandeel in Nederland zelfs op 8 procent. Het aandeel van de financiële sector in de winstcijfers was in de VS nog veel groter. In 2006 was dat goed voor eenderde van alle winsten, in 2009 nog altijd voor een kwart.
    Greenspan ziet de onzichtbare hand van Adam Smith aan het werk, de schepper van welvaart waar toezichthouders nooit meer dan 'een glimp' van kunnen opvangen. Bankiers mogen zich daarom niet laten beperken tot wat de toezichthouder nog begrijpt. Toezicht willen houden op bankiers is als bijten in de (onzichtbare) hand die ons voedt.
    Een ander leerstuk van de Schotse econoom is hier echter meer op zijn plaats. Smith waarschuwde voor mannen die 'ervan houden te oogsten zonder te zaaien'. Daarbij had hij, eind 18de eeuw, grootgrondbezitters in gedachten. Mannen die niets deden en zich daarvoor rijkelijk lieten belonen door de landarbeiders.
    Nu is het de Britse financiële toezichthouder Lord Turner die veel van de moderne financiën bestempelt als 'sociaal zinloze activiteiten'. Volgens Turner is de winst van banken vooral te danken aan zaken die niets toevoegen: het ontwijken van belastingen, de verkoop van financiële producten die de klant berooid achterlaten, het uitbuiten van monopolieposities en het doen van nodeloos veel en dure transacties. De onzichtbare hand van de bankier graait zo vooral in de kas van zijn klanten en in die van de overheid.
    In sectoren als de detailhandel of de horeca weten klanten redelijk goed wat ze kopen. ...
    De groei van de financiële sector kan daarom niet simpelweg gelijkgesteld worden met een toenemende bijdrage aan de samenleving. Economisch onderzoek laat zien dat een goed ontwikkelde financiële sector van belang is, maar dat deze ook te groot kan worden. Er is een bovengrens aan het aantal bankiers dat in een economie zinvol aan de slag kan. Uit recent onderzoek blijkt dat Nederland (net als de VS) ruimschoots over deze grens heengaat. Het cijfer dat Boele Staal trots presenteert is daarom vooral een maat van de overmaat, van de greep die de Nederlandse banken hebben op de rest van de economie.   ...
    Het voornaamste verschil met de wereld van voor de crisis is dat de banken nog groter zijn geworden, en daarmee nog zekerder van overheidssteun. De bonussen van vandaag zijn daarmee de bezuinigingen van morgen.
    Gezonde toekomstige overheidsfinanciën vereisen daarom dat de bankiers nu in toom worden gehouden. Laat bankiers uitleggen hoe hun activiteiten bijdragen aan de samenleving. Waar ze dat niet kunnen, loopt de samenleving nodeloos risico. Dat soort activiteiten beëindigen, is pure maatschappelijke winst.


Red.:    Maar het beëindigen van dat soort activiteiten vergt vermoedelijk een revolutie.
    Enkele voorbeelden van dit soort parasitisme:


Uit: De Volkskrant, 05-05-2011, van verslaggever Peter de Waard

Beursgang Glencore creëert drie nieuwe multimiljardairs

Het wordt de op twee na grootste beursintroductie in de geschiedenis van Europa en maakt van drie mensen meteen multimiljardairs. Woensdag maakte grondhandelaar Glencore de voorwaarden bekend van de beursgang die deze maand in Londen en Hongkong zal plaatsvinden. In totaal kan de introductie 41 miljard euro opleveren.
    Het vermogen van de publiciteitsschuwe topman Ivan Glasenberg (54) komt door de beursgang mogelijk op 7 miljard euro uit. De voormalige kolenhandelaar zal met een belang van 15,4 procent de grootste aandeelhouder worden en zal volgend jaar terug te vinden zijn in de top van de ranglijsten van de zakenbladen Forbes en Fortune.
    Andere nieuwe miljardairs zijn Glasenbergs mededirecteuren Daniel Mate en Telis Mistakidis, die verantwoordelijk zijn voor de handel in metalen als zink, koper en lood. Het drietal een deel van hun belang verkopen bij de beursgang. Glasenbergs belang gaat terug van 18,1 naar 15,4 procent en dat van de twee andere directeuren van 6,9 naar 6 procent.   ...


Uit: De Volkskrant, 07-05-2011, ANP.

Warner Music Group

Bod Blavatnik wint

Access Industries, investeringsvehikel van de Russisch-Amerikaanse miljardair Len Blavatnik, koopt de Amerikaanse muziekuitgever Warner Music Group voor 2,3 miljard euro.  ...


Red.:   Niet aan gedacht bij het starten van deze verzameling, maar ze komen natuurlijk automatisch langs: de ergste parasieten:


Uit: De Volkskrant, 19-05-2011, van verslaggever Frank van Alphen

'Crisisregels lokken profiteurs'

Nederlandse pensioenfondsen, banken en verzekeraars dekken zich in tegen strengere regels die zijn ingevoerd na de crisis. Hedgefondsen springen erbovenop.

Hedgefondsen in Londen spelen razendsnel in op de strakkere regels voor pensioenfondsen, banken en verzekeraars. Dat gaat soms ten koste van Nederlandse pensioendeelnemers.
Deze waarschuwing is afkomstig van Angelien Kemna, directeur beleggingen van pensioenuitvoerder APG, Nederlands grootste beheerder van pensioenvermogen. APG, dat woensdag zijn jaarverslag presenteerde, beheert onder meer de pensioenen voor ambtenarenfonds ABP en het fonds voor de bouw.
    'Strengere regels in reactie op de kredietcrisis leiden tot voorspelbaar gedrag van de instellingen die onder toezicht staan', aldus Kemna, die eerder de baas was van de vermogensbeheerpoot van ING. 'In Londen zitten slimme jongen en meisjes te berekenen hoe ze daar op kunnen inspelen. ...


Red.:   Een term als "parasieten" is voor deze lui volstrekt onvoldoende. "Kakkerlakken" en "ratten" is al beter. Maar het enig passende was de kreet van voorbijgangers van het pand van Lehman Brothers, New York, op de dag dat op het hoogtepunt van de kredietcrisis hun faillissement bekend werd: "Jump!", riepen ze tegen die bankiers - herinnerende aan de bankiers die uit de ramen zouden zijn gesprongen tijdens de beurskrach van 1929.
    Nog wat nadere informatie:


Uit: De Volkskrant, 07-06-2011, rubriek De Kwestie, door Peter de Waard

Kan de EU de speculanten dwarszitten?

Hedgefondsen speculeerden op een bankroet van Griekenland. Maar ze moeten bang zijn voor de kleine lettertjes in de polis.

De Amerikaan Michael Burry (40) lijdt aan het syndroom van Asperger. In 2000 richt hij zijn eigen hedgefonds Scion Capital op. Dankzij de autistische aandoening doorziet hij eerder dan anderen dat banken veel te gemakkelijk hypotheken afgeven, zogenoemde subprimes, aan mensen die zich eigenlijk geen eigen woning kunnen permitteren.
     Vanaf 2000 gaat hij kredietverzekeringen kopen, zogenoemde credit default swaps (cds), voor het geval de subprimemarkt onderuit gaat. Als dat in 2008 werkelijk gebeurt, kan hij de cds te gelde maken door ze te verkopen aan de schuldeisers van de banken. Met een inleg van een miljoen dollar verdient zijn fonds 800 miljoen.
    ...  De cds werden uitgeschreven door onder meer de Amerikaanse verzekeraar AIG, die uiteindelijk alleen met staatshulp kon worden gered.
    Als verschillende eurolanden vanaf 2010 problemen krijgen met de aflossing van hun schulden zijn er talloze hedgefondsen die het trucje van Burry willen herhalen. Zij kopen massaal cds op de Griekse staatsschuld en later ook die van Portugal en Ierland, in de overtuiging dat die landen failliet zullen gaan. Van de staatsschuld van 350 miljard euro van Griekenland is inmiddels mogelijk eenderde deel via cds verzekerd.
    De speculanten die de cds bezitten, zouden miljarden winst maken als Griekenland bankroet gaat. Hun triomfkreten zouden een schril contrast vormen met de teloorgang van een van de meest ambitieuze Europese projecten, en met de bezuinigingen die de knoflooklanden nu krijgen opgelegd. Terwijl de Europese belastingbetalers hun wonden likken, kunnen zij goede sier maken met hun verworven fortuin.   ...


Red.:   En als ware sprinkhanen vreten ze alles kaal:


Uit: De Volkskrant, 10-06-2011, van verslaggever Gerard Reijn

Hedgefondsen 'roven' Afrika

Amerikaanse en Britse hedgefondsen kopen en pachten in hoog tempo grote hoeveelheden landbouwgrond in Afrika. In 2009 ging het al om 60 miljoen hectare, een gebied zo groot als Kenia of Frankrijk.
    Volgens het Amerikaanse onderzoeksinstituut Oakland Institute, die deze gegevens naar buiten bracht, heeft deze 'landgrab' (landroof) desastreuze gevolgen voor de lokale bevolking en de voedselzekerheid in de wereld.
    De onderzoekers, die een jaar lang zeven landen in Afrika afstruinden op zoek naar documenten om de grondtransacties te bewijzen, ontdekten ook dat steenrijke universiteiten als Harvard, en ook Amerikaanse pensioenfondsen, via de hedgefondsen in Afrikaans land beleggen.
    Afrikaans land is spotgoedkoop, ontdekten de onderzoekers. Twee dollar per hectare is een heel gangbare prijs, maar in het West-Afrikaanse land Mali slaagde een beleggingsgroep erin honderdduizend hectare (33 bij 30 kilometer) te bemachtigen voor een termijn van vijftig jaar. Voor niets.   ...
    Tot nu werd vooral naar China gekeken bij landgrabbing in Afrika, maar volgens de onderzoekers zitten de hedgefondsen achter de grootste transacties. Ook India en de oliestaten in het Midden-Oosten zijn zeer actief.
    Directeur Anuradha Mittal van Oakland Institute haalt fel uit: 'Dezelfde hedgefunds die de vastgoedbubbel creëerden die leidde tot een wereldwijde recessie, vergrijpen zich nu aan de wereld voedselvoorziening', stelt hij in een persbericht. ...


Red.:   Nog een geluid:


Uit: De Volkskrant, 19-09-2011, door Johan Kaelen, consultant

Het aandeel is ziek

Beursspeculatie | Aandelen en obligaties zijn verworden tot bron van speculatie en zelfverrijking.

Tussentitel: Analisten en beoordelaars zijn de machthebbers van onze tijd

Aandelen en obligaties zijn oorspronkelijk bedoeld als bron van financiering voor bedrijven en overheden, buiten de traditionele geldschieters zoals banken om. Inmiddels zijn aandelen en obligaties verworden tot speculatieobjecten, waarvan de handel op de beurs wordt gestuurd door sentimenten, hypes en winstbejag. De financiële mallemolen draait steeds sneller en maakt steeds meer slachtoffers. ...
    Aandelen en obligaties betekenden in het verleden voor aandeelhouders vooral participatie in de onderneming, nu zijn ze een middel om op korte termijn geld te genereren. De waarde van financiële instellingen, bedrijven en zelfs landen wordt steeds meer bepaald door de stemming op de beurs. Die is vooral afhankelijk van wisselende sentimenten die worden beïnvloed door rampen, hypes, prognoses, oorlogen en statistieken, die op hun beurt worden gekanaliseerd door analisten en kredietbeoordelaars, de machthebbers van onze tijd.
    Verder is de beloning van bestuurders en managers door bonussen gekoppeld aan de beurswaarde van hun bedrijf, met als gevolg meer korte termijn denken, meer persoonlijke verrijking en meer sentimenten op de beurs: de beurscarrousel draait steeds sneller. ...
    Inmiddels is de mallemolen dolgedraaid, met als gevolg een financiële crisis die al miljarden heeft gekost en waarvan het einde nog niet in zicht is. De financiële sector blijkt zichzelf niet te kunnen reguleren. De politiek is onmachtig. De carrousel zal steeds sneller gaan draaien, totdat hij losslaat en zichzelf en zijn omgeving vernietigt: de totale ineenstorting van de economie.
    De huidige crisis en de crises van voorgaande eeuwen hadden in essentie dezelfde oorzaak: speculatie. De frequentie van crises neemt echter toe, evenals hun intensiteit. De volgende crisis zou dodelijk kunnen zijn voor de wereldeconomie.
    Aandelen en obligaties moeten weer de functie krijgen die ze ooit vervulden: participatie van de eigenaar mogelijk maken. Hiertoe dienen aandelen en obligaties na aankoop tenminste vijf jaar in bezit te blijven, waarbij tussentijdse speculatie in de vorm van opties, vruchtgebruik, verkoop etcetera niet is toegestaan. Hierdoor wordt de beurshandel teruggebracht tot de essentie, het verhandelen van participaties. Speculatie en excessen, zoals hedgefunds en vijandelijke overnames, worden voorkomen, terwijl aandeelhouders meer belangstelling krijgen voor de continuïteit van ondernemingen, de langetermijnontwikkelingen en marktpositie. Dit creëert een langetermijnfocus en stabiliteit en maakt daarenboven een einde aan de excessieve bonuscultuur van bestuurders. ...


Red.:   Onmiddellijk doen. De plaats waar de tegenstand vandaan komt is de plaats waar de ratten zitten, en kan dus besproeit worden met napalm.
    En weer eentje (de citaten staan niet in het originele verband):


Uit: De Volkskrant, 15-10-2011, door Patrick van IJzendoorn

Interview | Stewart Lansley, Engelse econoom

'Ware oorzaak van de crisis is inkomensongelijkheid'

Het structurele probleem achter de crisis is dat rijken investeren in 'casinopraktijken' in plaats van in de echte economie, stelt Lansley.

Tussentitel: De superrijken hebben geld uit de economie gezogen

Tijdens het doornemen van het officiële Amerikaanse rapport over de oorzaken van de kredietcrisis miste Stewart Lansley een cruciale, a-modieuze term. Op de 665 pagina's kwam de Engelse econoom geen enkele keer het woord 'ongelijkheid' tegen. 'Dat is merkwaardig want inkomensongelijkheid is toch echt de kern van het probleem. Jarenlang luidde de verwachting dat door de rijken rijker te maken iedereen uiteindelijk financieel wijzer zou worden. In plaats van geld te investeren in de economie, hebben de superrijken juist geld uit de economie gezogen. Er vond geen trickle-down-effect plaats, maar trickle-up.'
    Stewart las het rapport voor zijn net verschenen boek The cost of in-equality: three decades of the super-rich and the economy waarin hij aantoont hoe de economische voorspoed afgelopen decennia gestaag is gekoloniseerd door grote bedrijven en door een superrijke elite, terwijl voor de meeste mensen de salarissen veel minder hard zijn gestegen. 'De combinatie van uitgeperste salarissen, fortuinen voor een handvol rijken en ruime kasreserves voor grote bedrijven is geen recept voor een vitale economie of een herstel, maar wel voor een duurzame crisis', zegt de 64-jarige econoom in de huiskamer van zijn woning in Brixton.
    ... Hij heeft een biografie geschreven over de miljardair Philip Green en over de Russische oligarchen in Londongrad. Zij hebben volop geprofiteerd van de privatiseringen in de jaren tachtig en negentig, eerst in het Westen en daarna in Rusland. 'De economie waar zij in leven staat geheel los van de echte economie waar 99,9 procent van de burgers mee te maken heeft', aldus Lansley. 'Anders dan de rijken in de jaren dertig, zijn de rijken van nu sterker uit de crisis gekomen. Kijk alleen al naar de bonussen.'
    Volgens Lansley is een economie gezond en stabiel wanneer er sprake is van een evenwichtige loonontwikkeling, zoals in de jaren vijftig en zestig.... Thatcher en Reagan reageerden te radicaal door banken en andere financiële instellingen alle vrijheid te geven. Aandeelhouders werden belangrijker dan werknemers.'
    De lonen stegen ongelijkmatig en de winsten kwamen terecht bij een kleine minderheid die zich bezighoudt met speculatie, fusies, overnames, het verkopen van onbegrijpelijke financiële producten en investeren in onroerend goed. Lansley beweert dat de superrijken er geen belang bij hebben om te investeren in traditionele productiviteit omdat ze zoveel meer kunnen verdienen met financiële casinopraktijken. 'Hedgefondsen behalen winsten door te gokken dat de recessie zou verslechteren. Banken lenen geld voor een half procent en kopen daarmee staatobligaties met vier procent rente.'    ...


Red.:   Precies ook de verhalen over de Pruikentijd die vorlgde op de Gouden Eeuw in Nederland: de fortuinen verzameld in de Gouden Eeuw met gezonde economische activiteit, werden door de volgende generatie gebruikt om door middel van financiële en soortgelijke transacties rijk te blijven, terwijl de echte economie verwaarloosd werd - zoals op deze manier:

  Net als in de afgelopen decennia wordt er alleen maar geld verplaatst binnen de onproductieve parallel-economie. Als recent voorbeeld noemt Lansley de overname van Cadbury door Kraft. 'De Amerikanen leenden 11 miljard dollar voor deze investering waar uiteindelijk niemand beter van is geworden, behalve de aandeelhouders van Cadbury. Al dat geld had veel nuttiger gebruikt kunnen worden.'

En daarvan is het aantal voorbeelden schier oneindig - het is vermoedelijk zo dat de overgrote meerderheid zo niet alle grote bedrijven aan dit soort fusies en later weer splitsingen hebben meegedaan, zonder dat het en cent aan hogere of betere productiviteit heeft opgeleverd. Terwijl een flink percentage van het betrokken geld, biljarden, in de zakken van financiële instellingen en de rijken is verdwenen:
  Het structurele probleem van twee gescheiden economieën bestaat al enkele decennia, maar lag verscholen achter een enorme opeenstapeling van schulden. 'Nu is de kredietbel gebarsten, zijn de problemen zichtbaar voor iedereen die het zien wil. Terwijl zakenbanken, hedgefondsen, oligarchen, belastingvluchtelingen en private equity-bedrijven zwemmen in het geld, is schraalhans keukenmeester in de echte economie. Er is amper groei, consumenten lossen hun schulden af, winkels houden permanent uitverkoop en dagelijks gaan er banen verloren. De koopkracht is chronisch verzwakt.'

En toen het mis dreigde te gaan, moest de overheid hulp bieden:
  ... Charles Moore, bewonderaar en biograaf van Margaret Thatcher, die in de ongelijkheid een gevaar voor de politieke stabiliteit ziet. Hij noemde het wereldwijde bankwezen een speeltuin voor enkele avonturiers, compleet met zachte, door health & safety-inspecteurs goedgekeurde vloeren voor het geval de deelnemers vallen.

Het basisidee van het herstel is simpel:
  Wat nog harder nodig is dan economisch-technische en politieke interventies is een cultuuromslag, maar Lansley beseft dat zoiets langzaam gaat, als het al gebeurt. Met interesse volgt hij de omslag van enkele rechtse commentatoren. Zo voorspelde Max Hastings afgelopen zomer in de Financial Times min of meer de Occupy Wall Street-demonstraties met de bewering dat het niet verstandig is de gelaten houding van de lijdende meerderheid voor lief te nemen wanneer een kleine minderheid er met de buit vandoor gaat. Kapitalisme, zo beweerde Hastings, werkt alleen als de opbrengsten eerlijker verdeeld worden.

Het is kennis die kennelijk om de zoveel generaties opnieuw geleerd moet worden:
  Het lijkt op de situatie die Lansley beschrijft in het hoofdstuk met de titel A consumer society without the capacity to consume. Hij citeert daarin Henry Ford, de icoon van het volkskapitalisme die in 1914 een minimumloon invoerde. Lansley: 'Ford had door dat zijn werknemers tegelijkertijd ook consumenten waren. Ford zag dat een maatschappij met lage lonen en hoge winsten niet functioneert.'

Maar Langley vergist zich dat in het idee je kan wachten op die cultuuromslag. Die interventies moeten er komen:
  Om de gebroken economie te repareren pleit Lansley voor het invoeren van belastingen op kapitaal, het plunderen van belastingparadijzen en, bovenal, het oprichten van een nationale investeringsbank.
    'Wat houdt de overheid tegen om een van de genationaliseerde banken om te bouwen tot een bank die investeert in kleine en middelgrote bedrijven. Er is geld genoeg aanwezig, maar er wordt geen welvaart meer gecreëerd.'

Kijk ... precies het plan van deze website: het Rijnlandse investeringfonds - te financieren uit een andere bron, en een die geen schade doet aan de economie: het onteigenen van iedere erfenis boven de, zeg, 1 miljoen euro .
    De Europese financiële crisis van 2011 laat voor iedereen die het zien wil de ware aard van de financiële wereld nogmaals zien. Het is maar een enkeling:


Uit: De Volkskrant, 05-12-2011, door Raymond van de Wiel, promovendus aan het London Consortium van de University of London.

Geldsector is gebaat bij een permanente crisis

Als de financiële sector niet wordt gereguleerd, blijven we geld overhevelen naar financiële instellingen.

Tussentitels: De financiële sector groeide de afgelopen 30 jaar vier keer sneller dan de echte economie
Door de slechte economische vooruitzichten zijn er veel ‘koopjes’ voor investeerders

 Met iedere Europese top verwachten we weer een definitieve oplossing van de 'eurocrisis'. Maar iedere oplossing die de Europese leiders aandragen wordt binnen een paar dagen weer afgeschoten door de financiële markten. En zelfs al zouden de eurolanden een oplossing weten te vinden, dan is dit nog niet het einde van het veel grotere probleem van de cyclus van economische en financiële crises dat al veel verder teruggaat dan de kredietcrisis van 2007.
    Integendeel, het lijkt erop dat we toewerken naar een permanente economische crisis. Om dit te begrijpen, moeten we onze aandacht richten op het verschijnsel dat wel 'financialisering' wordt genoemd.
    Sinds de jaren tachtig leven we in het tijdperk van 'financialisering': de explosieve groei van financiële instellingen, instrumenten en markten. Deze drie verschijnselen zijn tot op zekere hoogte overlappend en gerelateerd, maar als we ze analyseren als één fenomeen, zoals zo vaak gebeurt, ontneemt dit ons het zicht op de verschillende effecten ervan. Door in te zoomen op de financialisering van de wereldeconomie, kunnen we de specifieke destabiliserende effecten van deze ontwikkeling scherper in beeld krijgen.
    Na de grote crisis van de jaren twintig en dertig werden financiële instellingen scherp gereguleerd. Dit werd in de jaren tachtig weer losgelaten. Het gevolg daarvan was de sterke uitbreiding van financiële instrumenten zoals hedging en derivatenhandel, en de toegenomen 'marktpenetratie' door financiële organisaties in niet-financiële markten. Samen veroorzaakten deze ontwikkelingen de spectaculaire groei van de financiële sector die we de laatste decennia hebben gezien.
    De gevolgen van de enorme groei in optie- en derivatenhandel sinds de jaren tachtig waren groot. Waar voorheen winst werd gemaakt met bijvoorbeeld de handel in graan of het verstrekken van hypotheken, wordt winst nu voornamelijk gerealiseerd door op de potentiële winsten van deze activiteiten te speculeren. De specifieke eisen van de primaire markt worden daarmee ondergeschikt aan het genereren van winst in de secundaire (gederiveerde) markt, wat onwenselijke gevolgen heeft. Veelbesproken is het voorbeeld van de Amerikaanse hypothekenmarkt, waar niet meer gekeken werd naar de mogelijkheid op de lange termijn winst te maken met de hypotheken zelf, zolang er winst te behalen viel met het doorverkopen van deze hypotheekcontracten.


Red.:   Heel erg nieuw is dit niet allemaal - zelfs binnen de financiële wereld. Daarbinnen loopt er allang een grap over wat ze nu in feite verhandelen: "Blikjes olifantinekontenvlees". En: "Je mag als klant niet vragen om te kijken naar wat er in die blikjes zit". Waarom? "Als je een blikje openmaakt, blijkt het leeg te zijn". Maar dan protesteert de klant toch? "Dan zeg je dat die klant toevallig het blikje met het gat van de olifant heeft getroffen".

  Een soortgelijke ontwikkeling vond plaats bij ondernemingen. Tot de jaren tachtig werden groei en innovatie geacht te gedijen als financiele belanghebbenden (banken en investeerders) een verbintenis voor de lange termijn aangingen met een onderneming. Vanaf de jaren tachtig veranderde die visie. Verhandelbare belangen in bedrijven werden steeds meer gezien als potentiële winstmakers. Dit leidde tot een steeds grotere druk op bedrijven tot winstvorming op de korte termijn.
    Dit ging in eerste instantie ten koste van andere belanghebbenden in deze ondernemingen, bijvoorbeeld werknemers en klanten. Op de langere termijn ging het ook ten koste van de bedrijven zelf. Als directe winstgroei niet haalbaar was moesten andere maatregelen worden genomen om de waarde van de aandelen te laten groeien. Meer dividend uitbetalen bijvoorbeeld, of het terugkopen van aandelen, wat bedrijven konden doen met geld geleend in de financiële sector, uiteraard tegen marktrente.
    Door deze veranderingen hevelen bedrijven steeds meer geld over aan banken en investeerders. Onderzoek door de Amerikaanse econoom James Crotty laat zien dat grote Amerikaanse bedrijven tot en met de jaren zeventig gemiddeld minder dan 30 procent van hun cashflow overdroegen aan investeerders en banken. Vanaf de jaren tachtig is dat gegroeid tot meer dan 50 procent.
    Het spreekt vanzelf dat dit heeft geleid tot een versterking van de financiële sector ten opzichte van de 'onderliggende' economie. De financiële sector groeide de afgelopen drie decennia vier keer sneller dan de 'echte' economie. Het veelgehoorde argument is dat groei van deze sector goed is voor de hele economie, wat deels waar is. Maar in eerste instantie is de groei van deze sector vooral goed voor de investeerders en banken zelf. Naast een beperkte bijdrage aan de groei, heeft het vooral negatieve gevolgen voor de echte economie.

Hierover wordt nog steeds systematisch gelogen. Door financiers, door financiële experts, door andere economen, door economische journalisten, en door andere journalisten: de financiële wereld wordt voortdurende aangehaald als een normaal en dus duidelijk deel van de economie. Terwijl het doodgewoon parasieten zijn. mensen die eigenlijk in de gevangeis gegooid zouden moeten worden.
  Eén van die gevolgen ondervinden we momenteel aan den lijve. Het is de opkomst van een cyclus van crises die veel verder teruggaat dan de kredietcrisis van 2007. In eerste instantie beperkten deze crises zich tot perifere landen of regio's, bijvoorbeeld Mexico in 1994, Zuid-Oost Azië in 1997, Rusland in 1998 en Argentinië in 2001. Met het instorten van de huizenmarkt in de VS hebben ze de westerse economieën bereikt.
    Deze cyclus van economische crises valt niet geheel toe te schrijven aan de 'financialisering', maar is er wel degelijk een duidelijk verband tussen deze twee ontwikkelingen. Terwijl crises negatieve gevolgen hebben voor de meeste economische sectoren en werknemers, hebben zij positieve gevolgen voor de financiële sector. Dat bleek al duidelijk uit onderzoek vóór de kredietcrisis, maar is nu voor iedereen evident. De winsten van de grote internationale investeringsbanken zijn alweer als vanouds en de bonussen van bankmedewerkers zijn hoger dan vóór 2007.
    Voor investeerders is het crisisklimaat ook uitermate gunstig. De Amerikaanse investeerder Wilbur Ross financierde deze week de koop van de bank Northern Rock van de Britse overheid. Op deze verkoop maakte de Britse overheid (de Britse belastingbetalers dus) ruim 400 miljoen verlies. Voor Ross en andere investeerders is dit goed nieuws. Zij staan klaar om ondergewaardeerde en in de problemen geraakte bedrijven op te kopen. In een recent artikel in de Financial Times zegt Ross dat er door de slechte Europese economische vooruitzichten nog meer 'koopjes te halen zijn'.
    Met dergelijke grote gevestigde belangen is het nog maar de vraag of we nog wel afkomen van de huidige crisis. De Italiaanse filosoof Giorgio Agamben beschreef het verschijnsel dat we toegroeien naar een 'permanente noodtoestand', waarin de normale rechtsgang wordt opgeschort. Een voorbeeld is de 'war on terror' die de geheime overplaatsing van verdachte terroristen naar Guantánamo tot gevolg had. Deze oorlog speelt politieke belangengroepen in de kaart.
    In de economie stevenen we af op een vergelijkbaar verschijnsel. De permanente crisis is goed voor financiële instellingen en investeerders, en biedt de conservatieve regeringen, die nu in bijna alle Europese landen aan de macht zijn, de vrije hand hun ideologisch gewenste bezuinigen door te voeren. Een 'oplossing' van de huidige crisis valt voorlopig dus niet te verwachten. En als er al een 'staakt-het-vuren' komt, dan zal het niet lang duren voordat een nieuwe crisis ons overspoelt.
Zolang er niet serieus werk wordt gemaakt van herregulering van de financiële sector, blijven we gevangen in een permanente staat van crisis die leidt tot een voortgaande overheveling van geld aan een relatief kleine groep financiële instellingen en investeerders.

En als het niet in de gevangenis gooien van dit soort lieden nog lang wordt uitgesteld, nemen de burgers op een gegeven moment het recht in eigen hand.
    Tijdens de Europese kredietcrisis van 2011 wordt om de halve zin gewezen op de financiële markten, die dit of dat zouden gebieden, altijd ten kost van de gewone burgers. Dit is een volkomen bevestiging van het parasitaire karakter van de financiële wereld. Die financiële wereld is namelijk weinig to niets anders dan de wereld van de rijken. Het geld dat de rijken hebben, is gehaald uit de werkelijke economie, dat wil zeggen: gestolen van de gewone burgers. En met dit gestolen geld bedreigen ze de burger ten einde nog meer geld te roven. Een situatie die slechts door één maatregel opgelost kan worden: het ontwaarden van alle huidige geld. Bijvoorbeeld door een parallelle nieuwe geldsoort te starten, en de oude uit te faseren.
    Het kenmerk van parasieten is dat ze zich verspreiden daar waar er ook maar iets voor ze te halen valt. Een  vruchtbare voedingsbodem is natuurlijk die van de politiek, omdat daar veel economische en financiële  beslissingen genomen worden, en omdat er het daar al vol zit met vrienden. En, in deze moeilijkere economische tijden, is hun aanwezigheid essentieel om te voorkomen dat de rijken en de financiële wereld ook iets moeten inleveren. Hier is die werkelijkheid - in twee artikelen die natuurlijk niet uit een "kwaliteitskrant" komen. Niet omdat het niet waar zou zijn, maar omdat die "kwaliteitskranten" sterk pro-oligarchie zijn:


Uit: DePers.nl, 21-11-2011, door Eric Smit

#GoldmanTakeOver We hebben de policy dat we niets over elkaar vertellen.

Het kabinet Goldman-1

Of het nu de nieuwe baas van Italië is (Monti) of het management van de Europese Centrale Bank: ze hebben ooit voor Goldman Sachs gewerkt. ...


Uit: DePers.nl, 29-11-2011, door Petra Janbroers

In crisis telt de stem van het plebs even niet mee

Academici en zakenlui moeten het puin ruimen dat politici hebben achtergelaten. Technocratische regeringen, het is een trend. En volgens sommigen geen toeval.

Zet een (ex-)centraal bankier, een wiskundige, een econoom, een ingenieur en een rechter neer in je regering en hoppa, problemen als staatsschulden, belastingontduiking en sociale (on-)zekerheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. ...
    In Italië en Griekenland zitten ‘noodregeringen’ waar de kiezer niets over te zeggen heeft gehad. De kabinetten van Mario Monti en Lucas Papademos zijn onder niet eens zachte dwang uit Brussel gevormd. ...


Red.:    Dit zijn de mannen van Goldman Sachs. En uit de Volkskrant, in de vorm van een ANP-bericht:


Uit: De Volkskrant, 22-10-2011, ANP.

Spanje

Ex-bankier Lehman wordt minister

De nieuwe minister van Economische Zaken in Spanje is een voormalige bankier van Lehman Brothers, Luis de Guindos. De ineenstorting van de Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers was in september 2008 de katalysator van de wereldwijde economische crisis, die Spanje bijzonder zwaar heeft getroffen. ...


Red.:    En hier de collega van Lehman. Dit alles om voor dit te zorgen:

  Spanje wacht nu een pakket van strenge bezuinigingen, terwijl de werkloosheid 20 procent is. Samen met minister van Financiën Montoro moet De Guindos de Spanjaarden overtuigen van de noodzaak van deze bezuinigingen. In de Spaanse samenleving bestaat veel woede over de rol die de banken hebben gespeeld.

Dat wil zeggen: om te voorkomen dat de schade die ze hebben veroorzaakt op henzelf wordt verhaald, en in plaats daarvan wordt afgewenteld op de gewone burger.
    Na de macht te hebben overgenomen binnen het Europese Imperium, gebruiken ze dit om het geld van de burgers te stelen:


Uit: De Volkskrant, 22-12-2011, van verslaggever Peter de Waard

ECB leent banken 500 miljard in strijd tegen kredietcrisis

De Europese Centrale Bank heeft tegen een extreem lage rente een onverwacht hoog bedrag van bijna 500 miljard euro uitgeleend aan de banken in de eurozone. Behalve dat de banken hiermee hun eigen liquiditeitspositie kunnen versterken, hoopt de ECB dat zij hiermee staatsobligaties van zwakke eurolanden kopen. ...


Red.:    Dat laatste is natuurlijk een leugen voor de publieke bühne. Dit is wat de banken doen met geld:


Uit: De Volkskrant, 23-12-2011, van verslaggever Peter de Waard

Derivatenhandel stijgt weer tot zevenvoud van alle bbp's samen

De beruchte derivatenhandel buiten de officiële beurzen om - de zogenoemde over-the-counter handel - stijgt weer na drie jaar van daling. Dit blijkt uit cijfers van ISDA (International Swaps and Derivatives Association).
    Op 30 juni van dit jaar stond wereldwijd voor 416.700 miljard dollar aan onderhandse derivaten uit. Dat is een stijging van 18 procent ten opzichte van 31 december 2010. Dat is zeven keer zo hoog als het bruto binnenlands product (bbp) van de hele wereldeconomie, dat op dit moment 63.000 miljard dollar bedraagt.
    Na de kredietcrisis van 2007 en 2008 was er een wereldwijde oproep de handel in derivaten (opties, futures, swaps) te beperken. Daarbij werd gewezen op de weinig transparante handel buiten de beurzen om die een tijdbom onder het financiële systeem zou zijn. Sinds 2007 was er een daling van 12 procent, maar dat is dit jaar weer omgeslagen. Op 30 juni werd zelfs een nieuw record bereikt van het bedrag dat aan derivaten uitstaat.   ...


Red.:   De winstpercentages hierop zijn niet hoog, maar de betrokken bedragen zo astronomisch, dat die winsten toch over miljarden en tientallen miljarden gaan. Die verdwijnt in de zakken van particulieren, de rijken. Tot op een gegeven moment de zeepbel barst, weer, en de burgers het vacuüm, weer, mogen vullen. met spaar- en pensioengelden. Bankers, bankiers, de financiële sector: het is is één grote parasitaire kolonie.
    Nog voor het einde van het jaar nog een voorbeeld:


Uit: De Volkskrant, 28-12-2011, van verslaggever Michael Persson

Banken draaien geldkraan voor Petroplus dicht vanwege schuld

Het oorspronkelijk Nederlandse oliebedrijf Petroplus is in zwaar weer terechtgekomen. Dinsdag draaiden banken de geldkraan dicht. Investeringsmaatschappijen hebben miljarden aan het bedrijf verdiend.   ...
    Dit is het verhaal van Petroplus, een bedrijf met raffinaderijen in België, Duitsland, Frankrijk en Engeland. Een consortium van dertien banken, waaronder ABN Amro en ING, staakte dinsdag zijn kredieten aan het bedrijf. Een continu voorschot van 1 miljard euro is van het ene op het andere moment opgedroogd.
    Daardoor heeft het bedrijf ineens nog maar half zoveel geld om olie in te kopen, waarmee het zijn vijf raffinaderijen draaiende houdt. 'Dit is natuurlijk een zeer ernstige situatie', zei een woordvoerder van Petroplus gisteren. 'We kunnen geen ruwe olie meer kopen zoals we zouden willen.'    ...
    Petroplus werd in 1993 opgericht door de Nederlandse landbouwkundig ingenieur Marcel van Poecke. Vijf jaar later bracht hij het bedrijf, dat deed in olieopslag, raffinage en benzineverkoop via de onbemande Tango-tankstations, naar de Amsterdamse beurs. Van Poecke verdiende zijn eerste miljoenen.
    In 2005 werd Petroplus voor 277 miljoen euro van de beurs gehaald door de Amerikaanse investeringsmaatschappijen Riverstone en Carlyle. De Amerikanen verkochten vervolgens alles wat los en vast zat, en concentreerden zich op 'onafhankelijke raffinage'. Anderhalf jaar later brachten ze het bedrijf opnieuw naar de beurs, nu in Zwitserland. Het aandeel deed 63 Zwitserse frank. Totale opbrengst: 2,9 miljard Zwitserse frank, ongeveer 2,4 miljard euro. Twee miljard winst. Ook Van Poecke profiteerde mee.
    Sindsdien is de koers van het bedrijf met 97 procent gedaald. Het bedrijf stak zich verder in de schulden en kocht raffinaderijen in Duitsland, Engeland en Frankrijk - onder meer van Shell, dat zijn raffinaderijen juist van de hand deed vanwege overcapaciteit.   ...


Red.:    Samengevat: een gezond bedrijf wordt gekocht door de financiële wereld, uitgekleed waarbij het geld gaat naar de rijken, het restant wordt volgestopt met rotzooi en gedumpt. De maatschappij, de rest van de burgers, draait op voor de lasten. En dit is de normale gang van zaken:

      Het is een klassiek kapitalistisch verhaal. Bedrijf wordt opgericht, gaat naar de beurs, wordt opgekocht, vol schulden gehangen, uitgekleed, weer naar beurs gebracht, en gaat (bijna) ten onder. Er zijn een paar winnaars, en duizenden verliezers.

Parasieten, die verdelgd zouden moeten worden.
    Een voorbeeld in het klein van hoe het parasiteren werkt:


Uit: De Volkskrant, 29-12-2011, van verslaggevers Merijn Rengers en John Schoorl

Zorggroep Zonnehuizen failliet

Tussentitels: Mismanagement kostte in twee jaar ongeveer 20 miljoen

...   Door mismanagement verspilden de Zonnehuizen in twee jaar tijd ongeveer 20 miljoen euro.


Red.:    Stap één: bestuurders gokken met zogenaamde investeringen in wat dan ook met het geld van de organisatie waar ze de baas zijn. Dat geld komt meestal direct van banken.

  Eerder dan verwacht diende de bestuurder van de Zonnehuizen direct na Kerst een faillissementsaanvraag in bij de rechtbank.

Stap twee: Het gaat allemaal niet volgens "plan" en de organisatie gaat over de kop.
  Een consortium van banken onder leiding van ABN Amro blijkt begin juli al zijn financiële belangen bij de Zonnehuizen te hebben veiliggesteld door een hypotheek van 70 miljoen euro in te schrijven op het gehele bezit van de zorggroep. Dat bezit omvat kapitale panden en terreinen, onder meer in de regio Zeist

Stap drie: de banken die het risicovolle gedrag van de bestuurders hebben gefinancierd, stellen hun belang zeker.
  Personeelsleden, leveranciers en bewoners draaien op voor het faillissement van de antroposofische zorggroep ...
    De 1.300 personeelsleden krijgen de overuren die de afgelopen tijd zijn gemaakt niet of slechts gedeeltelijk uitbetaald. Zij moeten die uren claimen bij de curator, die dinsdag door de rechtbank is benoemd.

Stap vier: de overige werknemers van de organisatie draaien op voor de kosten. Of de gemeenschap als geheel als deze de lasten op zich neemt.
    Het kan natuurlijk ook goed aflopen met de "plannen" van de bestuurders. Dan worden er aanzienlijke winsten gemaakt, en die gaan voor een groot deel naar de banken. De bestuurders krijgen vette bonussen. De werknemers krijgen niets extra.
    Dit is een overbekend scenario voor dit soort gevallen. In de grootschaligere gevallen als die rond de kredietcrisis van 2088 en verder wen de eurocrisis van 2011 en verder werkt het ongeveer hetzelfde, met dit verschil dat de bestuurders van de organisatie: landen, Europese Unie, en dergelijke, tot dezelfde groep behoren als de bestuurders van de baken. het is, niet als het ware maar "is", één pot nat. Hetgeen nog eens bevestigd werd tijdens de eurocrisis toen bankbestuurders direct landenbestuurders werden uitleg of detail - meestal zit er wat meer tijd tussen. Oftewel: het hele systeem van de oligarchie is er op gericht om door middel van speculatief handelen geld uit de zakken van de gewone burgers te kloppen. Of, omdat geld arbeid vertegenwoordigd en arbeid staat voor levenstijd van de werkende: levenstijd van de werkenden te stelen. Oftewel: bloed uit het lichaam van de werkende te zuigen. Oftewel: de financiële wereld tezamen met de wereld van bestuurders bestaat niet uit gewone maar uit bloedzuigende parasieten. Het zijn allemaal Shylocks uitleg of detail (Wikipedia), zie rechts.
    Een versie van Shylock uit Ierland:


Uit: De Volkskrant, 09-01-2012, door Patrick van IJzendoorn

De boerenzoon die zich opwerkte tot rijkste man van Ierland is failliet

Miljardair Seán Quinn was in zijn geboortestreek een afgod. Maar hij gokte en verloor. Nu zitten schuldeisers hem achterna. Quinn ís het Ierland van nu.

De rijkste man van Ierland, Seán Quinn, is failliet. Dat beweert hij althans. Volgens zijn schuldeisers houdt hij een groot deel van zijn vermogen in buitenlandse onderdelen van zijn imperium verborgen. Pogingen om dat geld namens de Ierse belastingbetaler te innen, worden op geheimzinnige wijze tegengewerkt.   ...
    Quinn - wiens werkwijze door een rechter ooit is omschreven als 'cynisch, berekenend en meedogenloos' - had bij het verwezenlijken van de Ierse droom veel te danken aan de Gaelic Athletic Association. Deze organisatie is opgericht om Ierse sporten te stimuleren, maar is vooral een soort herenclub van politici, bankiers, projectontwikkelaars en andere leden van de gevestigde orde. Een andere belangrijke poot van de Keltische Tijger was voor hem Anglo-Irish, dé bank van de projectontwikkelaars. 'Seán Quinn hield van Anglo en Anglo hield van Seán Quinn', schrijft de Ierse journalist Dearbhail McDonald in het boek Bust.
    De liefdesgeschiedenis tussen, zoals McDonald het noemt, de rijkste man en de meest sexy bank van het land liep verkeerd af. Waar hij tijdens het pokeren amper geld inlegde, besloot Quinn zijn imperium op het spel te zetten bij een gok op de aandelenkoers van Anglo. Met het spannendste van alle financiële derivaten: de Contract for Difference, bouwde hij een belang van 25 procent op in de bank. De aanbetaling bij deze investering bedroeg slechts 10 procent. Een koersstijging zou enorme winsten opleveren, een koersdaling enorme verliezen. Dat laatste gebeurde. De gok kostte Quinn uiteindelijk 2,5 miljard euro. De verzekeringstak, de melkkoe van het imperium, raakte in grote problemen. Het inmiddels genationaliseerde Anglo wilde Quinn Insurance zelfs helpen, maar omdat Quinn deels verantwoordelijk was voor de ondergang van de bank, was steun op kosten van de belastingbetaler politiek niet haalbaar.   ...


Red.:   Dat laatste dus zijnde een uitzondering - in de rest van de wereld is dat redden op kosten van de belastingbetaler dus wel gebeurd.
    Ook in de omgang met landen gedragen banken zich als de ouderwetse woekeraars: geld lenen waarvan je eigenlijk weet dat het onverantwoord is en dus een hoge rente , en dan bij de onmogelijkheid van terugbetaling in geld, in plaats daarvan "ponden vlees" aof allerlei andere vormen van vernedering en/of marteling te eisen:


Uit: De Volkskrant, 06-02-2012, van correspondent Marc Peeperkorn

Geldschieters waarschuwen premier Papademos

Griekenland staat op het randje

Griekenland stevent af op een faillissement als het niet binnen enkele dagen drastische en geloofwaardige bezuinigingsplannen presenteert. Die harde waarschuwing gaven de eurolanden, de Europese Commissie, het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Europese Centrale Bank (ECB) - de geldschieters van Athene - dit weekeinde aan de regering van premier Papademos.   ...
    Venizelos beaamde zaterdagavond dat zijn land 'op het randje staat'. De komende dagen noemde hij 'zeer cruciaal'. De geldschieters willen onder meer een verlaging van het minimumloon, lagere vakantietoeslagen en soberder pensioenen. Ook moet Athene met concrete plannen het vertrek van 150 duizend ambtenaren verzekeren.   ...


Red.:   Europese Commissie, het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Europese Centrale Bank (ECB) zijn niet de echte geldschieters, maar de instellingen die de schulden van de echte geldschieters, de banken en andere financiële instellingen, hebben overgenomen. "Vanwege de stabiliteit van het financiële stelsel". Oftewel: de banken mogen niet failliet gaan, de gewone burger wel. En ter illustratie van de "marteling en vernedering":

  Tussentitel: De duimschroeven werden keihard aangedraaid  - Betrokkene bij overleg met Grieken

Je ziet Shylock zo voor je  ...
    Weer een gevalletje hedgefondsen:


Uit: De Volkskrant, 09-02-2012, van verslaggever Gerard Reijn

Mexichem palmt Wavin in na bod drie keer te hebben verhoogd

Waterleidingfabrikant Wavin komt waarschijnlijk toch in Mexicaanse handen. Het bedrijf met hoofdkantoor in Zwolle wordt voor 531 miljoen euro overgenomen door Mexichem.   ...
    ... Mexichem is ongeveer zo groot als Wavin. Het heeft geld genoeg, met een oorlogskas van 1 miljard euro. Wavin kampt juist met een vrij zwakke balans, een erfenis van de periode dat het eigendom was van private-equityfonds CVC. Dat bracht het bedrijf in 2006 naar de beurs voor een koers van 55 euro per aandeel. Het bedrijf was echter overladen met schulden. De koers daalde daardoor tot onder de 5 euro. ...


Red.:   Oftewel: Nederland verliest een goed bedrijf, door de parasieten van de hedgefunds uit een van de Angelsaksische roversnesten: Engeland, en dus vermoedelijk de rovershoofdstad Londen.
    De economie-journalisten van de Volkskrant proberen zo gunstig mogelijk te schrijven over hedgefunds, maar geven ook nog wel een deel van de waarheid - in het rechtsere deel van de media zijn het natuurlijk helden, want wie zo veel geld weet te roven moet wel knap zijn en een meerderwaardig persoon. Hier is weer een verhaal over die waarheid:


Uit: De Volkskrant, 03-03-2012, door Gerard Reijn

Verwachting voor overmorgen: aanhoudende private equity

Het begon met CVC. Dat private-equityfonds verkocht in november vorig jaar supermarktketen C1000 aan Jumbo. Een paar honderd miljoen euro verdiende CVC op die transactie.
    Sindsdien lijkt er een bui aan private-equitydeals over het land te trekken. Deze week verkochten Cyrte en NPM - twee opkoopfondsen van Nederlandse bodem - Bol.com aan Ahold. In drie jaar tijd 140 procent rendement. Een paar dagen later kondigden opkoopfondsen Warburg Pincus en Cinven aan het kabelbedrijf Ziggo voor een deel naar de beurs te brengen.
    En dan zijn er nog de kleinere transacties - steeds meer. ...
    Private equity is alom tegenwoordig. Wie Quote leest, leest een product van private equity. ...
    De Utrechtse hoogleraar Hans Schenk deed onderzoek naar honderden ondernemingen in de VS, die middels een overname met geleend geld in de private equity terechtkwamen. In 15 procent van de gevallen gingen die uiteindelijk failliet. Van bedrijven die op andere wijzen werden overgenomen, overkwam dat maar 4 procent. 'Nederlandse cijfers hebben we niet, maar de Amerikaanse en Nederlandse constructies lijken sterk op elkaar', zegt Schenk.    ...
    Het meest in het oog springend van private equity zijn de enorme rendementen. 'We zitten vijf jaar in een bedrijf', zegt een anonieme betrokkene, 'en we willen een rendement van 25 procent. Per jaar.' Toch is er wel discussie over die rendementen. ...
    Bij Alpinvest - een van de grootste private-equitybedrijven in de wereld - denken ze daar heel anders over. 'De rendementen', zegt manager Erik Thyssen, 'zijn onomstotelijk veel hoger dan de wereldindex. Maar er zijn mensen die rekensommen maken om het risicoprofiel te verdisconteren, en die sommen zijn discutabel. Maar zelfs gecorrigeerd voor risicoprofiel doet private equity het aanzienlijk beter dan de markt.'    ...


Red.:   En eigenlijk hoef je niets meer te weten dan dat: als je iets verkoopt voor meer geld dan je het inkoopt, zonder er waarde aan toe te voegen, en de waarde die een hedgefonds, gemiddeld, toevoegt is verwaarloosbaar, ben je een parasiet. En dit zij hele dure parasieten. Die niet een beetje bloed drinken, maar  je halve bloedsomloop.
    En hier zijn een paar van de trucs:

  Tussenstuk:
Onvertaalbare term, maar alom aanwezig

Private equity is een niet te vertalen term, maar opkoopfondsen komt nog het beste in de buurt. Het gaat om beleggingen in aandelen van bedrijven die niet op de beurs staan.
De financiers zijn van allerlei slag. De grootste categorieën zijn pensioenfondsen, banken en verzekeraars en (steen)rijke particulieren. Die vertrouwen hun geld toe aan een private-equitybedrijf.
    Een aantal grote namen in deze branche: Alpinvest, CVC, NPM, Apax, Providence of KKR. Zo'n private-equitybedrijf begint een fonds (bijvoorbeeld Apax Europe VIII, of Providence VII), gaat fondsen werven bij zijn beleggers en gaat daarna investeren. Overgenomen bedrijven blijven meestal rond vijf jaar in bezit en moeten dan weer verkocht worden, want het fonds heeft een vaste looptijd van vaak tien jaar.
De beleggers zijn verre van passief, maar zitten er bovenop. Vandaar dat zij heel andere risico's kunnen nemen dan beleggers in beursfondsen, want die krijgen maar beperkt informatie. Bij beursfondsen zijn de managers de baas, bij private equity is het de aandeelhouder.
    Private equity staat bekend om zijn gigantische rendementen, en past daartoe de volgende trucs toe:
1. Steek zo weinig mogelijk eigen geld in de overnamen, en leen zo veel mogelijk. Beter nog: laat dat bedrijf zelf maar lenen. Dat heeft twee voordelen: het bedrijf betaalt dan veel rente, en die is aftrekbaar van de belasting. Belasting betalen is not done bij private equity. Tweede voordeel: hoe minder je zelf investeert, hoe hoger je rendement. Voorbeeld: koop een bedrijf voor 100 miljoen, maar leen daarvan 70 miljoen. Leg zelf 30 miljoen in. Verkoop het weer voor 120 miljoen en uw winst is 90 miljoen, dus 300 procent.
2. Haal zo veel mogelijk geld uit het bedrijf, zo snel mogelijk. Dat heeft twee voordelen: u kunt uw investering al snel grotendeels terugverdienen. En het bedrijf gaat heel scherp, heel efficiënt opereren omdat het geld zo schaars is. Heel disciplinerend.
3. Laat het management van het overgenomen bedrijf deelnemen in het risico. Al geef je ze die aandelen gratis: ze moeten een goede reden hebben om indien nodig (dat is vaak) harde maatregelen te treffen. Ook hun winst moet riant zijn.
4. Verkoop alles wat niet heel hard nodig is. Vastgoed is het eerste: verkopen en terughuren. Alleen al met dat vastgoed kun je vaak een groot deel van je geld weer terugverdienen.

Zoals gezegd: parasieten van de ergste soort.
    En oh ja: hier zijn nog wat voorbeelden van dat goedpraten:

  Een paar jaar geleden hoorde je er nooit over, maar tegenwoordig lijkt bij de meeste overnamen van bedrijven private equity betrokken te zijn. Dat is bepaald onprettig, wordt vaak gedacht. Maar is dat terecht?

Daniël Ropers heeft het gelezen. 'Dat boek bepaalde aanvankelijk mijn beeld van die bedrijfstak', zegt de directeur van Bol.com. Maar dat is wel veranderd. Bol.com was in 2002 een nog jonge telg van uitgeefconcern Bertelsmann. De dotcombubbel was net gebarsten, en Bertelsmann wilde niets meer met e-commerce te maken hebben. Ropers: 'Ik mocht op zoek naar kopers, en ik heb alles gedaan om logische kopers te vinden. Ik heb gesproken met Selexyz, met Free Record Shop, met nog veel meer. Maar niemand wilde ons kopen.' Het leek gedaan met zijn onderneming. 'Op mijn shortlist had ik nog nul namen staan.' Tot hij toch een paar opkoopfondsen bereid vond.
    Bol.com was veilig. Tot 2008, toen de crisis losbrak. 'Van de ene dag op de andere bleek dat wij verkocht moesten worden, en wel snel.' Weer mocht hij zelf kopers zoeken, en weer kwam hij terecht bij opkoopfondsen, Cyrte en NPM. 'We waren nog niet rijp voor een strategische partner.' Ropers kan het niet helpen: de nieuwe eigenaren gedroegen zich als de tegenpolen van wat hij had gelezen in Barbarians at the gate. Ze lieten hem de ruimte, ze investeerden, ze dachten mee.

En zo ging het nog even door met de reclame. een zelfde soort verhaal als over die ene Wehrmacht-soldaat die joden had helpen ontsnappen uit Auschwitz - misschien was zijn verhaal wel waar, maar niet relevant voor de algehele situatie ...
    Er zijn grote parasieten en kleine parasieten. Hier een voorbeeld van de kleine:


Uit: De Volkskrant, 31-05-2012, van verslaggever Wilco Dekker

Onrust bij NRC om 'superdividend'


Bij NRC Handelsblad en nrc.next is onrust ontstaan over de 12,5 miljoen euro dividend die de eigenaren van de kranten - de investeringsmaatschappij Egeria en mediaondernemer Derk Sauer - zichzelf willen uitkeren. Volgens de ondernemingsraad van NRC Media gaat het om een 'buitensporig superdividend' van tweeënhalf keer de winst, dat in deze tijden bedrijfseconomisch en maatschappelijk niet is uit te leggen..
    ... Egeria en Sauer kochten NRC in 2010 voor 70 miljoen euro van De Persgroep, de eigenaar van onder meer de Volkskrant. Het eerste jaar van NRC eindigde 1,6 miljoen euro in het rood, vooral door een voorziening voor een reorganisatie. Daarbij verdwenen ruim 30 van de 350 banen.    ...
    ... De kwestie ligt gevoelig omdat de NRC voorheen deel uitmaakte van PCM, dat met hoge schulden werd achtergelaten door het Britse opkoopfonds Apax. ...
    NRC verhuist eind dit jaar van Rotterdam naar het Amsterdamse Rokin, waar ook een grand café komt. De OR vraag zich waarom voor de verbouwing 8 miljoen euro is geleend, als blijkbaar 12,5 miljoen euro kan worden uitgekeerd.


Red.:   Maar van dit soort kleine parasieten zijn er ook heel veel. En de kwestie laat ook nog een zien wie voor het parasitisme betalen: de werkenden - met hun baan.
    Terug naar de grote parasieten:


Uit: De Volkskrant, 01-06-2012, van verslaggever Wouter Keuning

Canadese CGI Group wil Logica voor 2 miljard euro overnemen

De Canadese CGI Group wil de Brits-Nederlandse ict-dienstverlener Logica overnemen. Donderdag bracht het concern een bod uit van 1,7 miljard pond (2,1 miljard euro) op Logica. De koers van het aandeel explodeerde en sloot met een winst van 65 procent.   ...
    Het bestuur van Logica heeft zich al achter het bod van de Canadezen geschaard en noemt de hoogte van het bedrag 'eerlijk en redelijk'. In een verklaring zei het concern dat de transactie 'voor de aandeelhouders de mogelijkheid biedt een substantiële premie in contanten te realiseren op de huidige aandelenkoers.'    ...


Red.:   De opbrengst voor de parasieten. En op wie hebben ze geparasiteerd:

  Logica heeft de afgelopen jaren meerdere keren flink moeten reorganiseren. Onder meer in de Benelux werden banen geschrapt. In 2008 schrapte het bedrijf 1.300 banen en in de twee jaar daarna 700. Eind 2011 kondigde Logica aan dat het nog eens 550 banen zou schrappen in de Benelux.

Op de werkenden. Zoals altijd.
    Het parasitisme van de financiële wereld gaat natuurlijk hand-in-hand met dat van de top van de bedrijven:


Uit: De Volkskrant, 28-09-2012, van verslaggever Peter de Waard

AEX-fondsen zijn te royaal met dividend

Nederlandse bedrijven geven de aandeelhouders zo'n groot deel van de winst dat hun prestaties in internationaal verband achterblijven.

Tussentitels: 28 procent van de winst van AEX-bedrijven werd in 2009 aan dividend uitgekeerd
KPN heeft er wél voor gekozen om minder dividend uit te keren - Sander van Ginkel hoofd strategie Accenture


Beursgenoteerde bedrijven in Nederland keren relatief veel dividend uit, waardoor ze in vergelijking met buitenlandse concurrenten minder geld overhouden voor investeringen in onderzoek en innovatie.
    Dit blijkt uit een onderzoek van het organisatie-adviesbureau Accenture onder 390 grote beursbedrijven wereldwijd.
    De bedrijven die in de Amsterdamse beursindex AEX zijn opgenomen doen het minder goed dan de concurrenten in het buitenland. Slechts 30 procent van de AEX-bedrijven zit in de bovenste helft; 70 procent moet genoegen nemen met een positie in de onderste. Van de 25 in de AEX opgenomen bedrijven, zoals Koninklijke Olie, Unilever, Air France KLM en ING, scoort alleen ASML in de eigen sector bovengemiddeld.    ...


Red.:   Wat natuurlijk nog meer negatieve gevolgen heeft naast het uitpersen van de werkenden:

  Niettemin zijn Nederlandse bedrijven huiverig hun uitkeringen aan de aandeelhouders te verlagen. Dit heeft volgens Van Ginkel een negatieve weerslag op de investeringen in innovatie en onderzoek.

Typisch de mentaliteit van de Pruikentijd.
    Wat cijfers over de bij het parasitisme betrokken hoeveelheden geld:
 

Uit: De Volkskrant, 23-07-2012, van een verslaggever

17 biljoen in belastingparadijzen

De ultrarijken der aarde hebben gezamenlijk minimaal 17 biljoen euro gestald in belastingparadijzen. 17 duizend miljard euro, dat bedrag komt overeen met de hoeveelheid geld die er per jaar omgaat in de economieën van de VS en Japan tezamen.
    James Henry, voormalig topeconoom van consultancybureau McKinsey, heeft dat becijferd in opdracht van The Tax Justice Network. En masse zijn de vermogenden uitgeweken naar fiscale vluchthavens als de Kaaimaneilanden en Zwitserland, waar het bankgeheim nog altijd heilig is. Maar ook Nederland is als postbusfirmaparadijs een geliefd tussenstation om de belastingdienst in eigen land te snel af te zijn.
    Nog nooit is de belastingvlucht van jetset zo nauwkeurig uitgeplozen. The Tax Justice Network, dat het nieuws zondag via de Britse krant The Observer naar buiten bracht, verzet zich al jaren tegen de manier waarop superrijken hun vermogen wegsluizen ten koste van de landen waar zij hun vermogen vergaarden.
    'De ongelijkheid is veel, veel groter dan de officiële statistieken laten zien', zegt John Christensen van Tax Justice Network. Zouden ze gewoon belasting betalen, dan zou dat regeringen wereldwijd een slordige 120 miljard euro per jaar opleveren. 'Genoeg om Afrika op de been te helpen en zelfs om de eurocrisis op te heffen', schrijft The Observer.    ...


Red.:    Dat laatste bevestigt een vermoeden van deze redactie: de kredieten die staten hebben bij de financiële wereld, is in feite niets meer en iets minder dan ontdoken belastinggeld. Er is geen echte kredietcrisis, er is sprake van globale diefstal. De echte materiële opbrengst van de economieën wordt via de kosten-baten ladder omhoog getransporteerd naar de rijken, en die rijken transporteren de lasten omlaag naar de armeren . En dat in een continu proces, bijvoorbeeld dat in Nederland van lastenverlichtingen in goede tijden, en lastenverzwaringen in slechte. Het eerste is verlaging van inkomstenbelastingen die de rijken bevoordelen (bijvoorbeeld in Nederland: de lastenverlichtingen van zal tijdens de paarse kabinetten), en het tweede is verhoging van indirecte belastingen die voornamelijk de armeren treffen (bijvoorbeeld in Nederland: de verhoging van de btw door de Kunduz-colatie van VVD, CDA, D66 GroenLinks, en ChristenUnie). En waar dit proces al vele decennia gaande is, komt door cumulatieve effecten (exponentiële groei), uiteindelijk het overgrote deel der maatschappelijke welvaart bij een kleine groep superrijken.
    Dit bericht dook het eerst op op het internet, en in navolging ook bij de Volkskrant. Het bericht werd kennelijk ook in de krant geplaatst, maar zo prominent, dat deze redactie, die toch zorgvuldig leest, het gemist had. Wel liefst 209 hele woorden wijdde de Volkskrant er aan, besluitende met het volgende kokette commentaar:

  De belastingontduikers waren niet bereikbaar voor commentaar.

Berichten over fraude bij uitkeringtrekkers zijn meteen kopartikelen op de voorpagina. Dit alles volgens het beleid dat de Volkskrant ook al decennia volgt, net als de rest van de "kwaliteitsmedia", in print en elektronisch: "Wat het kapitaal doet, is goed gedaan". In meer formele termen: in de media is het neoliberalisme een onomstreden ideologie.
    De biljoenen komen bijna allemaal van belastingfraude - kijk maar:


Uit: De Volkskrant, 15-05-2013, van correspondent Marc Peeperkorn

Aanpak belastingfraude is voor EU nog brug te ver

De Europese Unie weigert korte metten te maken met belastingfraude. ...
    ...  Jaarlijks lopen de EU-landen naar schatting 1.000 miljard euro aan belastinginkomsten mis door fraude en verdachte fiscale constructies.



Red.:    En dit is een van de tussenstations:


Uit: De Volkskrant, 14-05-2013, van correspondent Marc Peeperkorn

In Europa is geen bank meer te groot voor een bankroet

4.500 miljard euro stak de EU in banken die dreigden om te vallen. ...

... Het too big to fail-dreigement waarmee belastingbetalers afgelopen jaren 4.500 miljard euro uit de zak werd geklopt om wrakke banken overeind te houden...


Red.:   Dit alles omgeven door leugens dat het hierna anders gaat.
    En hier een andere tussenstap:


Uit: De Volkskrant, 18-05-2013, van correspondent Steven Adolf

Ontmoeting van zakentop in Spaanse gevangenis

...    Wie de voormalige top uit de Spaanse financiële en zakenwereld zoekt, kan nu terecht in de gevangenis. Voormalig Spaans topbankier Miguel Blesa (65) werd donderdagavond in een politiebusje afgevoerd om de nacht door te brengen in een cel van het Madrileense gevangeniscomplex Soto el Real. Hij liep daarbij goede kans het ontbijt te moeten delen met de voormalige voorzitter van de Spaanse werkgevers Gerardo Díaz Ferrán (69). Deze bevindt zich sinds eind vorig jaar in dezelfde gevangenis.    ...
    D... Blesa wordt beschuldigd van 'crimineel handelen' toen Caja Madrid in 2008 voor 754 miljoen euro de Amerikaanse City National Bank of Florida kocht. Al snel bleek deze bank slechts eenderde van het aankoopbedrag op zijn balans te hebben.
    De bankier wordt tevens beschuldigd wat al te losjes een totaal van 131 miljoen euro aan krediet aan werkgeverstopman Díaz Ferrán te hebben verstrekt. Diens imperium rond het reisbureau Viajes Marsans stortte vorig jaar als een kaartenhuis ineen met het achterlaten van een financiële krater. Zijn schuldeisers hebben nog 417 miljoen euro van hem tegoed.
    Caja Madrid werd na het vertrek van Blesa de spil van de nieuwe, gefuseerde superspaarbank Bankia. Bankia - de vierde bank van Spanje - klapte vorig jaar mei ineen en dreigde de complete financiële sector met zich mee te sleuren nadat een gat van ongeveer 23 miljard euro werd vastgesteld. Dankzij de Europese hulpfondsen kon de Spaanse staat na nationalisering Bankia weer vlot trekken.    ...


Red.:   En die Europese hulpfondsen bevatten het spaar- en pensioengelden van de Noordwest-Europese landen..
    Wie zijn het slachtoffer van de parasieten? Eigenlijk geen vraag:


Uit: De Volkskrant, 28-09-2012, van verslaggever Peter de Graaf

Afvalverwerker schrap 'door de crisis' zeshonderd banen

Bonden: zijn schulden echte reden ontslag?

Tussentitels: Onze chauffeurs zitten op de weg; ze vinden de brief later vandaag in hun bakje - Frank Jansen - Woordvoerder van Van Gansewinkel

Afvalverwerker Van Gansewinkel gaat bij een reorganisatie in Nederland en Belgie zeshonderd banen schrappen,waarvan driehonderd in Nederland. ...
    ... Volgens bestuursvoorzitter Cees van Gent is de sanering noodzakelijk door de economische crisis. ...


Red.:   Leugens. Kijk maar:

  De vakbonden zijn wantrouwig. ...de bonden menen dat de problematiek bij Van Gansewinkel vooral ook wordt veroorzaakt door de enorme schuldenlast van het bedrijf.

Hoezo, menen? Hier zijn de feiten:
  In 2007 verwierven twee durfkapitalisten, KKR en CVC, het afvalbedrijf dat in 1964 door Leo van Gansewinkel in het Brabantse Maarheeze is opgericht. Ze lieten het samengaan met Afvalverwerkingsbedrijf Rijnmond (AVR), dat ze een jaar eerder hadden verworven. Zoals gebruikelijk in de wereld van private equity zadelden de nieuwe eigenaren hun aanwinst op met een enorme schuldenlast, waardoor jaarlijks ruim 100 miljoen euro aan rente moet worden betaald.
    'Ze hebben eigenlijk hun eigen overname betaald. Er is 1,5 miljard euro op de balans gegooid als lening', zegt vakvbondsbestuurder Huub van den Dungen van FNV Bondgenoten.

En in ieder geval is het dus zo dat die 100 miljoen extra lasten op de jaarrekening voor een groot deel de reden voor de noodzaak van ontslagen. Zo niet helemaal.
    Dit is de kleinere schaal. Hier is de grotere:


Uit: De Volkskrant, 19-09-2012, door Floortje Smit

Liefde op krediet

In The Domino Effect portretteert Paula van der Oest de inventiviteit van mensen die door de kredietcrisis zijn getroffen. En dat over de hele wereld. Voor een prikkie.


...    Regisseur Paula van der Oest kan geen krant openslaan of actualiteitenrubriek bekijken of ze herkent wel een verhaallijn uit haar mozaïekfilm The Domino Effect. 'Toen ik eraan begon, was de kredietcrisis in volle gang, dus het leek erop alsof we het zo snel mogelijk moesten maken. Maar alles wat ik toen heb geschreven, zie je nog steeds dagelijks terugkomen.'
    ... in het scenario van Van der Oest worden de levens van zes families, wonend in Nederland, Engeland, China, Amerika, India en Zuid-Afrika, op de kop gezet door de neergang van een jonge Britse bankier. Het faillissement van zijn werkgever is direct of indirect de oorzaak van groot en klein drama: het is de reden dat een Chinese zakenman het hoofd niet meer boven water weet te houden, een verliefde man in India zijn gebit niet kan saneren, een Afrikaans meisje in de prostitutie belandt.    ...
    Ze kwam op het idee toen haar producent een krantenbericht gaf over de gevolgen van de kredietcrisis voor een klein Engels stadje. Een fabriek aldaar moest sluiten en dat had drastische gevolgen voor ieders leven: dat van de ontslagen werknemers, maar ook van de plaatselijke caféhouder. 'Het was een olievlek die zich verspreidde. En daardoor vroeg ik me af: wat is eigenlijk het mondiale verhaal? Want door het geldverkeer en de economische stromen is alles internationaal met elkaar verbonden. Wat als de crisis flink om zich heen grijpt, wat blijft er dan over? Dan kom je al snel bij de betekenis van familie. Van de liefde.'    ...


Red.:   Allemaal slachtoffers van de parasieten.
   Hier een schatting van een totaal aantal:


Uit: De Volkskrant, 15-10-2012.

Crisis kost wereldwijd 30 miljoen banen

Al 30 miljoen banen zijn wereldwijd verloren gegaan door de financiële crisis. Dit is een zaterdag in Tokio bekendgemaakte schatting van de ILO, de VN-organisatie voor Arbeid. Hierdoor komt het aantal werklozen wereldwijd op 207 miljoen. ... Van het aantal werklozen is eenderde jonger dan 25 jaar. Een steeds groter deel van hen komt uit de geïndustrialiseerde landen zoals Spanje en Griekenland.


Red.:   ... (geen commentaar):
    Weer terug naar de profiteurs:


Uit: De Volkskrant, 20-12-2012, van verslaggever Peter de Waard

Hedgefonds verdient 375 miljoen aan Griekenland

Een Amerikaans hedgefonds heeft in amper een maand liefst 500 miljoen dollar (375 miljoen euro) verdiend met speculatie op een koersherstel van Griekse obligaties.
    Het fonds kocht de obligaties op het dieptepunt van de markt tegen 17 procent van de uitgifteprijs en heeft ze nu kunnen verzilveren tegen 34 procent. Het is een van de succesvolste hedgefondstransacties sinds George Soros in 1992 1 miljard dollar verdiende met speculatie met het Britse pond.
    Het hedgefonds Third Point wordt beheerd door de Amerikaanse miljardair Dan Loeb ...


Red.:   Als er misschien iemand komt die opmerkt dat er in dit soort situaties ook verliezen worden geleden: dat klopt. Daarmee gebeurt dit:

  Griekse obligaties van 1.000 euro nominaal per stuk noteerden begin november gemiddeld nog slechts 17 procent of 170 euro. Beleggers konden die begin december tegen een koers van gemiddeld 34 procent (340 euro) aanbieden aan de Griekse regering. Third Point heeft op die wijze de helft van de investering, 500 miljoen dollar, te gelde gemaakt. Het andere deel van de belegging wordt vastgehouden in de verwachting dat de koersen mogelijk nog verder stijgen.
    Daar is enige reden toe. Deze week verhoogde kredietbeoordelaar Standard & Poor's (S&P) de rating van Griekenland met zes stappen tot B- vanwege 'de vastberadenheid van de EU Griekenland in de eurozone te houden'. Gisteren maakte de Europese Centrale Bank bekend Grieks staatspapier weer als onderpand te accepteren voor leningen in contanten.

Dat 'de vastberadenheid van de EU Griekenland in de eurozone te houden' is natuurlijk het storten van publiek geld in de door de banken en financiers veroorzaakte zwarte gaten - veroorzaakt door hun niet goed uitgepakte speculaties. Gaat het fout dragen de burgers de verliezen, gaat het goed krijgen Loeb en Soros de winsten.
    We hebben al de archetypische figuur van Shylock aangehaald. In moderne tijden gaat dit aanhalen regelmatig vergezeld van kritiek vanwege de Joodse afkomst van Shylock. Merk op dat dit ook geldt voor de laatste twee genoemde figuren. En voor Goldman-baas Blankfein, Lehman-baas Fuld, fraudeur Madoff, enzovoort enzovoort enzovoort.
    Nog eentje:


Uit: De Volkskrant, 15-01-2013, van verslaggever Peter de Waard

Hedgefondsen speculeren op verdere koersdaling SNS Reaal

Speculanten gaan zwaar 'short' in SNS Reaal. Drie hedgefondsen verkopen aandelen op termijn in de hoop miljoenen te verdienen. Nieuwe staatssteun kan in hun voordeel werken.


Tussentitel: 6,6 procent aan shortposities hebben GLG Partners LP, TT International en Blackrock opgebouwd

Speculanten rekenen op een verdere koersdaling van het aandeel SNS Reaal. Drie hedgefondsen hebben een shortpositie van 6,6 procent in SNS Reaal opgebouwd.
    GLG Partners LP - een in Londen gevestigd hedgefonds - breidde vrijdag zijn shortpositie nog uit van 3,37 naar 3,43 procent. De andere twee hedgefondsen die een positie hebben, zijn TT International (1,83 procent) en de internationale beleggingsgigant Blackrock (1,37 procent).
    Dit blijkt uit opgaves die zijn gedaan bij de Autoriteit Financiële Markten (AFM). Bij short gaan of short selling worden aandelen op termijn verkocht in de hoop dat de koers zal dalen en de stukken op de leveringsdatum goedkoper kunnen worden ingekocht. Het is een bekende strategie van speculatief opererende hedgefondsen.    ...


Red.:   Plus nog een:


Uit: De Volkskrant, 23-01-2013, rubriek De Kwestie, door Peter de Waard

Wie stopt het brievenactivisme?

Tussentitel: Bedrijfsstropers manipuleren de koers met geruchten

...    Activisme is nu het terrein van de factor kapitaal. Er is tegenwoordig een hele reeks van militant opererende kapitalistenclubs die als motto zelfverrijking hebben. Het zijn hedgefondsen, private-equityfondsen en kleine clubs van bedrijfsstropers of aasgierkapitalisten die zich eufemistisch 'activistische aandeelhouders' noemen.
    Ze onderscheiden zich van de couponknippers, die zich voor de lange termijn aan een bedrijf verbinden, doordat ze als een duveltje uit een doosje opduiken en zo snel mogelijk willen cashen.
    In het verleden trokken ze hun mond open op de aandeelhoudersvergadering. Tegenwoordig schrijven ze een brief die ze laten uitlekken naar de media. Bij PostNL heeft het totaal onbekende Franse fonds Lutetia Capitaleen gesprek geëist over een nieuwe strategie. Lutetia moet net een belang hebben gekocht, maar niet met de bedoeling dat als jarenlange belegging vast te houden. Net zomin is het doel een nieuwe strategie. Er moet snel geld worden gemaakt. En door onrust te stoken en geruchten over de markt uit te strooien, kan zelfs met een klein belang de koers worden gemanipuleerd.
    In de jaren tachtig werden ze corporate raiders genoemd (...) raiders - of wat vanaf toen activistische aandeelhouders werd genoemd - kregen pas echt vrij baan toen in 2004 de code-Tabaksblat van kracht werd. Die verplichtte beursfondsen hun beschermingsconstructies tegen bemoeizuchtige aandeelhouders af te breken. Sindsdien is brievenactivisme schering en inslag en wordt de Nederlandse beurs leeggeroofd. Stork was het eerste doelwit. Toen volgde ABN Amro, wat leidde tot een ondergang en een rekening van 30 miljard euro voor de belastingbetaler. Vervolgens werden de pijlen onder meer gericht op de VNU, TNT Express en nu PostNL.
    De beurs is een vijandige omgeving geworden waar bedrijven elk moment door piraten kunnen worden overvallen. ...


Red.:   En alles bij elkaar levert dat dit op:


Uit: De Volkskrant, 28-01-2013, ingezonden brief van Arend Postma, Zeist

Katvanger

Nederland is een belastingparadijs voor multinationals, stond in de Volkskrant (Voorpagina, 23 januari). Het eerste woord dat bij mij opkwam toen ik dat las, was: katvanger.
    Iemand leent zich voor een klusje waar een ander zich niet aan branden wil en krijgt daarvoor een kleine vergoeding. Meestal zit diegene diep in de shit en heeft niets te verliezen. Zover is het met Nederland nog lang niet en zover zal het ook nooit komen. Toch speelt Nederland wel zo'n rol.
    Het bedrag van 57 miljard, of 57.000.000.000 euro aan ontdoken belastinginkomsten, staat niet in verhouding tot de totale schuld van de hele wereld. Die is iets van 50.000.000.000.000 euro. Het staat ook niet in verhouding tot het vermogen van de allerrijksten, een slordige 122.000.000.000.000 euro.
     Het is wel zeker dat de belasting die op deze manier wordt ontdoken , rechtstreeks in de diepe zakken van de allerrijksten terechtkomt, want die hebben de grootste belangen in de internationale multinationals. En dus vloeit het niet naar de schatkisten van de landen die er feitelijk recht op hebben. Het tekort wordt wel weer via belastingen bij de arme sloebers opgehaald.
    Nederland krijgt als katvanger een kleine vergoeding: 1 miljard euro en duizend arbeidsplaatsen om de brievenbussen op te poetsen.


Red.:   Waar de briefschrijver zijn getallen vandaan heeft, wordt niet duidelijk, maar meestal zijn dit soort gegevens betrouwbaar genoeg. Vermoedelijk komen ze van één of andere onderzoekswebsite, want in de reguliere media zal je niet snel treffen - daar heerst de neoliberale censuur. Als je dit soort dingen gaat schrijven, willen de burgers, het  producerende deel, misschien hun belastingen niet meer betalen. En dan zit je als journalist ook op zwart zaad ...
    Als miljardair Warren Buffett in berichten langskomt, wordt tegenwoordig door de media altijd bij verteld dat hij zo veel aan liefdadigheid doet. Een keiharde neoliberale propagandaleugen, natuurlijk. Misschien doet hij er wel iets aan, maar dat is een schijntje vergeleken bij wat hij voor de rest aan dingen doet. Dit soort dingen:


Uit: De Volkskrant, 15-02-2013, van verslaggever Peter de Waard

Miljardair Buffett stort zich op de Nederlandse ontbijttafel

... multimiljardair en superbelegger Warren Buffett gaat een flink graantje meepikken van wat er in de vroege ochtend in Nederland wordt genuttigd. Donderdag deed hij een bod van 28 miljard dollar (21 miljard euro) op de bekende Amerikaanse ketchupfabrikant HJ Heinz, dat in Nederland een reeks merken heeft, waaronder hagelslagfabrikanten De Ruijter en Venz .
    Buffett wordt ook eigenaar van de soepen, sauzen en mixen van Honig, de mixen van Wijko, Karvan Cevitam en Roosvicee (siropen), Brinta en FruitVit (ontbijtgranen) en Kwatta chocolade. Verder voert Heinz nog vele honderden internationale merken, waaronder Delimex, Delmonte en uiteraard Heinz zelf met de bekende rode fles tomatenketchup.
    Buffetts investeringsmaatschappij Berkshire Hathaway heeft het bod uitgebracht met de Braziliaanse investeringsmaatschappij 3G, vooral bekend als eigenaar van de fastfoodketen Burger King. Buffett legt 12 tot 14 miljard dollar op tafel. De rest wordt gefinancierd door 3G. Het bod werd gisteren bekendgemaakt voor de opening van Wall Street. Aandeelhouders HJ Heinz kunnen 72,50 dollar per aandeel krijgen, 20 procent boven de beurskoers.    ...


Red.:    Allemaal bedoeld om nog meer miljarden te vergaren. Waarna ter compensatie duizenden en tienduizenden werknemers van die bedrijven ontslagen worden, om het allemaal te financieren. Warren Buffet doet niet aan liefdadigheid ... Hij is één van de grootste parasieten.
    Overigens: hetzelfde geldt voor die andere rijke lieden aan wie mijn liefdadigheid koppelt: Bill Gates, George Soros, enzovoort.
    Nog wat getallen:


Uit: De Volkskrant, 05-04-2013, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Hoe behekst is ING ?

Tussentitel: Nationalisatie banken had de eurozone 3 biljoen euro bespaard

De laatste baas van de Postbank als staatsbank verdiende in 1988 200 duizend gulden (80 duizend euro), vijf keer het modale inkomen. ...
   En dat was nog maar het begin, want na 1995 begon de bonuscultuur ook over te slaan naar Nederland. Het resultaat is bekend. Rooms-rood noch Paars waarschuwde bij de privatisering van de Postbank dat banken gemakkelijk failliet zouden kunnen gaan omdat ze minder middelen in huis hebben dan klanten bij een eventuele bankrun kunnen komen opeisen. Evenmin werd verteld dat banken daarna op kosten van de belastingbetalers zouden moeten worden gered omdat anders het financiële systeem zou instorten.
    Als de kabinetten Lubbers/Kok in plaats van de Postbank te privatiseren de NMB, ABN Amro en de spaarbanken VSB en SNS hadden genationaliseerd, zou iedereen al op zijn 62ste met pensioen kunnen gaan en zou geen gevangenis worden gesloten.
    Alleen ABN Amro maakte van 1995 tot 2007 35 miljard euro nettowinst, die in de zakken van aandeelhouders terecht is gekomen. ...


Red.:   Als er winst is gaat dit in private handen - de rijken. En als er verlies is:
  Nu heeft de staat 30 miljard euro moeten steken in het redden van de bank na 2007.

Dan is dat verlies voor de burgers.
    En dat getal is alleen voor Nederland:
  In heel Europa zijn belastingbetalers na 2007 1.600 miljard euro kwijtgeraakt aan het redden van de banken, terwijl ze 1.600 miljard euro hadden verdiend als banken staatsbedrijven zouden zijn geweest.

Verschil: ruwweg drie biljard. 3000 miljard.
     En Peter de Waard komt weer een stapje verder richting conclusies:


Uit: De Volkskrant, 03-05-2013, rubriek De Kwestie, door Peter de Waard

Is er 2 biljoen te veel geld?

Tussentitel: Beleggers sluiten zelfs rommel-obligaties weer in de armen

Er is te veel geld in de wereld. En er zijn te weinig mogelijkheden om het geld weg te zetten. Of: de geldberg is bijna een even groot probleem als de schuldenberg. De gevolgen zijn dat de aandelenkoersen historische records bereiken en de rente op een historisch dieptepunt zit.
    In de eurozone, de VS en Japan - de drie grootste kapitaalmarkten - werd voor de crisis jaarlijks voor 3,5 tot 4 biljoen dollar (ruim 3 biljoen euro) aan schuldpapier uitgegeven. Nu is dat 2,5 tot 3 biljoen dollar. Maar als daarvan het deel wordt afgetrokken dat centrale banken in de eurozone, de VS en Japan van hun staatsschuld opkopen, is het zelfs minder dan 2 biljoen dollar. Dit betekent dat de vraag naar kapitaal is gehalveerd.
    Uit de sommetjes blijkt dat de plaatsingen van overheidsleningen tot 2010 nog fiks stegen. Daarna leidden bezuinigingen tot een terugval. De uitgifte van zogenoemde bedrijfsobligaties is eveneens gedaald doordat bedrijven sinds de crisis minder investeerden en de overname- en fusiemarkt terugviel. Maar dat is nog gecompenseerd doordat grote concerns gewone bedrijfskredieten inruilen voor de uitgifte van meer liquide bedrijfsobligaties. De plaatsing van aandelen steeg nog iets tot 2010, maar sinds dat jaar is ook daar de klad in gekomen. De allergrootste daling deed zich echter voor bij de plaatsing van financieel schuldpapier (zoals commercial paper) door banken en hypotheekobligaties door hypotheekverstrekkers zoals Fannie Mae en Freddie Mac. Zij zijn druk bezig hun balans op orde te brengen en komen voorlopig niet terug in de markt.
    Het aanbod van schuldpapier op de markt is zogezegd gehalveerd, terwijl de vraag is gestegen. Dan doet de wet van vraag en aanbod zich gelden. De aandelenkoersen breken records. Ook obligaties worden duurder, waardoor de rendementen dalen. Beleggers zoals pensioenfondsen en vermogensbeheerders zijn naarstig op zoek naar schuldpapier dat nog enig rendement geeft. Daarbij worden risico's minder vaak geschuwd. De risk appetite (de trek in risico's), zoals het in beleggingstaal zo poëtisch heet, stijgt snel. Door de groeiende vraag is bijvoorbeeld het rendement op zogenoemde junkbonds (rommel-obligaties) gedaald tot 5,5 procent.    ...


Red.:   Even voor de volledigheid: die junkbonds waren een hoofdbestanddeel in de start van de kredietcrisis in 2008.

  Een groter deel gaat alweer naar de vastgoedmarkt. De huizenmarkt in de VS is dit jaar met 10 procent geklommen, niet omdat schoon schip is gemaakt maar omdat een uitweg wordt gezocht voor het vele geld.

Een tweede hoofdbestanddeel.
  Als de ondernemingszin in de VS, Japan en Europa uitblijft en de centrale banken als grote concurrenten op de kapitaalmarkten blijven opereren, dan ligt het gevaar van een nieuwe vastgoed- en kredietcrisis op de loer. Niet omdat er te weinig, maar te veel geld is.

Waarop, eigenaardig, De Waard de volgende logische stap mist: als het huidige te grote hoeveelheid geld een gevaar is voor een nieuwe kredietcrisis, is de oude kredietcrisis dan niet op zijn minst potentieel voorafgegaan door een toenmalige te grote hoeveelheid geld?
    En met de verdere inzichten die hier al ontwikkeld zijn, doodgewoon op grond van niet hebben van ideologieën,, kunnen de mitsen en maren en dat 'potentieel' natuurlijk zonder meer worden weggelaten: de vorige kredietcrisis ís veroorzaakt door een te grote hoeveelheid geld waardoor men bereid was geld te steken in junkbonds en rommelhypotheken.
    Waarna, de volgende stap nemend, onmiddellijk het grotere patroon kan worden geschetst: het kleinere parasitisme ontrekt steeds meer geld uit de echte economie door veel te veel geld te geven aan de financiële factor in het proces, dat geld komt in handen van een kleinere groep met parasitaire neigingen, en die groep stopt het geld in het parasitaire deel van de economie: de financiële wereld, waar men met dat geld nog meer geld genereert door het uit te lenen daar waar het kleine parasitisme grote gaten heeft veroorzaakt in de echte economie en maatschappij onder de noemer "overheidstekorten". Enzovoort. Het is een zelfversterkend cirkelproces, dat natuurlijkerwijs eindigt met een catastrofe.
    De Waard voorspelt ook nog een toekomstig mogelijk neveneffect van het huidige overschot aan geld:
  Een van de meest verontrustende tendensen is dat enorme hoeveelheden westers beleggingsgeld nu in de markten van opkomende landen worden gestoken waardoor daar nieuwe zeepbellen ontstaan.

En dat is dus inderdaad ook al gebeurd, in de landen die voor de kredietcrisis als groeitijgers werden gezien: Ierland, IJsland, Spanje.
    En nog op één punt zit De Waard in de buurt maar er net even naast. Hij heeft het over 2 biljoen te veel, zie de kop. De werkelijkheid is natuurlijk dat in belangparadijzen geparkeerde geld geld dat te veel is. En dat ligt een ordegrootte hoger: 20 biljoen, ruwweg.
    Het is doodgewoon één supergroot piramidespel uitleg of detail :


Uit: De Volkskrant, 14-05-2013, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Hoe prik je zeepbellen door?

Tussentitels: Het risico is dat alle bubbels een keer tegelijk knallen

Centrale banken beseffen inmiddels wat er is gebeurd met de biljoenen die ze aan bankpapier hebben bijgedrukt, in de hoop dat daardoor de economie weer uit het dal zal kruipen.
    Ze zijn niet gebruikt voor het creëren van banen, maar voor sparen en speculatie. Het verse bankpapier is gestoken in de aandelenmarkt, de Amerikaanse vastgoedmarkt, de obligatiemarkten van opkomende landen en in riskante junkbonds en rommelobligaties. Kortom, er zijn allerlei nieuwe zeepbellen opgeblazen, die inmiddels over de hele aardbol uitwaaien.
    De aandelenmarkten hebben daardoor de indrukwekkendste rally sinds de crisis achter de rug waarbij in de VS alle records worden gebroken. Ook de beurzen in Japan en Europa doen of er sprake is van een nieuwe hoogconjunctuur à la de jaren negentig.    ...
    Intussen bestuderen beleggers iedere maand met argusogen de notulen van vergaderingen van de centrale banken. Een eerste teken van het terugdraaien van de zogenoemde monetaire verruiming zal onmiddellijk worden aangegrepen om aandelen, junkbonds en andere riskante leningen af te stoten.    ...


Red.:    Dat is de kunst van aan piramidespelen meedoen: op tijd uitstappen.  En voor de achterblijvers is de gewone burgers:

  ... De zeepbellen worden verder opgeblazen tot het wonder van het herstel geschiedt of de wal het schip keert en de zeepbellen tegelijk uit elkaar knallen.
    Als kredietcrisis 1 vooral de schuld was van riskante acties van inhalige bankiers, zal kredietcrisis 2 die van naïeve centrale bankiers kunnen zijn.

Die mogen de lasten weer dragen.
    Op wat kleiner niveau:


Uit: De Volkskrant, 16-05-2013, van verslaggever Wilco Dekker

Hommeles bij NRC: 'de krant is geen pinautomaat'

Het conflict over het 'superdividend' van 12,5 miljoen euro voor de NRC Media-eigenaren Egeria en Derk Sauer is dinsdag uit de hand gelopen. Volgens de ondernemingsraad is uit onderzoek gebleken dat de miljoenenuitkering strijdig is met de afspraken die drie jaar geleden zijn gemaakt bij de overname van de uitgever van NRC Hansdelsblad en nrc.next.    ...
    Dit stelde de ondernemingsraad dinsdag in een verklaring aan het personeel na een jaar lang onderzoek en overleg over de rechtmatigheid van het superdividend. De uitkering van twee keer de jaarwinst van NRC Media aan de investeringsmaatschappij Egeria en mediaondernemer Sauer leidde vorig jaar tot grote ophef, omdat tegelijkertijd medewerkers ontslagen werden en krantenbedrijven moeilijke tijden beleven. Uit het onafhankelijk onderzoek is gebleken dat met de uitkering van de miljoenen afspraken over de solvabiliteit van het bedrijf zijn geschonden. ...
    Volgens voorzitter Hubert Smeets van de ondernemingsraad roept de hele gang van zaken 'het beeld op van wanbeleid dat herinnert aan de tijd van Apax'. NRC Handelsblad maakte eerder deel uit van PCM, de uitgever die geplunderd en met schulden overladen werd achtergelaten door het Britse opkoopfonds Apax. De Ondernemingskamer stelde later wanbeleid vast.    ...


Red.:    Dat geldt is natuurlijk broodnodig als buffer voor dit soort tijden:
  Tussenstuk:
Meer dan 500 banen weg bij Wegener

In 2015 zullen opnieuw banen verdwijnen bij dagbladen die eigendom zijn van uitgever Wegener, blijkt uit een persbericht. De raad van bestuur van Wegener kondigt daarin een 'majeur programma' aan om kosten te reduceren en innovatie te stimuleren.
    Op basis van bronnen rond Wegener en Media Groep Limburg (MGL) meldt Dagblad De Limburger dat één vijfde van het personeelsbestand zal worden geschrapt, wat neerkomt op 525 tot 545 arbeidsplaatsen. ...

Het is dus het bekende proces: goede tijden: het geld gaat naar de rijken - slechte tijden, de niet-rijken worden ontslagen.
    Een beschrijving van hoe het allemaal samenhangt:


Uit: De Volkskrant, 28-05-2013, door Rodrigo Fernandez, financieel geograaf, verbonden aan de UvA en de KU Leuven

Brievenbus-economie draait op volle toeren

In twintig jaar tijd is in Nederland een omvangrijk en gesloten 'fiscaal-financieel complex' ontstaan.


Apple stond vorige week volop in de belangstelling door van een hoorzitting over het bedrijf in de Amerikaanse Senaat. Uit onderzoek van een parlementaire onderzoekscommissie blijkt dat Apple op legale wijze 44 miljard dollar onbelast heeft geparkeerd in een aantal brievenbus-bv's, verspreid over meerdere landen. Tijdens het verhoor werd duidelijk hoe prominent de rol van Ierland is als vestigingslocatie van brievenbus-bv's. Een soortgelijke rol werd een paar maanden eerder aan Nederland toegedicht bij een verhoor in het Britse Lagerhuis over Starbucks. Ierland is een typisch doorvoerland voor kapitaalstromen, net als Luxemburg en Nederland. Maar ook Londen mag in dit rijtje niet ontbreken. De City is nog steeds de spin in een web van semi-koloniale microstaten en schimmige fiscale constructies waarin de Kanaaleilanden en de Caraïben figureren.
    Deze locaties zijn knooppunten in een wereldwijd netwerk van kapitaalstromen van multinationals en banken die gebruikmaken van de verschillende typen regelgeving. Multinationals kunnen hierdoor hun totale belastingafdracht verminderen. Banken kunnen hiernaast ook regels vermijden. De omvang van deze schimmige wereld van 'offshore-financiële centra' is astronomisch. Het is ook een complexe biotoop waar vele soorten bedrijven en activiteiten samenkomen. Hedgefunds zijn wereldwijd bijvoorbeeld voor meer dan 95 procent, op papier, in palmboomoorden als de Britse Kaaiman- en Maagdeneilanden gevestigd. In feite is deze offshorewereld geen uitzondering maar een integraal onderdeel van het hedendaagse kapitalisme. ...
    Het Nederlands belastingparadijs is niet het product van incidentenpolitiek of van toeval, maar is onderdeel van een netwerk van beleidsmakers, toezichthouders, academici, juristen, fiscalisten en private partijen. De prominentste onderdelen van dit 'fiscaal-financieel complex' zijn de grote accountantskantoren, de KPMG' s, het ministerie van Financiën en de trustkantoren. Hiertussen zit een laag van hoogleraren met dubbele petten die ervoor zorgen dat het lastig is een onafhankelijke fiscalist uit te nodigen bij Pauw & Witteman. De hoekstenen van de Nederlandse partijpolitiek - de VVD, de PvdA en het CDA - steunen blindelings de belangen van het fiscaal-financieel complex. Dit is niet logisch omdat vooral het midden- en kleinbedrijf en de werknemers er de dupe van zijn. Ook is niet helemaal duidelijk wat belastingontwijking te maken heeft met het rentmeesterschap van het CDA. ...
    Het fiscaal-financieel complex werkt net als bijvoorbeeld het militair industrieel complex uit de Verenigde Staten. Het is geen complot van individuen maar een netwerk van private en publieke partijen met gedeelde belangen en machtsmiddelen om strategisch te handelen. Het bestaat veelal uit wat politicologen een gesloten 'epistemische gemeenschap' noemen: een gemeenschap van vooral mannen met een gedeelde wereldbeschouwing, die hun geoliede machine - waarin surreële bedragen omgaan - verankeren en verstoppen in de Nederlandse economie. Deze gemeenschap verdraagt geen transparantie. Het fiscaal-financieel complex wordt zo goed als mogelijk voorgesteld als een technisch gegeven waar de leek maar het best met een grote boog omheen kan lopen. Het belang van de sector die verdient aan de brievenbusseneconomie wordt voorgesteld als het Nederlandse belang.    ...


Red.:   Waarvan de meeste details op deze website als beschreven zijn.
     De affaire Vestia. Een van de instellingen die ontstonden toen de woningbouwverenigingen werden omgevormd tot "bedrijven" die moeten werken volgend het kapitalistische model, geleid door mensen die werkten naar kapitalistische principes, want dat zou veel beter werken. En bij de kapitalistische principes hoort het handelen in geld, want dat levert geld op. meer dan alle andere economische activiteiten, inclusief het zorgen voor huisvesting, dus. Hier twee kleine berichten uit de hele stroom over de affaire:


Uit: De Volkskrant, 20-06-2012, door Tjerk Gualthérie van Weezel

Vestia sluit akkoord met banken

Na drie maanden onderhandelen heeft Vestia een akkoord bereikt met de internationale zakenbanken die miljarden euro's van de noodlijdende corporatie eisten. Een faillissement is daarmee van de baan.

Wat behelst het akkoord?

De Rotterdamse corporatie met 89 duizend woningen had het afgelopen decennium een derivatenportefeuille opgebouwd ter waarde van 23 miljard euro. Nu betaalt Vestia eenmalig 2 miljard euro aan de banken om de hele portefeuille af te kopen.
    De derivatenberg, aangekocht door de van fraude verdachte kasbeheerder Marcel de V., was een tikkende tijdbom geworden. Toen De V. de derivaten kocht, dacht hij een slimme gok te wagen op een rentestijging in de toekomst. De gok pakte verkeerd uit. De rente daalde en banken kwamen onderpand eisen. Zoveel onderpand dat Vestia begin dit jaar dreigde failliet te gaan en met noodleningen overeind moest worden gehouden. Nu is Vestia dus in een klap van al die derivaten af.

Waar komt dat geld vandaan?
Een groot deel, 1,3 miljard euro, had Vestia de afgelopen maanden al gestort. Daar komt nu nog eens 100 miljoen euro aan eigen geld bij en 600 miljoen euro is een lening die de corporatie krijgt van de derivatenbanken. Dat geld (700 miljoen euro) heeft Vestia niet. Daarvoor treedt het garantiestelsel in werking: de gezamenlijke corporaties zullen die 700 miljoen euro, en de rente daarover, in tien jaar gezamenlijk moeten aflossen. ...


Red.:    Je reinste burgerbedrog, natuurlijk. Men had Vestia gewoon failliet moeten laten gaan, zodat de banken hun geld kwijt waren. Daarna had de staat die failliete boedel moeten overnemen, zeg maar: nationaliseren. Nu draaien de burgers voor de kosten van het kapitalistische systeem op, want al die genoemde instellingen hebben alleen geld van burgers.
    Plus nog wat directere slachtoffers:


Uit: Volkskrant.nl, 05-06-2013, ANP, redactie

Onverantwoorde beleggingen nopen Vestia tot schrappen 250 banen

Woningcorporatie Vestia schrapt 250 banen en sluit vier kantoren. De maatregelen maken deel uit van een reorganisatie om uit de financiële problemen te komen. Het bedrijf maakte de plannen woensdag bekend.


... De woningcorporatie had een onverantwoord grote portefeuille aan risicovolle beleggingen opgebouwd en moest als gevolg van de gedaalde rente grote bedragen als onderpand storten bij de banken. Het afwikkelen van deze risico's leverde een verliespost op van 2 miljard euro, waarvan Vestia 1,3 miljard moet zien terug te verdienen. Voor de rest draait de corporatiesector als geheel op.
    Vestia wil het merendeel van het geld terugverdienen met de verkoop van woningen, zowel aan particulieren als aan andere woningcorporaties en beleggers. De plannen behelzen verder een aanscherping van de huurprijzen, het schrappen van veel nieuwbouw- en investeringsplannen en besparingen op de bedrijfslasten. Het aantal arbeidsplaatsen loopt daarbij terug van ruim 1150 naar minder dan 900.


Red.:    Maken de beleggingen van corporatie winst, gaat een groot deel van de winst naar de bank. Maar de beleggingen verlies, maakt de bank winst door middel van kosten berekend voor de transacties en leidt de corporatie verlies. Storten de  beleggingen geheel in, maakt de bank winst door middel van de kosten berekend voor de transacties, en de burgers betalen de verliezen. Het kapitalistische systeem in een notedop.
    Volgens de neoliberalen, de economen en politici, is het IMF er om landen te helpen. Een leugen, natuurlijk - het IMF is er om de financiële markten en de rijken te helpen:


Uit: De Volkskrant, 07-06-2013, door Marc Peeperkorn

Redding door IMF werd Grieks drama

Het IMF blikt terug op de eerste reddingsoperatie met de EU en steekt de hand in eigen boezem: door onwil en onkunde draaiden de belastingbetalers op voor hulp.


Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) slaat een 'mea culpa' over de eerste financiële reddingsoperatie (mei 2010) van Griekenland. In een ongewoon kritisch rapport maken IMF-stafleden, niet het bestuur, duidelijk dat de belastingbetaler opdraait voor de onwil en onkunde bij de EU-landen en het Fonds. ...


Red.:   Maar natuurlijk. dat is altijd het geval, bij interacties met de financiële wereld. het enige verschil nu is dat het met grote bedragen in één keer gaat. normaliter is het een continue stroom die minder opvalt, maar op termijn natuurlijk nog vele grotere bedragen betreft Hier zijn de bedragen in dit geval:

  Het Fonds erkent in zijn rapport dat het de eigen kredietregels te soepel heeft geïnterpreteerd bij de Griekse financiële hulpverlening in 2010. Kort samengevat was Griekenland destijds een bodemloze put waarin nooit 110 miljard euro gegooid had mogen worden. ...

En later:

  De pijnlijkste kritiek van het IMF betreft de late schuldsanering van Griekenland. Die kwam er pas begin 2012, toen onder grote druk van Nederland en Duitsland private investeerders (banken, pensioenfondsen) 100 miljard euro op hun Griekse obligaties moesten afschrijven. Volgens de IMF-stafleden had een dergelijke schuldsanering in 2010 moeten gebeuren. In 2012 hadden de meeste private investeerders Griekenland immers al verlaten. Van de 'blijvers' kon weinig worden geplukt, waardoor de EU-landen en het IMF (lees: de belastingbetalers) meer moesten lappen.

Allemaal keiharde opzet, natuurlijk
    De vraag aangaande het volgende bericht was of het of bij de verzameling Bedrog of hier bij Parasieten hoort:


Uit: De Volkskrant, 13-06-2013, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Hoe corrupt is de Londense City?

Burgers en bedrijven worden continu belazerd. Niet alleen met de hypotheekrente en de benzineprijs aan de pomp, maar ook de koers van het gepinde buitenlandse geld blijkt niet volgens de wetten van vraag en aanbod tot stand te komen.
    Ze zijn voor eenhonderdste cent of eenduizendste procentpunt gemanipuleerd door een handvol handelaren die het in de holen van de Londense City op een akkoordje gooien in de hoop er zelf beter van te worden. Per individu of bedrijf is de schade misschien te overzien, maar op deze wijze wordt een lachertje gemaakt van het prijsmechanisme.
    De getallen zijn enorm. Op de financiële markten wordt bijvoorbeeld dagelijks 3.500 miljard (3,5 biljoen) euro aan valuta's - dollars voor euro's, yens voor reals enzovoort - verhandeld. Dat is per jaar 2.278 biljoen of ruim 40 keer zo veel als de 54 biljoen euro die alle 7 miljard burgers in de wereld in een jaar aan producten en diensten maken - het Bruto Mondiaal Product.
    ... de City van Londen, waar de grote banken van de wereld hun valutadesks hebben geconcentreerd. Hier kopen handelaren voor klanten - en tegelijkertijd ook voor zichzelf - enorme bedragen aan bepaalde valuta's om die binnen enkele milliseconden weer te verkopen in de hoop dat er bij het vierde cijfer achter de komma iets aan de strijkstok blijft hangen.
    Telkens opnieuw wordt in 60 seconden bepaald wat voor een half uur of een uur de koersen zijn die door de rest van de financiële markt worden gebruikt. Juist op dat moment proberen handelaren door het inleggen van neporders die koersen omlaag of omhoog te krijgen. Die praktijk lijkt zich al tien jaar voor te doen zonder dat er een haan naar kraait.    ...


Red.:   Volgens de zegswijze van Goethe hoef je niet in China geweest te zijn om te weten dat de lucht daar ook blauw is, en die is hier van toepassing in de vorm dat zodra je dit soort financiële zaken of transacties overlaat aan privépersonen of -bedrijven overlaat, dat fraude en diefstal dan het automatische gevolg zijn. De caissière of banbeidende wordt ook niet op zijn blauwe ogen vertrouwd als hij of zij de kassa of pinautomaat moet vullen met de briefjes van vijf tot en met honderd, en er is geen enkele reden om te veronderstellen dat dat niet zou gelden voor de baas van de caissière of bankbediende. Eerder het tegendeel, zoals de praktijk al ruimschoots bewezen heeft - zoals hier:

  Het is een inmiddels bekend recept. Vorig jaar bleken handelaren op dezelfde wijze de leidende rentetarieven (Libor en Euribor) te hebben gemanipuleerd. Ze logen over de rentes die ze moesten betalen voor leningen van andere banken en die als leidraad gelden voor hypotheken en andere kredieten in dollars en euro's. De handelaren spraken onderling (via e-mail, sms of in de pub) af welke opgave ze bij de British Bankers' Association zouden doen.

De conclusies zijn helder - op het morele vlak (citaten in een wat aangepaste volgorde):
  In het clearinghuis van de wereld, zoals de City zich graag laat noemen, lijkt na elke grote schoonmaak een nieuwe groep handelaren op te duiken die de wereld van het grote geld manipuleert en corrumpeert.     ...
    Alle slechtheid lijkt zich soms te hebben verzameld binnen één vierkante mijl. Dit is de City van Londen ...
    Misschien moet de City net als na de Grote Brand van 1666 weer een keer van de grond af worden opgebouwd om het gen van de hebzucht uit te kunnen bannen.

Tjonge ... Alweer de juiste conclusies van Peter de Waard.
    Maar dit is weer een doodgewoon "parasieten"-verhaal:


Uit: De Volkskrant, 03-07-2013, van verslaggever Wilco Dekker

Bonussen Robeco wekken woede


Een bonus van 33 miljoen euro voor 53 bestuurders en handelaren van Robeco heeft dinsdag tot ophef geleid. Minister Dijsselbloem van Financiën wil opheldering van toezichthouder De Nederlandsche Bank (DNB), die de bonussen voor de top van de Rabobankdochter tegen de eigen regels in goedkeurde. .
    Volgens de bewindsman is dat gezien de crisis 'niet uit te leggen'. Vakbond De Unie is woedend over het 'wanbeleid' van de Rabobank, die tegelijk banen aan het schrappen is.    ...
    Voorzitter Reinier Castelein van vakbond De Unie is kwaad. 'Met dit soort bedragen hadden honderden Rabo-medewerkers nog een paar jaar hun baan kunnen houden.'


Red.:   De banen van de gewone werknemers gaan naar de zakken van de top. Veel helderder kan de werking van het financiële parasitisme niet getoond worden.
    Nog een manier om vlees te snijden uit het lichaam van de burgers:


Uit: De Volkskrant, 22-07-2013, van verslaggever Tjerk Gualthérie van Weezel

Banken VS weer in opspraak

Grote Amerikaanse zakenbanken zijn in de VS opnieuw in opspraak geraakt. Dit keer wegens hun lucratieve handel in grondstoffen, die zou neerkomen op marktmanipulatie.


Toezichthouders staan volgens The Financial Times op het punt de handel in olie, gas, graan en industriële metalen te verbieden. Dat meldde de krant zondag op basis van anonieme bronnen. Dinsdag is er een hoorzitting in de Senaat over de handelsstrategieën van onder meer Barclays, Goldman Sachs en Morgan Stanley. De bankiers worden er al langere tijd van beticht dat zij met hun grondstoffenhandel aan concurrentievervalsing doen en de maatschappij onnodig op kosten jagen. JPMorgan krijgt volgens The Wall Street Journal een recordboete van zo'n 400 miljoen euro voor het manipuleren van de gasprijs.
    Zakenbanken handelen al decennia in de afgeleide financiële producten van verschillende grondstoffen. Het was voor hen lange tijd strikt verboden om olie, gas, graan en enkele metalen te verhandelen. Maar sinds 2003 mag dat wel. Banken hebben honderden olietankers, pijpleidingen, pakhuizen en havens aangeschaft.    ...


Red.:   Dit is natuurlijk je reinste belangenverstrengeling. Veroorzaakt door het vrijgegeven ervan onder leiding van Alan Greenspan,, naar aanleiding van ideeën van Milton Friedman. De joodse financiële denkers. Uitgevoerd door door Joden gedomineerde zakenbanken. Met de bijpassende retorisch trucs:

  Naar eigen zeggen krijgen zij daardoor 'kennis van de materie, die de service aan klanten verbetert'. Maar er zijn sterke aanwijzingen dat hun doel bovenal is de prijs op te drijven. In een intern memo van Goldman Sachs wordt bijvoorbeeld gesuggereerd dat de prijs van een vat olie zo'n 30 procent hoger ligt door speculanten.

Waarbij hier de Joodse afkomst expliciet wordt vermeld, om ze te waarschuwen voor een ernstig gevaar: dit soort handelen is een potentiële oorzaak van hernieuwd antisemitisme en zelfs mogelijk een nieuwe holocaust.
  In een uitgebreid onderzoeksartikel gaf The New York Times zaterdag een nieuw inkijkje in dergelijke strategieën. Verslaggevers onderzochten de aluminiumhandel die grotendeels wordt gedomineerd door zakenbank Goldman Sachs. Een dochteronderneming van de bank bezit 27 pakhuizen voor aluminium in Detroit.
    Aluminium is onder meer een essentiële grondstof in de auto-industrie en voor frisdrankfabrikanten die hun vloeistoffen in blikjes van aluminium verpakken. Vanuit Detroit wordt een groot gedeelte van die Amerikaanse industrie voorzien van het metaal. Maar sinds Goldman het voor het zeggen heeft in de pakhuizen is de wachttijd voor de gebruikers gestegen van zes weken tot meer dan zestien maanden.
    Hoewel Goldman en de betrokken Londen Metal Exchange steeds zeggen dat het logistiek problemen zijn die de lange wachttijden veroorzaken, stelt The New York Times dat dit waarschijnlijk niet klopt. Oud-werknemers van de aluminiumloodsen vertellen in de krant dat zij vooral metaal heen en weer aan het slepen waren.

Shylock in actie. En ze krijgen nog steeds vrij spel, want ze zitten overal:
  De banken zijn intussen bezig met nieuwe plannen. JP Morgan, Goldman en BlackRock hebben toestemming gekregen van de Federale Bank om tot wel 80 procent van alle koper op de markt op te kopen. Goldman zou van plan zijn om vanaf volgend voorjaar ook koper op te slaan in Detroit.

De Federale bank wordt geleid door Ben Bernanke - Joods.
    De schuldenberg veroorzaakt door de banken is afgewenteld op de gewone burger. De banken gaan hun miljarden weer uitkeren aan zichzelf en de aandeelhouders:


Uit: De Volkskrant, 30-08-2013, van verslaggever Jonathan Witteman

Banken VS boeken weer recordwinsten


Amerikaanse banken hebben in het tweede kwartaal van 2013 samen opnieuw een recordwinst behaald van 42,2 miljard dollar, oftewel 32 miljard euro. Het eerste kwartaal leverde de Amerikaanse banken ook al een recordwinst op van 40,3 miljard dollar. .
    Dat heeft de FDIC, het federale garantiefonds voor spaartegoeden, donderdag bekendgemaakt. De winst lag van april tot en met juni bijna een kwart hoger dan tijdens dezelfde periode vorig jaar. 54 procent van de banken zag de winst groeien ten opzichte van het jaar ervoor.    ...


Red.:   In het publieksdiscussieprogramma Hollandse Zaken, van Omroep Max, afgelopen week, citeerde een verontwaardigde burger een Amerikaanse hoogleraar die had gezegd dat maar één ding hielp om de bancaire wereld in het gareel te krijgen: een aantal bankiers ophangen. Presentator Cees van Grimbergen reageerde geschokt. Het is natuurlijk de volledige waarheid.
    De naam van ene grote parasiet:


Uit: De Volkskrant, 07-11-2013, rubriek De kwestie, door Peter de Waard
   
Zijn aandeelhouders inmiddels gek?

Tussentitel: Een alternatief is er niet als de rente op 0 procent staat

Het is crisis. Maar gek genoeg is het groter nieuws als beursindices geen nieuw record boeken dan wel. De S&P500, mogelijk de belangrijkste index ter wereld, boekte deze week zijn 35ste alltime high van het jaar. Volgens sommige experts ontstaat langzamerhand een gevaarlijke bubbel op de aandelenmarkt. Laurence Fink van BlackRock, met een vermogen van omgerekend 3.000 miljard euro de grootste belegger ter wereld ...


Red.:   Allemaal confisqueren, dat geld. En degene die kan aantonen ervoor gewerkt te hebben, krijgt het terug. Overigens: Laurence Fink is van Joodse afkomst.
    Het volgende geldt ook voor gewone bedrijven, maar dus ook voor banken:


Uit: De Volkskrant, 12-02-2014, van verslaggever Pablo Kamsteeg

'Barclays steekt middelvinger op naar Britten met geldzorgen'

De Britse bank Barclays ontslaat twaalfduizend werknemers en verhoogt de bonussen voor de top met ruim 10 procent. ...


Red.:    Het geld gaat van de gewone burgers naar de rijken. En dat allemaal onder stimulans van de rijken:

  Hoewel de winst van 6,2 miljard euro beduidend lager was dan analisten hadden verwacht, stond Barclays maandag op de beurs in Londen toch 1,7 procent in de plus. Beleggers zeiden voldoende te vertrouwen in de aangekondigde kostenbesparingen.

Want die 'beleggers' staan voor de rijken. Het kapitalistische systeem zit zo in elkaar dat de rijken bepalen dat het geld gaat van de de niet-rijken naar de rijken. Geheel volgens de wetten van de vrijheid en democratie.
    Nog een bevestiging daarvan:


Uit: De Volkskrant, 13-02-2014, van verslaggeefster Yvonne Hofs

Nieuwe topman zet ING op dieet en stuurt meteen 415 man weg

2014 wordt een turbulent jaar voor de nieuwe ING-topman Ralph Hamers. Op zijn programma staan onder meer een scheiding, een straf dieet en een zwaar examen. En het weer zit waarschijnlijk ook nog niet echt mee.


ING heeft in het vierde kwartaal van 2013 aanmerkelijk beter gepresteerd dan verwacht. De operationele nettowinst steeg naar 405 miljoen euro, tegen 163 miljoen euro in het vierde kwartaal van 2012. De operationele netto jaarwinst steeg ruim 22 procent naar 3,3 miljard euro.    ...
    ING heeft sinds 2009 al 6.500 arbeidsplaatsen opgeheven. Dankzij deze afslankingsoperatie is het aantal voltijdsbanen vorig jaar met 1.800 gekrompen. Zoals het een nieuwe topman betaamt, deed Hamers er gisteren nog een schepje bovenop door 415 nieuwe ontslagen aan te kondigen. In Nederland verdwijnen 300 banen, in België 115. Hamers volgt daarmee de traditie in het grote bedrijfsleven. Die schrijft voor dat een nieuwe bestuursvoorzitter vrijwel altijd begint met reorganisatie, want daarmee maakt hij meteen een goede indruk op beleggers. ...


Red.:   Beleggers zijn tegen banen. De financiële wereld is tegen mensen.
    In geld uitgedrukt:


Uit: De Volkskrant, 18-02-2014, ANP.

Beheerd vermogen op recordhoogte

Het aantal beleggingsfondsen in Nederland is in het vierde kwartaal van 2013 met 37 toegenomen tot 1.624, een record. Zij hadden 644,1 miljard euro onder beheer, 3 procent meer dan in de voorgaande periode. Dat heeft De Nederlandsche Bank (DNB) gemeld. ...


Red.:   En dit komt niet uit economisch activiteit:

  De groei kwam vooral door inleg in nieuwe beleggingsfondsen en koerswinsten op beleggingen in aandelen.

De Nederlandse staatschuld is, op het moment van schrijven, 450 miljard uitleg of detail . Dus u weet nu waar dit geld heen is gegaan.
    Aansluitend op de vorige twee:


Uit: De Volkskrant, 20-02-2014, van verslaggever Wilco Dekker

Beleggers laten Wolters Kluwer vallen om mager vooruitzicht

Wolters Kluwer gaat vooral in Europa extra reorganiseren om de winst op peil te houden, maar de beleggers kon dat woensdag niet overtuigen . Vanwege de magere vooruitzichten voor dit jaar was de informatieleverancier voor medici, juristen en accountants op het Damrak de daler van de dag, met een min van bijna 5 procent.


Red.:   Dus even kijken wat de beleggers verstaan onder "magere vooruitzichten":

  Zo kwam de winstmarge vorig jaar uit op 21,5 procent, exact hetzelfde niveau als een jaar eerder.

Dus omdat de winstmarge maar een "magere" 21,5 procent is en geijkt is gebleven ten opzicht ven vorig jaar, moeten er nog meer mensen ontslagen worden.
    Is er echt nog meer bewijs nodig van het parasitaire karkater van de financiële wereld?
    Nee, maar Peter de Waard erkent het dan ook maar:


Uit: De Volkskrant, 16-04-2014, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Is bankensteun reden ongelijkheid?

Als het om het bestrijden van ongelijkheid gaat is geen bank too big to fail en geen crisis te diep. Het laten omvallen van banken betekent dat de bezittende klasse een stukje gelijker wordt aan de bezitlozen. De ene kant verliest een groot deel van de bezittingen en de andere kant van de schulden.    ...
    Niemand wilde in 2008 het hele kapitalistische systeem om zeep helpen zonder een beter alternatief. Daarnaast gunt deze samenleving zich ook niet meer de tijd om van de grond af opnieuw te beginnen. Het internationale financiële systeem werd zodoende gered door met honderden miljarden overheidsgeld insolvabele banken een helpende hand toe te steken.
    Dat werd toen nog verkocht als een vorm van keynesiaanse stimulering, alleen werd de infrastructuur er niet beter van en leverde het ook geen werk op. Wel leidde het tot een inkomensoverdracht van jan modaal (de grootste belastingbetalers) naar de hoge inkomens van vier, vijf of nog meer modaal (de mensen met het meeste geld op die banken).    ...


Red.:   Dus laat dat vraagteken in de titel maar weg. Wat er trouwens vermoedelijk alleen maar stond om de hoofdredactie niet te zeer voor het hoofd te stoten uitleg of detail .
  De kwantitatieve verruiming in de VS heeft hetzelfde effect. De Federal Reserve in de VS besteedt elke maand tientallen miljarden aan het opkopen van hypotheek- en staatsobligaties. Hiermee wordt vooral de rijken een dienst bewezen want de waarde van hun bezittingen wordt vergroot. Hun inkomsten worden herbelegd op de aandelenmarkt, die daardoor ook verder stijgt. Als de Europese Centrale Bank hetzelfde gaat doen, zoals sommigen willen, komt er nog meer ongelijkheid.

Ja, maar dat is juist de bedoeling ... Dat is neoliberalisme.
  De ongelijkheid in vermogens was sinds de jaren tachtig in de meeste westerse landen al spectaculair toegenomen door de verlaging van de progressieve belastingtarieven en de waardestijgingen op de vastgoed- en aandelenmarkten. Die is verder geëxplodeerd na de crisis. Zelfs de middeleeuwse aristocratie zou jaloers zijn op de bezittingen (vooral aandelen, geld, huizen) van de rijkste 1 procent, 0,1 procent en al helemaal de rijkste 0,01 procent in de westerse landen. In Nederland bezit de rijkste 1 procent daarvan nu een kwart, in de VS zelfs 40 procent.

"Dat is toch geen probleem...? Die mensen verdienen dat toch gewoon...? Ze hebben er toch hard genoeg voor gewerkt ...?" uitleg of detail .
  De Nederlandse regering heeft 47 miljard euro belastinggeld gestoken in het redden van de banken. Daarvan hebben ING en Aegon een deel terugbetaald, maar dat neemt niet weg dat een groot bedrag als definitief verloren moet worden beschouwd. Het zou goed zijn om dat op de een of andere manier terug te halen bij die 1 procent die gemiddeld 3,5 miljoen euro bezit.

Nee hoor, dat zou pas oneerlijk zijn ...
    Gunst, er zijn wat economen bereid gevonden om open deuren in te trappen:


Uit: De Volkskrant, 03-06-2014, van verslaggever Peter de Waard

Banken leveren 'nul' bijdrage aan Europese economie

De bijdrage van banken aan de economie van Europa is nul of zelfs negatief. Het huidige financieel stelsel leidt tot zeepbellen in de vastgoedsector en trekt talent weg uit sectoren die meer waarde hebben voor de economie. .
    Dit schrijven vijftig wetenschappers in een adviesrapport aan de European Systemic Risk Board die vroegtijdig vertrouwenscrises in de financiële sector moet onderkennen. 'Het Europese bankwezen is opgezwollen tot een patiënt die net zoveel vergt van de economie als het eraan bijdraagt', schrijven de wetenschappers in het rapport Is Europe overbanked?
    De omvang van het bankwezen in Europa is sinds 2008 met 10 procent gekrompen. De activa van de gezamenlijke banken in Europa bedragen echter nog altijd 42 duizend miljard euro (42 biljoen) tegen 45 duizend miljard in 2008. Dat is 334 procent van het bbp van alle Europese landen. Ter vergelijking: de activa van de Japanse banken zijn 194 procent van het bbp en van die in de VS maar 83 procent.'
    De grootte van het bankwezen tussen 1900 en 1980 was altijd redelijk stabiel. De particuliere kredietportefeuille van de banken bedroeg in die lange periode nooit meer dan 40 procent van het bbp. Daarna vond een verdrievoudiging plaats, terwijl ook nieuwe sectoren als derivatenhandel explodeerden.    ...


Red.:   Allemaal parasitisme dus, want je hoeft geen econoom te zijn om de simpele: input-output analyse toe te passen: er gaan zeer veel economische goederen in, en er komt niets uit. Absoluut helemaal niks. Want die papieren briefjes die ze drukken zijn zo makkelijk te maken, dat op het maken ervan onder "particulier initiatief" de strengste straffen staan. Ze noemen dat "particuliere initiatief", dat toch precies hetzelfde is als banken doen, "valsemunterij", en je kan beter 10 mensen vermoorden dan betrapt worden als valsemunter. In het laatste geval breng je meer jaren in de cel door.
    Een wat opzichtiger voorbeeld van hoe banken opereren in de omgang met overheden:


Uit: De Volkskrant, 17-06-2014, van verslaggevers Tjerk Gualthérie van Weezel en Merijn Rengers

Fortis-handelaar: in de chaos verdienden zakenbanken nog eens 1,5- tot 2 miljard euro

Paniek Vestia was kassa City-bankiers


Tussentitel: Londenaren pakten verdachten in met provisies en reisjes

Gewiekste Londense bankiers hebben nog veel meer verdiend aan Vestia dan al werd gedacht. Door de Nederlandse woningcorporatie complexe financiële producten te slijten, incasseerden bankiers 500 miljoen tot 1 miljard euro, zo schatte hoofdrolspeler Arjan Greeven maandag in een openhartig verhoor voor de parlementaire enquêtecommissie woningcorporaties. .
    Toen er paniek uitbrak bij Vestia en de toezichthouders was dat reden voor extra feest in de City. Volgens voormalig Fortis-handelaar Jako Groeneveld, die gisteren ook werd verhoord, hebben de banken in die chaos nog eens 1,5- tot 2 miljard euro verdiend. 'Toen naar buiten kwam dat Vestia van al haar contracten af wilde, is daar in de City vol op gespeculeerd. Vestia werd slachtoffer van de verkopen die ze zelf wilde doen.'
    De bankiers van tien internationale zakenbanken waarbij Vestia giftige producten kocht, blijven buiten schot; de enquête kan buitenlanders niet dwingen te verschijnen. Woensdag zijn wel twee bankiers van ABN Amro en ING opgeroepen. Verder put de commissie uit de verhalen van de mannen die zich met cadeaus, reisjes en miljoenenprovisies lieten inpakken door de Londenaren, en zo Vestia aan de rand van de afgrond brachten.    ...


Red.:   Ze pakken privé-personen in, en laten dan de gemeenschap voor de schade opdraaien als het misgaat.
    De lafhartigen en verraders uit de bestuurlijke klasse laten dit over zich heen gaan, terwijl de oplossing simpel was: Vestia failliet laten gaan, en als overheid de failliete boedel weer opkopen. In plaat daarvan gebruikten ze het waarborgfonds van de corporaties om het speculatiegeld terug te betalen.
    De argumentatie in een proces kan ook heel simpel zijn: er zijn twee mogelijkheden: de banken wisten niet van die zekerheden bij Vestia, en in dat geval waren die leningen (voor derivaten) pure speculatie en hebben ze nu gewoon pech dat ze hun geld kwijt zijn. En voor het geval dat ze wel van die zekerheid wisten, hadden ze moeten controleren bij het waarborgfonds dat de daders bevoegd waren tot het aangaan van die leningen. Dat laatste hebben ze niet gedaan en daarmee hebben ze hun zorgplicht verzaakt en kunnen ze hun geld ook niet terugkrijgen.
    Al met al is het hele proces dus je puurste oplichting waarbij de huurders opdraaien voor miljardenbedragen aan de banken. Iedere huurder heeft dus nu een claim op het leven van die betrokken bankiers. En zolang deze specifieke bankiers niet getraceerd zijn, bankiers in het algemeen. Lynchacties gepaard gaande met het ophangen van bankiers aan lantarenpalen waren allang gerechtvaardigd, maar ze zijn het nu weer nog veel meer.
    Kijk er eens - ook in het land leven onvriendelijke gevoelens:


Uit: De Volkskrant, 18-06-2014, ingezonden brief van Dirk van Beek, Maastricht

De echte criminelen

Langzamerhand komt in de parlementaire enquêtecommissie over het derivatenschandaal van de grootste Nederlandse woningcorporatie Vestia de waarheid aan het licht. Dit betrof geen gewoon hedgen van risico's maar bewust speculeren met andermans geld.
    Natuurlijk hebben mannen als Staal, Wevers, De Vries en Greeven volkomen fout gehandeld door grove nalatigheid en zelfverrijking ten koste van de samenleving (Voorpagina, 17 juni). Daarvoor zullen ze moeten boeten, vooral zij die geen berouw tonen. Maar volkomen onrechtvaardig blijft dat de echt grote jongens zoals gewoonlijk buiten spel blijven.
    De 'nette' bankiers van tien grote zakenbanken (waaronder Deutsche Bank) uit de 'deftige' Londense City die zich bewust waren van de giftigheid van hun uiterst complexe financiële producten en daaraan miljarden verdienden. Dat zijn de echte criminelen en wat blijkt? Zij kunnen niet verhoord of vervolgd worden.
    Waarom kan de ECB of de Nederlandse staat deze banken niet torenhoge boetes opleggen zoals in de Verenigde Staten gebeurt met onder andere onze Rabobank in de Libor-affaire? De verliezen moeten teruggeeist worden. Pas dan is er gerechtigheid. Maar dat zal niet gebeuren, want de hele zakenbankwereld is corrupt en de politiek doet er hoegenaamd niets aan. Die gebruiken moeilijke taal waarom het niet anders kan.


Red.:   Die meteen hetzelfde constateren: onze bestuurders collaboreren. Trouwens: net als de media.
     De enige redelijk consequente uitzondering qua collaboratie voor zover bekend bij deze redactie is de volgende:


Uit: De Volkskrant, 20-06-2014, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Wat is uniek aan ABN Amro-topper?

Tussentitel: Vuilnisophalers hebben al jaren geen cent extra gekregen

Helaas is niet bekend wat die 100 ABN Amro-ambtenaren zo briljant maakt dat zij 20 procent loonsverhoging krijgen, terwijl alle andere ambtenaren al jaren op de nullijn zijn gezet. Gerrit Zalm, die zichzelf ook tamelijk onvervangbaar vindt, vreest dat ze anders naar de concurrentie gaan. De City plundert zogezegd de beste Nederlandse bankjongens, zoals de Premier League de beste Nederlandse voetballers.
    Het verschil is dat de namen en rugnummers van deze bankiers niet worden gegeven. Iedere voetbaltransfer is te vinden in VI en wordt becommentarieerd door een knorrig heerschap, maar voor banktransfers bestaat er niet zo'n blad, en al helemaal niet zo'n programma.
    Misschien zijn die bankiers ongeevenaard briljant in de verkoop van op maat gemaakte derivaten aan woningbouwcorporaties. ...


Red.:   Banken hebben aan onder andere woningcorporaties derivaten verkocht, zonder er voldoende bij te  vertellen wat precies de risico's waren - de dervate waren er om risico's  (van rentestijging) "af te dekken", dus de kopers dachten dat die derivaten zelf geen risico in zich hadden.

  Ze verdienen daarom ongeveer een eredivisiesalaris: ergens tussen de anderhalve ton en een half miljoen. Nu heeft Dijsselbloem de winstpremies verboden, omdat die een perverse prikkel zijn om tot het gaatje te gaan. En daarvoor in de plaats heeft Zalm ze een verhoging van het vaste salaris gegeven. Het verschijnsel zou weer een bizarre uitwas kunnen worden genoemd in de bestrijding van de crisis.
    Op dezelfde dag dat de salarisverhoging van 20 procent voor topmensen van de staatsbank ABN Amro werd bekendgemaakt, protesteerden gemeente-ambtenaren op een landelijke manifestatie tegen het uitblijven van een cao. Vuilnisophaaldiensten in drie grote steden legden het werk neer, omdat ze al jarenlang geen cent extra meer hebben gehad.    ...
    ... Als de mensen die nu de 20 procent extra krijgen hun biezen hadden gepakt, zouden echter waarschijnlijk genoeg geschikte kandidaten te vinden zijn om die honderd vacatures onmiddellijk te vervullen voor misschien de helft van het salaris. Hooggekwalificeerde academici en hbo'ers zitten massaal in de ww. En anders staan de zzp'ers in de rij om het werk te doen.
    De salarisverhoging van 20 procent heeft in veruit de meeste gevallen niets van doen met uniek vakmanschap. Het is een douceurtje omdat ze niet meer zo inhalig uit de bonuspot kunnen graaien.
    Een bonus zonder prestatiedruk.

Amorele lieden in een amorele branch. Parasieten. Nomaden of nomadisten . Ze misbruiken de plaats waar ze zitten en als ze de buurt hebben uitgewoond, trekken ze naar de volgende plek.
    Nog meer systematisch parasitisme:


Uit: De Volkskrant, 03-09-2014, van verslaggever Peter de Waard

'Banken helpen bij het ontwijken van de belasting'

Zeven van de tien Nederlandse banken zijn mogelijk betrokken bij medewerking aan belastingontwijking. Hiertoe behoort de staatsbank ABN Amro en verder Aegon, Delta Lloyd, ING, NIBC, Rabobank en Van Lanschot. Er zijn geen aanwijzingen dat ASN Bank, SNS Bank en Triodos ook aan belastingontwijking meehelpen. .
    Dit blijkt uit het onderzoek Dutch Banks and Tax Avoidance dat vandaag zal worden gepubliceerd door Eerlijke Bankwijzer, waarbij onder meer Oxfam Novib, Amnesty International, FNV, Dierenbescherming en PAX zijn betrokken. Het onderzoek dat is uitgevoerd door adviesbureau Profunda, wordt aangeboden aan de Tweede Kamer.
    Volgens Eerlijke Bankwijzer ondermijnt belastingontwijking de nationale welvaart en een stabiel ondernemersklimaat. Hierdoor missen arme ontwikkelingslanden jaarlijks meer dan 100 miljard dollar (76 miljard euro) aan belastinginkomsten. Particulieren weten naar schatting een bedrag van 156 miljard dollar aan belasting te ontwijken door vermogens in belastingparadijzen te stallen.


Red.:   Waarvoor die particulieren toch ook weer vaak banken gebruiken.
    Het volgende bericht levert een aardige schatting over het soort bedragen dat de financiële wereld opsoupeert, zonder dat de economie er ook maar een cent door groeit:


Uit: De Volkskrant, 31-10-2014, van verslaggever Peter de Waard

Reconstructie | Monetaire impuls VS

Overwerk van geldpers heeft weinig effect

De bedoeling was dat consumenten meer te besteden kregen. De realiteit is een nieuwe zeepbel op de beurs.


Het was geen verrassing, maar wel een historische mijlpaal. Woensdag maakte de Federal Reserve (Fed) een einde aan zes jaar van gratis geldcreatie. De kraan ging zonder de plichtpleging van een persconferentie dicht. ...
    Officieel zou het ook het einde moeten zijn van de crisis van de Amerikaanse economie en daarmee van de wereldeconomie. Bij de start van de operatie in 2008 werd het tenminste aangekondigd als een grote, creatieve en moedige stap om de wereldeconomie te redden na de kredietcrisis. Maar niemand had gedacht dat het zo lang zou gaan duren en zo veel geld zou vergen. De Fed, de Amerikaanse centrale banken, hebben in zes jaar in drie fases 4.500 miljard dollar (3.500 miljard euro) aan nieuw geld in de economie gepompt.    ...


Red.:    Waarna er nog een heleboel tekst volgt, maar het is allemaal samen te vatten in twee tussentitels uit de webversie:

  De Fed hebben in zes jaar in drie fases 4.500 miljard dollar (3.500 miljard euro) aan nieuw geld in de economie gepompt.
Het is geen toeval dat de koersen op de beurs van Wall Street bijna net zo snel stegen als de omvang van de balans van de Fed.

Voor de Amerikaanse economie kost de financiële wereld dus 3.500 euro in zes jaar. Bij een economische groei over die periode van iets als 6 procent negatief tot ongeveer nul.
    Zelfs bij de Volkskrant gaan er een paar ogen open:


Uit: De Volkskrant, 30-04-2015, van verslaggever Robert Giebels

Die wandaden van de private equity, zijn dat excessen?

Private equity slaat formeel op investeerders die buiten de beurs om kapitaal inbrengen om zo een bedrijf te laten groeien. Maar het beeld is van onverzadigbare sprinkhanen die op een kwetsbaar bedrijf springen en, in plaats van erin te investeren, het volhangen met schulden waarvan de rente aftrekbaar is.   ...


Red.:   Nog steeds wel die verzachtende terminologie: 'het beeld is'... De werkelijkheid : "het feit is" 

  Gedurende een klein aantal jaren vreten de insecten alles van waarde op, keren zichzelf een superdividend uit en laten uiteindelijk een bedrijf op de rand van faillissement achter. Een enkele keer gaat het mis, zoals nu met afvalbedrijf Van Gansewinkel, en moeten de sprinkhanen hun verlies nemen.
    Op initiatief van PvdA-Kamerlid Henk Nijboer legden twaalf betrokken specialisten de Tweede Kamer woensdag uit wat private equity nu precies is. Vooraf liet initiatiefnemer Nijboer er geen misverstand over bestaan welk beeld hij, en een groot deel van de Kamer, heeft: 'Er moet een einde komen aan het gewetenloze handelen van het snelle geld. Aan investeerders die oer-Hollandse bedrijven als de HEMA volpompen met schulden en in de problemen brengen, die hele mediaconcerns zoals de NRC bedreigen en de kinderopvangvoorziening (Estro) in gevaar brengen. Bovendien ontwijken deze bedrijven met ingenieuze constructies belasting, zodat zij niet eerlijk bijdragen aan de samenleving en de kosten afwentelen op de maatschappij.'    ...
    ... De Kamer hoorde één microverhaal van iemand die de sprinkhanen echt over zich heen had gekregen. Dat was Hubert Smeets, oud-adjunct-hoofdredacteur van NRC Handelsblad en de afgelopen jaren voorzitter van de ondernemingsraad van NRC Media.
    Boosdoener was de - afwezige - Nederlandse investeringsmaatschappij Egeria. Die nam in 2010 een meerderheidsbelang in krantenbedrijf NRC Media en verkocht het dit jaar met winst. 'Hoewel het de werknemers waren die voor die meerwaarde hebben gezorgd, waren zij en de OR voor Egeria non-existent', zei Smeets.
    In 2011 kromp de investeerder het personeelsbestand in met 10 procent. 'Pijnlijk, maar dat hoort erbij', vond Smeets. 'Maar kort daarna kende Egeria zichzelf 12,5 miljoen dividend toe op een winst van nog geen 5 miljoen. Private equity zoals wij het hebben ervaren, nam niet deel, maar nam.'

Wat zo gebeurd bij alle private equity en wat er op lijkt, en de facto ook zo is voor banken. Bij private equity valt het allen meer op, omdat het het enige is dat ze doen. Banken hebben ook nog andere, minder opvallende, manieren van oplichting.
    Over die banken:


Uit: De Volkskrant, 06-05-2015, van correspondent Steven Adolf

Overheid kan noodpakket 62 miljard niet compenseren

Burgers draaien op voor Spaanse bankencrisis


De Spaanse belastingbetalers draaien vooralsnog op voor het grootste deel van de bijna 62 miljard euro aan hulp die is verstrekt tijdens de crisis in de Spaanse bankensector. De Spaanse centrale bank heeft bekendgemaakt dat tot dusver slechts 2,6 miljard euro is terugverdiend met de verkoop van bankbezittingen die werden genationaliseerd. Dat is slechts 4 procent van de totale staatshulp waarmee de ineenstorting van Spaanse financiële sector in 2009 werd voorkomen.    ...


Red.:   Net als in Nederland gaat gebeuren, natuurlijk.
    Eén van de financiële zaakjes van Shylock en zijn maten is afgerond:


Uit: De Volkskrant, 14-07-2015, van verslaggever Gerard Reijn

Voor deze winst hoef je geen 'durfinvesteerder' te zijn

Tussentitel: 285 procent rendement heeft de verkoop van het Vendex KBB-concern de voormalige eigenaars opgeleverd

Net iets meer dan tien jaar had investeringsmaatschappij Kohlberg Kravis Roberts & Co. (KKR) nodig om een van de grootste winkelbedrijven die Nederland ooit had, uit te ponden. Vorige week werd bekend dat de laatste restjes Vendex KBB worden verkocht aan twee andere investeringsmaatschappijen, het Amerikaanse Goldentree en het Franse Ardian.
    Daarmee zetten KKR en zijn partner Alpinvest (een derde partij, Change Capital Partners, verkocht al snel zijn aandelen aan de twee anderen) een punt achter een uiterst geslaagde operatie. ...
    KKR en Alpinvest telden 1,4 miljard euro neer voor alle aandelen van het concern, dat toen nog op de Amsterdamse beurs genoteerd was. ...
    ... Nauwelijks een jaar na de overname verkochten ze het grootste deel van het onroerend goed van het concern aan een consortium: 73 panden in totaal van kolossen als V&D en De Bijenkorf, inclusief dat aan de Dam in Amsterdam. De opbrengst werd niet officieel bekendgemaakt, maar bedroeg waarschijnlijk 1,3 miljard euro.
    De eerste winkelketens waren al een half jaar eerder verkocht: It's, Modern en Prijstopper, 140 winkels bij elkaar. En een half jaar later later gingen Dixons, Dynabite en Dexcom: 193 winkels. Prijzen zijn nooit bekendgemaakt, maar op dat moment zaten KKR en Alpinvest ongetwijfeld al op winst.
    En toen moesten de grote winkelketens nog verkocht worden: HEMA, V&D en Bijenkorf. HEMA werd in 2008 verkocht (aan investeringsmaatschappij Lion) voor naar verluidt 1,1 miljard euro. In 2011 volgden V&D (aan investeringsmaatschappij Sun) en De Bijenkorf (aan de Britse warenhuisketen Selfridges). Sindsdien bestond Vendex KBB, inmiddels omgedoopt tot Maxeda, alleen nog uit een reeks klussenwinkels: Praxis en Formido in Nederland, Brico in België.
    De crisis gooide echter roet in het eten. ... Praxis, Brico en Formido waren onverkoopbaar.
    ... Daarop gooiden de eigenaren van Maxeda het begin dit jaar over een andere boeg. Ze boden niet de winkelketens apart te koop aan, maar allemaal tegelijk, samen immers 'de marktleider in de Benelux'. Daar gingen uiteindelijk Goldentree en Ardia op in.
    Na iets meer dan tien jaar kunnen KKR en Alpinvest de balans van hun Vendex-'avontuur' opmaken. ...
    Het Financieele Dagblad rekende vorig jaar nog eens na wat de opbrengst van al die winkels was en kwam uit op 3,4 miljard euro. Daar moet nu de opbrengst van de aandelen Maxeda nog bij worden opgeteld, naar schatting ook nog meer dan 600 miljoen. Dat brengt de totale opbrengst op 4 miljard euro: een rendement van 285 procent in elf jaar.


Red.:   Waarop wij hier ook de balans kunnnen opmaken: dit zijn holocaust-achtige wantoestanden die slechts met holocaust-achtige maatregelen rechtgezet kunnen worden: al dan niet revolutionaire tribunalen, met een ruime portie doodvonissen. Uit te strekken tot de huidige daders en hun erfgenamen als het Joden betreft (wat voor iets als de helft zo is uitleg of detail ) want Joodse erfgenamen willen ook de schilderijen van hun verre voorzaten terug.
    Klein bier. Banken die klanten oplichten:


Uit: De Volkskrant, 22-07-2015, door Tjerk Gualthérie van Weezel

Toch nog genoegdoening voor slachtoffers derivatenmalaise

'Neem een derivaat, dan zit je voor jaren goed.' Twintigduizend transportbedrijven, binnenvaartschippers, boeren en winkeliers die dachten de lasten van hun lening te verlagen, bleken juist veel meer te moeten betalen. Dat leidde zelfs tot faillissementen. Maar rechters grijpen inmiddels in en veroordelen banken.


'Tandarts krijgt 60 duizend euro.' Dat stond eind juni boven een kort berichtje in deze krant over één Nijmeegse tandarts die een rechtszaak tegen ING had gewonnen. Het lijkt een bescheiden overwinning van één man op één bank. Maar het is ook een opsteker voor duizenden ondernemers die in een ingewikkeld gevecht zijn verwikkeld met hun banken over zogenoemde rentederivaten die zij voor de crisis hebben gekocht. Een slepend conflict dat trekken vertoont van de woekerpolisaffaire en dat banken mogelijk miljarden euro's kan gaan kosten.
    Ongeveer twintigduizend middelgrote en kleine ondernemingen zijn het schip in gegaan met rentederivaten. Producten waar ze zelf bijna nooit om hebben gevraagd, maar die hun met klem zijn aangeraden toen ze ergens tussen 2005 en 2008 aan de keukentafel met hun vaste bankman zaten te praten over hun toekomstplannen. Binnenvaartschippers die een nieuw schip wilden laten bouwen, boeren die het land van de buurman wilden kopen of ondernemers die investeerden in een eigen kantoorpand. Allemaal kregen ze te horen dat ze een 'renteswap' moesten hebben.
    Swaps of rentederivaten zijn complexe financiële producten (zie kader), die de laatste jaren onder meer in de krant opdoken dankzij het miljardendebacle bij woningcorporatie Vestia. Vaststaat dat ondernemers die de derivaten halverwege het vorige decennium kochten er doorgaans maar weinig van snapten. Meestal begrepen ze slechts één ding: swaps waren een voordelig alternatief voor een lening met een vaste rente. Verder vertrouwden ze op hun vaste adviseurs bij de bank of hun accountants.
    Pas toen de crisis uitbrak en de rente daalde, bleken de swaps eigenschappen te hebben waarvan de ondernemers vaak geen flauw idee hadden. Eigenschappen die hen diep in de problemen brachten.
    Bij de tandarts ging het net zo. Hij runt al tientallen jaren een goedlopende praktijk in Nijmegen. Naast de normale tandartszorg is hij gespecialiseerd in het uiterlijk verfraaien van gebitten, van tanden bleken tot ingewikkelde operaties met implantaten. Hij verdient er goed aan en belegt zijn privévermogen in vastgoed. Hij koopt, verhuurt en verkoopt panden.
    Eind 2007 spreekt hij met de bank over de herfinanciering van zijn lopende leningen. Van zijn accountant heeft de tandarts het advies gekregen om een rente af te sluiten die minimaal vijf jaar vast is, zelf wil hij liever een variabele rente. ING komt een half jaar later met een voorstel. De tandarts krijgt een 'Euroflexlening' van 2 miljoen euro aangeboden. Hij betaalt dan het variablele Eurobortarief plus een 'debetrente', een opslag van 0,75 procent. Als de tandarts naast de flexlening ook een swap afsluit verlaagt de bank de opslag naar 0,65 procent, vermeldt de offerte.
    Omdat de renteswap door de ING als een flexibel product wordt gepresenteerd dat dagelijks verhandelbaar is, besluit hij een renteswap voor tien jaar aan te gaan. Door de combinatie van de twee producten betaalt hij de komende tien jaar een vast rentepercentage van 5,07 procent plus een renteopslag van 0,65 procent, zo rekent de bank hem voor. Op 8 juli 2008 zet de tandarts zijn handtekening, eerst onder de lening en dan onder het swapcontract.
    Maar een jaar later blijkt die vaste rente helemaal niet zo vast. ING besluit de 'debetrente' op zijn lening te verhogen. In het contract staat inderdaad dat de bank daartoe het recht heeft.
    De tandarts voelt zich bedonderd, hij was ervan overtuigd dat hij gedurende tien jaar dezelfde, vaste rente zou betalen. En hij ontdekt al snel nog iets: breken met de bank is geen optie. Tijdens de crisis is de rente namelijk gedaald, waardoor zijn rentederivaat minder waard is geworden. Als hij de rekening opzegt en het derivaat laat ontbinden, gaat hij voor vele tienduizenden euro's het schip in. Hij is met handen en voeten aan ING gebonden.
    Ook in de jaren daarna blijft de bank de opslag maar verhogen, totdat de tandarts 1,5 procent in plaats van 0,65 procent betaalt. Dat kost hem jaarlijks 17 duizend euro extra.    ...


Red.:   Ordinaire oplichting. Manipulatie met kleine lettertjes is niets anders dan oplichting. Het bankengajes is ploertengajes. Geholpen door dit soort instellingen:

  Dat lot treft niet alleen Nederlandse ondernemers. Ook elders in Europa beschuldigen boze klanten hun banken ervan dat zij hun zorgplicht hebben geschonden. Overal is de afgelopen jaren het verzet tegen de banken gegroeid. Natuurlijk stond ergens in het contract dat er een opslag was. Maar de ondernemers verwijten de banken dat die nooit expliciet op die risico's hebben gewezen.
    Het succesvolst is tot nu toe het verzet in Engeland. De actiegroep 'Bully Banks' die strijdt tegen 'frauduleuze rentederivaten' werd daar door de toezichthouder in het gelijk gesteld. De banken hebben zich volgens de waakhond inderdaad schuldig gemaakt aan misselling en moeten hun klanten een schadevergoeding betalen. Britse Banken hebben daarvoor bijna 6 miljard euro gereserveerd en inmiddels is al meer dan 2 miljard euro uitgekeerd aan getroffen bedrijven.
    In Nederland kiest de toezichthouder voor een minder resolute oplossing. De Autoriteit Financiële Markten constateert in 2013 dat zes banken tegenover hun klanten vaak te rooskleurig waren. En dat zij de negatieve kanten van hun producten vaak onderbelicht hebben gelaten. Daarop krijgen de banken de opdracht al hun contracten te 'herbeoordelen'. In totaal gaat het om 17.600 derivatencontracten die ze hebben gesloten met 14.316 mkb-ondernemingen.

In Nederland beslist de "toezichthouder" dat de slager zijn eigen vlees mag keuren. In Nederland is de hele elite zo corrupt als in de eerste de beste bananenrepubliek.
    Zo langzamerhand begint de taal toch een beetje opener en duidelijker te worden:


Uit: De Volkskrant, 22-06-2016, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Wie ontmantelt de plutonomie?


Red.:   Een onnodig nieuwe woord - zowel "plutocratie" als "neoliberalisme dekken de zaak al. "Plutonomie" betekent letterlijk "de wetten van de rijken", en politiek gezien is dat "plutocratie" oftewle "bestuur door de rijken", en economisch "neoliberalisme", want zijnde gewoon "de totaal ongereguleerde oftewel volkomen vrije economie".
  De plutonomie, zo formuleerde de analist Ajay Kapur van Citigroup in 2006, is een economie die wordt gecontroleerd door de superrijken.
    Tien jaar later is de plutonomie een feit. Van al het geld dat in de wereld wordt rondgepompt belandt maar 15 procent in de reële economie. De resterende 85 procent zit in een bedrijfstak die maar 7 procent van de mondiale economie uitmaakt en 4 procent van de werkgelegenheid: de financiële sector.
    In het net verschenen boek Makers and Takers, The Rise of Finance and the Fall of American Business luidt Rana Foroohar, lid van de hoofdredactie van het toch behoudende Amerikaanse weekblad Time, de noodklok. 'De financiële sector is niet meer dienstbaar aan de reële economie, maar dient alleen nog voor zelfverrijking', stelt ze. Het geld is een rem geworden op de economische groei, terwijl het juist de motor zou moeten zijn, concludeert ze.

De financiële sector is nooit dienstbaar geweest, alleen viel het vroeger niet op omdat de economische groei door de technologische vooruitgang het parasitisme van de financiële sector oversteeg.
  Het wordt wel de 'financialisering' van de economie genoemd. Foroohar doet eigenlijk niet veel anders dan voortborduren op de thema's die de Franse econoom Thomas Piketty en zijn collega's al eerder aan de orde hebben gesteld: de toenemende concentratie van welvaart bij een ongrijpbare elite.
    Die is na de crisis niet afgenomen, maar juist versterkt. Een van de oorzaken is de monetaire stimulering door de centrale banken die was bedoeld om de economie weer op stoom te krijgen. De biljoenen van de Fed, de ECB en de andere centrale banken zijn echter niet terechtgekomen bij burgers die er aankopen mee doen of bedrijven die het investeerden en er banen mee creëren. Het is in het financiële systeem blijven steken dat het gebruikt voor een zoektocht naar meer rendement.

En  de top van het bedrijfsleven doet braaf mee:
  Een andere uitwas is de inkoop van eigen aandelen door beursfondsen. Zo hebben de vijfhonderd grootste multinationals van de VS, de zogenoemde S&P 500, sinds de crisis 2.400 miljard euro besteed aan het inkopen van eigen aandelen. Dat is meer dan Amerikaanse bedrijven in diezelfde periode hebben uitgegeven aan innovatie. Door deze inkoopprogramma's worden koersstijgingen gerealiseerd die in de zakken van beleggers vloeien. Het is bij uitstek een vorm van economische waardevermindering in plaats van waardecreatie. Het leidt tot corruptie omdat de bestuurders-elite zelf in opties en aandelen wordt beloond. Ooit waren de beurzen een middel om bedrijven te helpen eigen vermogen aan te trekken. Nu zijn de beursfondsen een middel geworden van de financiële sector om nog meer geld binnen te halen.
    De ongeremde 'financialisering' leidt tot economische stagnatie, teruglopende productiviteit, het onvermogen van regeringen nog problemen op te lossen en vooral toenemende ongelijkheid en onvrede.
    Het is niet gemakkelijk om de plutonomie te ontmantelen in een mondiaal financieel systeem. Maar het is wel bittere noodzaak.

En dat kan maar op één manier: met vliegende bankiers fladderend van hoge verdiepingen ...
    Nog een argument daarvoor:


Uit: De Volkskrant, 13-07-2016, column door Heleen Mees

Kapitaal wint

Toen ik op het ministerie van Financiën werkte, moest ik ooit een speech schrijven over kapitaal dat vloeibaar was. Net als water zoekt kapitaal het laagste punt en daarom moesten destijds allerhande belastingvoordelen worden geïntroduceerd. Op die manier zou kapitaal vanzelf naar Nederland stromen en, net zoals een rivier voor afzetting zorgt, arbeidsplaatsen met zich meebrengen. De belastingvoordelen voor het grootkapitaal zouden zichzelf terugverdienen.
    Natuurlijk zaten junior beleidsmedewerkers in andere landen net zo driftig aan dergelijke speeches te werken en werden er net zulke snode plannen bedacht om grote bedrijven te lokken. Per saldo werden daardoor niet meer banen gecreëerd; er werd alleen door de grote multinationals minder belasting betaald. Een wedloop naar de bodem van de schatkist, zo schreven veel commentatoren destijds. Ten onrechte. Die schatkist werd wel degelijk gevuld, namelijk door de belasting op arbeid te verhogen, wat eerder tot minder dan meer banen leidt.
    Dat gebeurde niet alleen bij belastingen op winst maar ook bij financiële regelgeving. Financiële instellingen hebben namelijk een broertje dood aan regels. Geen wonder dat landen, in een poging om de felbegeerde banken en de bijbehorende hoogwaardige werkgelegenheid binnen te halen, ook concurreerden op regelgeving. Deze race to the bottom heeft niet alleen bijgedragen aan de financiële crisis, maar verklaart ook waarom bankiers overal ongestraft mee wegkomen. Een topbankier in de bak is niet echt een visitekaartje.
    Het is het klassieke prisoner's dilemma. Als één land de andere landen te slim af is, gaat die er met de buit vandoor en zijn de anderen slechter af. Als alle landen elkaar te slim af proberen te zijn, zijn zij per saldo allemaal slechter af.  ...
    Zoals Thomas Piketty schreef in Kapitaal in de 21ste eeuw (2013) worden de rijken steeds rijker en de armen steeds armer. Piketty wees met name op het gevaar dat een paar rijke dynastieën in de toekomst de dienst zullen uitmaken en zo het democratisch bestel ondermijnen. In die zin is de uitslag van het Brexit-referendum een opluchting: de democratie is nog springlevend. Meer urgent is dat de verschuiving van arbeid naar kapitaal de economische groei ondermijnt. De kapitalisten investeren te weinig (oftewel: ze sparen te veel) omdat de arbeiders te weinig te spenderen hebben.
    Maar om inkomen op een effectieve manier te herverdelen heb je internationale coördinatie nodig. Een vermogensrendementsheffing in Nederland is minder effectief als je simpelweg over de grens in België kunt gaan wonen of je vermogen aan het oog van de fiscus kunt onttrekken door het in Luxemburg te parkeren. ...


Red.:   Dat is bijna hetzelfde zggen als: er zijn maar twee mogelijkheden: ondergang of revolutie. De derde mogelijkheid is het totaal ontmantelen van de private financiële wereld, maar dat is volkomen onwaarschijnlijk. Dat is communisme.
    Hetgeen Mees ergens wel weet:
  Dat was in dezelfde week dat de Britten een voorkeur voor de Brexit uitspraken. De inkt op de stembiljetten was nog niet droog of de Britse minister van Financiën Osborne kondigde aan dat hij de vennootschaps-belasting zou gaan verlagen om Groot-Brittannië concurrerend te houden. ...
    Ironisch genoeg is het door de Brexit ook minder waarschijnlijk geworden dat de Financiële Transactie Tax in de EU er komt. Tot nu toe was het VK de belangrijkste tegenstander van zo'n belasting vanwege het effect op de City. Nu Parijs, Frankfurt en Dublin strijden om de gunst van de banken, een strijd die niet vandaag of morgen beslist is, zal het enthousiasme bij die landen voor de FTT een stuk minder groot zijn.
    Op die manier zal de Brexit niemand blij maken, zelfs niet de arbeidersklasse voor wie het volkomen rationeel was om voor te stemmen. Kop of munt, kapitaal wint.

Dus tot aan die ondergang of revolutie.
    Waarom zo vele fusies? Nummer 1 omdat de bazen er massaal bij kunnen graaien. Nummer 2:


Uit: De Volkskrant, 01-11-2016, rubriek De kwestie, door Peter de Waard

Hoe zakenbanken rijk worden van fusies?

Lehman Brothers is al meer dan acht jaar dood. Maar de Lehman-formule (of Lehman-schaal) is nog springlevend. Die levert banken meer geld op dan ooit dankzij een fusie- en overnamegolf die alle records breekt.
    De Lehman-formule is het uitgangspunt voor de bemiddelingsprovisies die zakenbanken in rekening brengen voor het regelen van fusies en overnames.
    ...Volgens de oorspronkelijke Lehman-formule was dat 5 procent van de som voor fusies en overnames tot 1 miljoen, 4 procent voor het volgende miljoen ...
    Fusies en overnames (of M&A voor mergers & acquisitions zoals de banken het zelf noemen) geldt als een van de meest lucratieve activiteiten van Goldman Sachs, Morgan Stanley, Nomura, UBS, Deutsche Bank en hoe ze ook heten. Hier werden in het verleden de hoogste bonussen verdiend.
    Dit jaar kan het niet op. Alleen al in oktober werd voor 270 miljard dollar (248 miljard euro) gefuseerd en overgenomen. Als daarvan 1 procent naar de zakenbanken gaat, is dat bijna 2,5 miljard. Niemand praat daarover.    
    Het is genoegzaam bekend dat zakenbanken zelf vaak de deals bedenken. Zij kloppen bij de bedrijven aan met hun voorstellen. Behalve dat synergie- en schaalgroottevoordelen breed worden uitgemeten, wordt ook even op de achterkant van een sigarendoosje voorgerekend wat de ceo's en andere leden van het topmanagement er zelf aan overhouden.
    Een bankier van Merrill Lynch bracht de baas van Satander in 2007 op het idee een overnamebod te doen op ABN Amro, waarna RBS en Fortis als partners erbij werden gehaald. ...


Red.:   En dta ging ook allemaal goed fout. Net als van fusies 80 proecent en meer fout gaat, met miljarden ksoten per keer.


Naar Financiële wereld , Economie, lijst , Economie, overzicht , of site home .