WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Sociologische krachten: nomadisme, Anet Bleich

 22 aug.2014

Anet Bleich is een persoon met enige invloed. Want iedereen die toeging heeft tot de media, heeft enige invloed. In het geval van Anet Bleich is het ook wat meer dan enige invloed, want Anet Bleich is redacteur bij de Volkskrant. Ze is enige jaren actief geweest als columnist, en kreeg daarna als specialiteit analyses en boekrecensies aangaande zaken van sociaal belang, zoals de multiculturele samenleving en aanverwante. Een hoofdonderwerp van het maatschappelijke debat gedurende de laatste decennia.
    Naar aanleiding van dit belang is er elders al een verzameling gemaakt over haar bijdrages aan het maatschappelijke debat in het kader van de beschrijving van de politieke-correctheid uitleg of detail . Hier gaat het om een ander aspect: de discussie over de culturele toekomst van Nederland, en de rest van de westerse beschaving.
    De standpunten van Anet Bleich in deze maatschappelijke discussie zijn geen particuliere standpunten,  maar vloeien voort uit een door haar gehuldigde culturele houding vastzittende aan een specifieke culturele achtergrond. Ter ondersteuning van die bewering, zal met enige regelmaat iemand met dezelfde culturele achtergrond,  Arnon Grunberg worden aangehaald, waarvan een overeenkomstige verzameling staat  hier uitleg of detail . En voor wie daarmee nog niet overtuigd is van het bestaan van die gemeenschappelijke achtergrond, de Joodse culturele achtergrond, staan nog meer uitingen van die gemeenschappelijke achtergrond door cultuurgenoten hier uitleg of detail . Arnon Grunberg en Anet Bleich zijn alleen maar speciale gevallen in dat ze een extra ruime toegang hebben tot de media, en er dus meer materiaal van hen beschikbaar is.
    De positie van Bleich in het maatschappelijke debat over onze cultuur en haar toekomst wordt toegelicht door eerst de al eerder verzamelde bronnen op te delen in twee groepen: zaken waar Anet Bleich positief over uitspreek, en die waar tegen is. Dit natuurlijk met het voorbehoud dat het gaat om de uitingen die in de openbaarheid komen, maar we nemen maar aan dat dit toch redelijk representatief is voor de opvattingen van de auteur ervan in het algemeen. Overigens: eigenlijk telt maatschappelijk natuurlijk alleen de openbare uitingen.
    Eerst de uitingen aangaande de zaken waar Bleich positief tegenover staat - vier bronnen achter elkaar:


Uit: De Volkskrant, 22-05-2010, boekrecensie door Anet Bleich

Een rondreis langs de Joodse diaspora

In de wijk Brighton Beach, vlakbij Coney Island kwam de schrijver van Altijd mazzel, Maurice Swirc, de 69-jarige Michaël tegen, die in 1975 uit Odessa naar New York is gegaan. ‘Natuurlijk mis ik Odessa wel eens’, zei Michaël. ‘Soms droom ik van de zoute lucht van de Zwarte Zee’. Maar daartegenover staat iets wat hij belangrijker vindt: ‘In de Verenigde Staten tel je mee als volwaardig burger.’
    Maurice Swirc is zelf de zoon van een in Parijs geboren Joodse vader en een half Nederlandse half Hongaarse (niet-Joodse moeder). Hij heeft familie in Nederland, Frankrijk, de VS, Hongarije en Zweden. Zijn eigen Joods-kosmopolitische achtergrond heeft hem geïnspireerd tot een journalistieke verkenning in een reeks van Joodse gemeenschappen. Dat heeft een interessant, vlot geschreven en sfeervol boek opgeleverd, met impressies uit Amstelveen, Buenos Aires, Lodz , Wenen, Moskou, en Rabat.    ...
Maurice Swirc, Altijd mazzel - Een wereldreis langs joodse gemeenschappen. Boom; 388 pagina's; 24,90; ISBN 978 90 8506 815 0


Uit: De Volkskrant, 11-02-2012, door Anet Bleich.

Avant-garde films, Multatuli en matzes

Familiekroniek | Vooruitkomen in de wereld. Daar ging het de Vuijsjes om. Hoe joodse tradities en socialistische verheffingsidealen de verschrikkingen van de oorlog overleefden.

Haar neven - Ies, André, Hans, Flip, Herman en Bert Vuijsje - gingen zelfs in hun puberteit tamelijk behoedzaam met hun ouders om, vanwege 'de oorlog'. Marja daarentegen maakte van haar hart geen moordkuil. Wanneer haar vader 'zijn standaardrepertoire' over 'dat rotkamp' weer eens ten gehore bracht, verliet zij vaak stampvoetend de kamer. Niet vanwege de inhoud van de vertelde verhalen, maar omdat ze zich ergerde aan de eindeloze herhaling.
    Maar uiteraard viel er niet aan te ontkomen 'dat zijn kamp zich in mijn hoofd had genesteld'. Daar moest ze iets mee. Dat is uitgemond in een schitterend boek, Ons kamp - Een min of meer joodse geschiedenis, waarin Marja Vuijsje de geschiedenis van haar familie van vaderskant gedurende de voorbije eeuw vertelt. Het is het verhaal van een 'min of meer' joodse familie en tegelijk, benadrukt Vuijsje, 'een Europese emancipatiegeschiedenis'.
    Want Marja Vuijsjes grootouders, Isaac en Schoontje, begonnen hun bestaan in een armoedig steegje in de oude Amsterdamse Jodenhoek. ...


Uit: De Volkskrant, 30-11-2013, boekrecensie door Anet Bleich

Joodse geschiedenis

Simon Schama begint in Elephantine voor zijn genuanceerde geschiedenis van de joden.


Elephantine is een stuk minder bekend dan Jeruzalem. Het is de naam van een stadje in het zuidelijke stroomgebied van de Nijl dat in de zesde en vijfde eeuw voor Christus hoofdzakelijk door Joden werd bewoond. ...
    In het omvangrijke eerste deel van zijn geschiedenis van de Joden (van 1000 v.c. tot 1492) doet de Brits-Joodse historicus Simon Schama - onder meer bekend door boeken over de Gouden Eeuw en de Franse tijd in de Nederlanden - een gretige poging om iets zichtbaar te maken van het dagelijks leven in Elephantine. De Joodse inwoners aten er al matses tijdens Pesach, het feest waarbij - nogal ironisch in dit geval - de uittocht uit Egypte wordt gevierd. ...


Uit: De Volkskrant, 11-05-2013, boekrecensie door Anet Bleich

Angst als drijfveer

De Amerikaanse filosofe Martha Nussbaum ontrafelt de angst voor aanhangers van minderheidsreligies met argumenten en inlevingsvermogen. Zegevierend komt ze uit deze exercitie.

Tolerantie tegenover mensen die een andere - of geen - God aanbidden, is een betrekkelijk recent verschijnsel, een van de mooie dingen die de Verlichting ons heeft gebracht. Weinigen hebben het ideaal van de godsdienstige verdraagzaamheid zo welsprekend onder woorden gebracht als de 18de-eeuwse Duitse schrijver Lessing in het toneelstuk Nathan der Weise. De Joodse koopman Nathan ...


Red.:   Dat zijn wel genoeg voorbeelden: waar Anet Bleich positief tot sterk positief tegenover staat is de Joodse cultuur. En alles wat daar toe neigt. Wat betreft de eerste drie bronnen behoeft dat geen uitleg, het vierde is een meervoorkomend geval, namelijk dat van associatie: er wordt geen directe Joods-culturele voorkeur uitgesproken, maar men citeert voornamelijk Joods-culturele bronnen, zoals in dat vierde geval Martha Nussbaum, Joods, en de hoofdfiguur van Lessing: Joods. Lessing zelf was niet Joods, maar wel veel Joodse contacten. Een ander voorbeeld van dit "Joodse-culturele referenties gebruiken" wat op deze website  is uitgewerkt is dat van Arnon Grunberg, zie hier uitleg of detail .
    Dit waren wat meer zakelijke voorbeelden. Nu nog wat gevallen gaande over specifieke individuen - ook weer achter elkaar:


Uit: De Volkskrant, 17-04-2010, boekrecensie door Anet Bleich

Bij Job zijn dingen in goede handen

Non-fictie | Is Job Cohen werkelijk de rust zelve? Wat gaat er schuil achter die stoïcijnse buitenkant?

Tussentitel: De boel bij elkaar houden: het moeilijkste wat er is

Gereserveerd. Iemand die nooit het achterste van zijn tong laat zien. Degelijk, betrouwbaar, integer. Een man met een ‘erudiete afstandelijkheid’. ‘Een man van het proces () Hij is tevreden als er, procedureel gezien, een net besluit valt’. Een ‘saaie grijze man’, ‘saai en degelijk’, ‘bij hem is het in goede handen’. Dat zijn de kwalificaties die Hugo Logtenberg en Marcel Wiegman, auteurs van Job Cohen – Burgemeester van Nederland aan hun hoofdpersoon verbinden. Een grijze muis zonder verkeerde (bij)bedoelingen, kortom.   ...


Uit: De Volkskrant, 20-10-2012, boekrecensie, door Anet Bleich

Het joyeuze feminisme van Hedy d'Ancona

Hedy d'Ancona, de grande dame van de Nederlandse vrouwenbeweging, stuitte veertig jaar geleden op 'een brede muur van nee schuddende hoofden' toen ze voor een gezelschap PvdA-vrouwen pleitte voor het recht op werk buiten de deur.


'Hedy leeft twee levens in één etmaal'. Deze typering door een vriendin verwijst naar een van de opvallendste eigenschappen van Hedy d'Ancona: haar tomeloze energie en vitaliteit. Vijfenzeventig jaar is ze op 1 oktober geworden en nog altijd wil dit 'fenomeen', voor sommigen een rolmodel, met haar rode lippenstift, kleurige kleding en 'erotiserende uitstraling' niet uit het publieke zicht verdwijnen. ...


Uit: De Volkskrant, 27-10-2012, boekrecensie door Anet Bleich.

Ed van Thijns morele testament

Over zijn ervaringen als kind in de oorlog durfde Ed van Thijn pas decennia later te praten. Zijn coming-out als Jood beschrijft hij op fascinerende wijze.


In Blessuretijd snijdt de Joodse sociaal-democraat Ed van Thijn van alles tegelijk aan. Dat maakt dit boek tot een rusteloos, maar vooral boeiend avontuur. Het ene moment bevind je je als lezer in de ambtswoning van de burgemeester van Amsterdam, het volgende ogenblik woon je met de auteur de première bij van de film Süskind over het heimelijk in veiligheid brengen van Joodse kinderen door illegale werkers. ...


Red.:   Ook weer allemaal redelijk vanzelfsprekend: dit zijn allemaal figuren uit de Joodse cultuur.
    Maar het zijn niet slechts mensen van Joodse afkomst die positief bekeken worden:


Uit: De Volkskrant, 15-05-2009, door Anet Bleich

Non-fictie | Het familieverhaal van een kamerlid

'De Koran verbiedt niet whisky'

Haar rebelsheid heeft Khadija van moederskant. Ze sleepte haar vriendinnen mee naar buiten of hun vader dat leuk vond of niet.

Als pubermeisje kwam Khadija Arib, sinds l998 Tweede Kamerlid voor de PvdA, naar Nederland. Naar Rotterdam Noord. Het contrast met Casablanca waar ze had gewoond, was groot. ...


Red.:   Maar er zijn wel vele overeenkomsten met de overigen: ze is ook van Semitische afkomst (Arabieren en Joden vallen beide onder die groep), en ze is ook migrant. En dat is hier de relatie (de Volkskrant, 17-04-2010, boekrecensie door Anet Bleich)

  Bij Job zijn dingen in goede handen

...
In lezingen, nota’s en interviews heeft Cohen zijn credo telkens weer uitgedragen: binden en verbinden, insluiten en niet uitsluiten, wederzijdse tolerantie en respect, integratie als een langdurig en intensief leerproces voor zowel nieuwkomers als gevestigden. In zijn Cleveringa-lezing duidde hij ook aan waarop die vastberadenheid om de boel bij elkaar te houden bij hem is gebaseerd. Op de oorlogservaringen van zijn Joodse ouders, die er ineens niet meer bij hoorden. Als sociaal-democraat en kosmopoliet trekt Cohen conclusies uit die ervaring, die hij niet alleen toepast op de Joden (van wie sommigen, die dat wel doen, maar al te graag afgeven op moslims), maar op alle minderheidsgroepen.

Omdat de Joden iets ergs is overkomen, en de Joden (im)migranten zijn, moeten alle immigranten beschermd worden.
    En dat het niet zozeer om de gemeenschappelijke Semitische afkomst gaat maar om de gemeenschappelijke migranten-afkomst, blijkt uit het volgede:


De Volkskrant
, 22-11-2006, column door Anet Bleich

Boerka’s en buitenlui

... Eén recent voorbeeld (...). Het gaat om een Turkse jongeman, die zeven jaar geleden naar Nederland kwam om aan een kunstacademie te studeren; daarvoor kreeg hij een verblijfsvergunning. Na een jaar stapte hij over naar de universiteit om media en cultuur te gaan doen. Dit had volgens de IND niet gemogen, daar was die verblijfsvergunning niet voor bedoeld. Enfin, onze man studeert af, begint met succes een bedrijfje en omdat hij homo is ontplooit hij samen met het COC tal van activiteiten om homoseksualiteit in de Turkse gemeenschap bespreekbaarer te maken.
    Een aanwinst voor het land, zou je zo zeggen. Maar wat bij de IND in het vat zit, verzuurt niet. De jongeman werd gearresteerd en opgesloten in het detentiecentrum Schiphol. Hij kwam weliswaar op gezag van de rechter weer vrij, maar is intussen zo afgeknapt dat hij binnenkort naar Turkije denkt te vertrekken. ‘Liever homo in Turkije dan Turk in Nederland’, luidt zijn bevinding. Dit voorval (ontleend aan Het Parool, 20 november) is bij lange na niet het meest dramatische. Het is wel zeer illustratief voor niet alleen de harteloosheid maar ook de domheid en kortzichtigheid van het vreemdelingenbeleid.    ...


Red.:   Hier wordt dus heel positief gedaan over Turken.
    Wat is er nu mis met positief doen over Turken? Simpel: dat is het feit dat de hier boven als representeer neergezette figuur (zijn specifieke geval wordt gekoppeld aan het vreemdelingenbeleid) absoluut niet representatief is voor de Turkse cultuur en dus de Turkse mens en dus de Turkse immigrant -  de Turkse cultuur is sterk nationalistethisch en sterk islam-fundamentalistisch uitleg of detail . Zonder één enkele twijfel. Figuren als door Bleich beschreven zijn er wel, maar moet je met een lampje zoeken .Zeker in Nederland, waar voornamelijk Turken zitten uit het in eigen land achterlijke gezien Anatolie
    En nadat je die witte raaf hebt gevonden, blijkt die iets heel  gewoons te zijn  overkomen: het zich niet houden aan de regels. Waarop er nog wat gewoners gebeurt: de regels worden op hem toegepast. En vervolgens beschuldig je dus degene die de regels toepassen van Faustiaanse slechtheid:

  ... is het tegenhouden van een kabinet-Balkenende/Verdonk me een lief ding waard. Denken aan Rita Verdonk deprimeert me. ‘Denke ich an Rita in der Nacht, so bin ich um den Schlaf gebracht’, vrij naar Heinrich Heine.

Want het allerergste wat je kan, als maatschappij, vindt kennelijk Anet Bleich, is natuurlijk het ook maar in de geringste mate stoppen van de stroom immigranten die je land ten gronde richten:
  ‘De luiken dicht’, noemt Felix Rottenberg het verschijnsel dat Nederland zich in zichzelf tracht op te sluiten. Het land is volgens hem op zoek naar verloren zekerheden en keert een buitenwereld, die steeds vaker als eng en onherbergzaam wordt ervaren, de rug toe.

Als plaats waar religieuze en andere oorlogen woeden, met name daar waar ook islam is of geleurde etnieën elkaar raken, is het niets meer dan gezond verstand de buitenwereld met enige argwaan te bekijken. Maar dat is natuurlijk heel fout - wordt nogmaals benadrukt:
  ... ik zou wel graag willen weten hoe het komt dat iemand die regeringsleider was en weer wil worden zich erop toelegt de tolk te zijn van alles wat kleinburgerlijk, bekrompen en beperkt van horizon is. En het allerergste is: het slaat aan!
     Geen experimenten! Die roep is op diverse plaatsen in het politieke landschap hoorbaar. Bij het CDA, dat verzekert dat Nederland na drie kabinetten Balkenende ‘af’ is en dat het er nu om gaat dat goede te behouden en lastposten met zo nodig harde hand te temmen.
    Cultureel conservatisme is evengoed prominent aanwezig in de uitingen van de SP, naar het zich laat aanzien een van de grote winnaars. Ik vind Marijnissen best wel een toffe peer, maar het succes van zijn boodschap zit, vrees ik, toch vooral in de subtekst: alles moet zoals het was, alleen dan beter. De afkeer van Europa en dan vooral van de veronderstelde intocht van ‘Poolse loodgieters’ accentueren het naar binnen gerichte karakter van de SP. Hun kandidatenlijst is vrijwel ‘van vreemde smetten vrij’.

De ene zin vol racistische anti-blanke smeerlapperij na de andere: alles wat geen gemengde multiculturele lees multi-etnische, veelkleurige rotzooi-maatschappij is, is fout. En om dat nog eens helemaal duidelijk te maken:
  Het gaat me er niet om het platteland te diskwalificeren, maar

Met deze ene wending worden twee dingen onthuld; dit gaat over de tegenstelling tussen platteland oftewel de residetne cyuultrru versusu de immigrnaten oftewel de nomadi8sch cultuur. wat je a kon afleiden of weten, maar hier staat het er letterlijk: vrije immigratie versus het platteland. Residentie versus nomadisme.
    En ten tweede wordt hier onthuld hoe diep de gevoelens liggen. Want achter de gore retorische truc genaamd de loopgraaf uitleg of detail : 'Het gaat me er niet om ...', die natuurlijk betekent: "Hier gaat het me allemaal om ..."  staat dus "Ik haat het platteland" - je moet namelijk alles dat in verband met publicatie verzacht wordt sowieso dus met een factor vermenigvuldigen, en door dat 'Het gaat me er niet om ...' komt er noch eens een factor tien of zo bij. Bij de term 'diskwalificeren'. Na de publicatie-verzachting eruit te halen krijg je: "Ik heb een gloeiende pesthekel aan het platteland", zeg maar het niveau waarop alle politiek-correcte grachtengordelaars over het platteland praten ("te netjes, te ordelijke, te weinig drugs, te weinig zwarten" uitleg of detail ), en met die smerige retorische truc eraan vooraf moet je er dus van maken "Ik haat het platteland uit de diepste gronden van mijn hart".
    En dat is dus geen particuliere houding van Anet Bleich - hier hetzelfde in de woorden van Arnon Grunberg (de Volkskrant, 15-01-2013, column door Arnon Grunberg uitleg of detail )
  Heimat

Onder de kop 'Europeaan blijft liefst in de Heimat' omschreef Thomas von der Dunk zaterdag in de Volkskrant het reëel bestaand nationalisme als volgt: 'Hier ben ik geboren, dus hier ga ik dood.'    ...
    Een tijd terug schreef ik dat ik in Paraguay hoorde dat de mennonieten in Bolivia karren met vierkante wielen gebruiken. Te snel gaan is zondig. Nu ook weer doet het geloof in de onontkoombaarheid van de natiestaat mij denken aan vierkante wielen.

In plaats van 'het platteland' gebruikt Grunberg 'de natiestaat', en in plaats van "vrije immigratie' bij Bleich zien we hier 'vierkante wielen', zo'n beetje de directe term voor nomadisme. Vertaald in nog algemener termen: Grunberg uit diepe liefde voor het nomadisme en diepe haat voor residentie.
    En hetzelfde zien we dus bij Bleich: achter "Ik haat het platteland uit de diepste gronden van mijn hart". zit "Ik haat residentie uit de diepste gronden van mijn hart". Waarvan al het voorgaande dus de uitingen zijn.
    In wat je kan zien al een bevestiging van het voorgaande, nog wat andere culturele aspecten die Bleich onder handen neemt. Want aan de steun voor immigratie zit natuurlijk nog meer vast. want bij de immigranten hoort een immigrantengodsdienst, die dus ook meteen hartstikke oké is. Want kritiek erop is hartstikke fout:


Uit: De Volkskrant, 25-03-2005, artikel van Anet Bleich

Sprookjes over de islam

...    Volgens Philipse kan iemand onmogelijk een Verlichtingsfundamentalist zijn, want dat woord is een contradictio in terminis. Een fundamentalist onderwerpt zich immers kritiekloos aan overgeleverde geloofswaarheden, terwijl 'het in de Verlichting gaat om de beslissing en de moed zelfstandig en kritisch na te gaan denken'. Die 'verlichte' mentaliteit is 'diametraal tegengesteld aan (...) geestelijke onderwerping aan een goddelijk gezag.'  ...
    Nu is er ook niets tegen atheïsme, maar, zoals we ons herinneren uit de tijd van wijlen de Sovjet-Unie, het wordt tamelijk vervelend als atheïsme wordt gebruikt als wapen tegen andersdenkenden of gelovigen. Helaas is dat precies waartoe Philipse oproept. Hij wil ten strijde trekken tegen de monotheïstische godsdiensten in het algemeen en de islam in het bijzonder. Dat leidt hem tot de volgende conclusie: 'De bestrijding van moslimterrorisme op geestelijk vlak vraagt van ons dat we de beginselen van de Verlichting publiekelijk onderschrijven, uitleggen en verdedigen.' Moslims moeten zich blijkbaar aan de Verlichting onderwerpen. Hoe zat het ook al weer met dat onafhankelijke, kritische en vrije denken? ...


Red.:   Dus, volgens Bleich, gaat de islam samen met het onafhankelijke, kritische en vrije denken ("islam"betekent "onderwerping", zie onder):


In één klap volkomen duidelijk
    En voor nog meer duidelijkheid:
 

Uit: De Volkskrant, 04-12-2010, boekrecensie Anet Bleich

De Eindstrijd is begonnen

Non-fictie | Is de islam in essentie gevaarlijker dan andere godsdiensten? Jazeker - stéllen de auteurs van een bundel kritische essays van bijna 800 pagina's.

De samenstellers van het boek De islam - kritische essays over een politieke religie, Sam en Wim van Rooy, laten er in hun inleidende woorden geen twijfel over bestaan dat zij in het debat over de islam een - we mogen wel zeggen ferm - standpunt hebben ingenomen. Zo hadden zij het lijvige werk liever een andere titel meegegeven: Zwartboek islam. Maar daar wilde de uitgever niet aan. Hetgeen nog eens bewijst wat de beide redacteuren reeds vermoedden: de 'sluipende islamisering' is in volle gang.    ...


Red.:   Wat ook allemaal niet waar kan zijn, want ...:

  ... pluriformiteit bestaat in het christendom. Weinigen zullen staande willen houden dat het katholicisme van monseigneur Gijssen hetzelfde is als dat van Huub Oosterhuis of dat het geloof van Kees van der Staay niet verschilt van dat van Bas de Gaay Fortman. En dat zou bij de islam volkomen anders zijn? 

Dus er is niks meer met de islam (Bleich wijdt aan paar woorden aan een "duistere kant", maar dat heeft natuurlijk evenveel waarde als een stuk over het nazidom schrijven en dan iets opmerken over "een duistere kant" - smerige retorische trucs, zijn dat, van de soort "Ja, maar   ..." ).
    Oftewel: ook de islam en haar aanhangers kunnen zich koesteren in de warme gevoelens van Anet Bleich.
    Nog een inhoudelijk zaak die vanaf nu eigenlijk vanzelf spreekt:


Uit: De Volkskrant, 22-10-2011, boekrecensie door Olaf Tempelman

Oranje en rode zon

Anno 1969 hoorde de 18-jarige Anet Bleich ...
    Bleichs essay De boze babyboomer ...
    De boze babyboomer maakte al voor het verschijnen flinke discussie los. ... Bleich heeft genoeg oog voor de mindere kanten, maar wijst, en dat kan geen kwaad in deze tijd, ook op een reeks merites. De boosheid van deze babyboomer zit in de staart, waarin zij zich verbaast over de cultuuromslag die zich tien jaar geleden tamelijk onverwacht in Nederland voltrok. 'De blik afwenden van de wereld, in een tijd dat alles en iedereen op de wereld meer dan ooit onderling verbonden is, for better or for worse, is ongelofelijk kortzichtig.' Je hoeft geen babyboomer te zijn om dat te onderschrijven.


Red.:   Het internationalisme spreekt in de Joodse cultuur volkomen vanzelf. Het wordt vaak ook kosmopolitisme genoemd. En Europeanisme valt er natuurlijk ook onder.
    Dat waren de voorbeelden van zaken waar Anet Bleich positief tegenover staat. Nu voorbeelden van zaken waarover haar oordeel  negatief is.


Uit: De Volkskrant, 08-06-2005, column van Anet Bleich

De culturele contrarevolutie

Het volk heeft vorige week gesproken. Het heeft met een overtuigende meerderheid -nee' gezegd tegen de Europese Grondwet. De ja-stemmers waren maar in twee maatschappelijke groepen oververtegenwoordigd: hoogopgeleide en welgestelde burgers en Nederlandse kiezers van buitenlandse komaf. Een overweldigend deel van wat in klassiek sociologische termen de arbeidersklasse en de lagere middengroepen heet, stemde tegen.


Red.:  En wat vindt Anet Bleich van deze stem:

  ... zowel in Frankrijk als in Nederland is de tendens dat de partijen van centrum-links en centrum-rechts aanhang verliezen aan de extremen ter linker en rechterzijde. In Nederland Fortuyn en de SP, in Frankrijk Le Pen en diverse linkse splintergroepen. Die buitenbeentjes hebben met elkaar gemeen dat ze zich sterk nationaal opstellen en zich afzetten tegen de globalisering (links), de migranten (rechts) en de onbetrouwbare en gesloten politieke kaste (allebei).

Anet Bleich staat negatief tegenover de arbeidersklasse en lagere middengroepen die tegen de Europese eenwording stemmen.
    Andere zaak:


Uit: De Volkskrant, 19-06-2010, boekrecensie door Anet Bleich

Waarom de natie oprukt

Non-fictie | Filosofen en politici, onder wie de kersverse held van Vlaanderen Bart De Wever, in gesprek over identiteit en verzorgingsstaat.

‘Het opzuigen, uitvergroten en parasiteren op elke vorm van maatschappelijk ongenoegen is de afgelopen twintig jaar door nieuwe politieke formaties tot een kunstvorm verheven. Tot ze zelfs doorbraken in gemeenten waar de aanwezigheid van een allochtoon een file zou veroorzaken.’... Het is een citaat uit de inleiding die Yves Desmet en Jos Geysels schreven bij hun bundel Doeners en denkers.
    De twee Vlamingen (Desmet is oud-hoofdredacteur van dagblad De Morgen en Geysels was geruime tijd actief betrokken bij Groen) ...


Red.:   Dagblad De Morgen is in alle opzichten de zusterpublicatie van de Volkskrant, en Groen de zuster van GroenLinks - hier spreekt het kosmopolitisme, dat zich druk maat over de opkomst van de natie: "nationalisme". Heel fout, dat nationalisme:

  Maar hoe komt het dat het voor velen vanzelfsprekend lijkt dat hun vertrouwen in anderen afhangt van een gedeelde identiteit? Volgens de liberale oud-premier Guy Verhofstadt en de door hem bewonderde Indiase denker Amartya Sen ligt de oorzaak in het verengen van het begrip identiteit. ...

Ook heel fout, dat begrip identiteit. Want:

  Niemand, zo betogen zij eendrachtig, heeft één allesbepalende identiteit: Vlaming, of moslim, of homo, of extra begaafd. Iemand kan dat bijvoorbeeld allemaal tegelijk zijn (een hoogbegaafde homoseksuele Vlaamse moslim. ... 

Oftewel: omdat volkoen zwart-wit niet bestaat, kunnen donkergrijs en heel licht grijs ook niet bestaan. een glaszuivere zwart-wit-maken denkfout. Of retorische truc. een kwestie van keuze. Maar tel erbij op dat aangaande Joodse identiteit er genoeg duidelijkheid bestaat om ze er feilloos uit t epikken, en de dnekfout valt wle af Dit is oridaneir bedrog

  Verhofstadt valt hem bij en constateert dat Europa ‘zich lijkt te willen terugtrekken op mono-etnische en monolinguïstische eilandjes ...

ook dus heel fout: mono-etnsiche en monoculturle eilandjes. Die monmo-culturle en  mon-culturel eilandjes zouden gebomabrdeerd moet worden, of op zijn minst onderworpen en met geweld een flinke hoeveelheid moslims, negers en Joden geïnjecteerd moeten krijgen.
    En omdat die gebieden hartstikke fout zijn,:

  En het begrip ‘identiteit’ wordt misbruikt als rechtvaardiging voor al die monoculturele eilandjes. Identiteit wordt zo een gevaarlijk wapen in de handen van nationalisten en populisten.’ 

... is identiteit dus ook fout. In deze context waar het goed uitkomt.
    En waarom zijn die eilandjes en die identiteit zo fout:
 

Uit: De Volkskrant, 08-09-2012, door Anet Bleich

Fascisme en populisme

Ons politieke klimaat van onzekerheid en wantrouwen vertoont overeenkomsten met de jaren dertig.


Kan de Partij van de Arbeid vandaag de dag iets leren van de heroriëntatie die haar voorgangster, de SDAP, in de jaren dertig van de vorige eeuw doormaakte met de hete adem van het opkomend fascisme in de nek? Op die belangwekkende vraag zoekt historicus Rob Hartmans een antwoord in Vijandige broeders?   ..
    Hartmans' betoog mondt uit in een vurige oproep aan de sociaal-democratie, waartoe hij ook de SP en Groen Links rekent, om tegenover de 'valse, egocentrische gemeenschap van het populisme (...) ...


Red.:   Omdat het fascisme is en dus regelrecht leidt naar de holocaust.
    Net als bij de positieve zaken, zijn ook aan de negatieve zaken personen verbonden. Er hoeft niet geraden te worden naar de persoon aan wie dan de meeste aandacht wondt besteed want wie leidt in Nederland de 'valse, egocentrische gemeenschap van het populisme (...)...?::


Uit: De Volkskrant, 13-06-2009, door Anet Bleich

Toch maar een cordon sanitaire

Een democratie respecteert de rechten van minderheden. Komt Wilders aan de macht, dan krijgen we hier dus een dictatuur, meent Anet Bleich.

Tussentitels: We hebben hier niet te maken met de kampioen van het vrije woord

Sinds de monsterzege van Wilders’ Partij voor de Vrijheid op donderdag 4 juni staan we met z’n allen voor een kruispunt. Gaan we doen alsof er niets bijzonders aan de hand is, of laten we tot ons doordringen dat het tolerante klimaat waar Nederland eeuwenlang terecht om bekend stond onder vuur ligt? ...


Uit: De Volkskrant, 07-11-2009, door Anet Bleich

Mag je over Wilders alles beweren?

Anet Bleich vindt dat je gerust hardop mag zeggen dat wie bewust angst oproept jegens een godsdienstige groep, zichzelf diskwalificeert.

Tussentitel: Hoe treurig dat Wilders' domme gestook groot electoraal succes heeft


Uit: De Volkskrant, 26-02-2010, boekrecensie door Anet Bleich

Een fantast die een fantoom bestrijdt

Lijkt de Nederlandse samenleving anno nu op een patiënt met borderline? Beheerst Geert Wilders het debat dankzij zijn frames? Diverse denkers proberen zijn opkomst te verklaren.


Red.:      Oftewel: Anet Bleich haat Geert Wilders.
    Anet Bleich haat Geert Wilders, omdat Geert Wilders is het symbool geworden van de tegenstand tegen allereerst de multiculturele samenleving, als tweede immigratie, en verder  Europese eenwording, globalisering, kosmopolitisme, ... enzovoort.
    Het is dus inmiddels overdadig duidelijk waar Anet Bleich voor staat:vrije immigratie en de bijbehorende  multiculturele samenleving, en internationalisering dat wil zeggen: Europese eenwording, globalisering, kosmopolitisme, enzovoort. En Anet Bleich is sterk tegen natie, en identiteit voor het de Europese blanke variant betreft.
    Hetgeen af te korten is tot: Anet Bleich is voor nomadisme, en Anet Bleich is tegen residente cultuur. Oftewel: Anet Bleich is een strijder voor de Joodse cultuur, en tegen de Europese culturen. Volkomen passend binnen het patroon, want dit geldt voor bijna alle Joodse deelnemers aan het maatschappelijke debat, zie hier uitleg of detail , en het is een volkomen principiële kwestie, zie hier uitleg of detail .
    Maar ieder van de stemmen aan de Joodse kant van deze cultuurstrijd heeft natuurlijk een eigen karakter. Om die van Anet Bleich toe te lichten, grijpen we naar de twee beschikbare gevallen waarin ze in discussie is gegaan met tegenstanders.


Uit: De Volkskrant, 02-10-2010, boekrecensie door Anet Bleich

Babyboomers versus het volk

'Links' en 'rechts' zijn terug in Nederland - anders van inhoud en, vooral, anders van imago.


Volgens de premier-in-spe Mark Rutte heeft zijn kabinet een program waarbij 'rechts zich de vingers zal aflikken'. Gedoogpartner Geert Wilders toonde zich verheugd dat Cohen, Pechtold en Halsema buitenspel staan. De felle tegenstelling tussen links en rechts is helemaal terug. Ook in de jaren '70 en '80 van de vorige eeuw stonden die twee richtingen als kemphanen tegenover elkaar. ...
    Hoe zit het met de positionering van de PVV in dit krachtenveld? Extreem rechts? Rechts populistisch? In zijn taaie, maar zeer gedegen studie Rechtspopulismus in Belgien und den Niederlanden spreekt de Duitse politicoloog Gerd Reuter hierover behartigenswaardige woorden. Naast de klassieke sociaal-economische scheidslijn tussen links en rechts is er volgens hem sinds de jaren '70 van de 20ste eeuw een nieuwe,postmaterialistische of culturele links/rechts tegenstelling ontstaan. Aan de libertaire kant bevindt zich nieuw links met waarden als 'zelfontplooiing, individuele vrijheid, politieke participatie, gelijkheid, emancipatie, een positieve houding tegenover multiculturalisme'. Daartegenover, aan de autoritaire zijde, vinden we nieuw rechts, gekenmerkt door 'antipluralisme, intolerantie tegenover minderheden, etnocentrisme, culturele en sociale uitsluiting en steun voor een traditionele, conformistische lifestyle'. Met uitzondering van het laatste element - de PVV zegt op te komen voor de rechten van vrouwen en homo's - past de partij van Wilders goed binnen 'nieuw rechts', zoals het hier wordt omschreven. .  ...


Red.:   Precies: de PVV komt op voor de gewone burgers die het werk doen, en geen tijd hebben om de wereld rond te reizen, en niets moeten hebben van criminelen drugsgebruikers, gelukszoekers uit andere landen, en culturele vijfde colonnes uit andere van andere landen en culturen. En daar is helemaal niets mee behalve dat Anet Bleich een andere cultuur aanhangt: van de rondreizers, paradijsvogels, gelukszoekers en parasieten
    En wie is de aanvoerders van die vuile residenten: Geert Wilders en zijn luitenanten, waarvan er eentje een boek heeft doen verschijnen:

  Het lijkt waarachtig wel alsof Gerd Reuter voor deze analyse het boek van Martin Bosma bestudeerd heeft (wat gezien de volgorde van verschijning onmogelijk is). Bosma, ook politicoloog, doet in De schijn-élite van de valsemunters een poging de huidige machtsverhoudingen in Nederland te ontrafelen. Tegenover - inderdaad - het volk, dat niet nader wordt omschreven ...

Een dubbele leugen: ten eerste kent iedereen in dit verband precies de betekenis van de term "volk": de onderste tweederde van de maatschappij. Die groep die Bleich boven ook zo heel aardig wist te benoemen (de Volkskrant, 08-06-2005):

  De culturele contrarevolutie

Het volk heeft vorige week gesproken. Het heeft met een overtuigende meerderheid -nee' gezegd tegen de Europese Grondwet. De ja-stemmers waren maar in twee maatschappelijke groepen oververtegenwoordigd: hoogopgeleide en welgestelde burgers en Nederlandse kiezers van buitenlandse komaf. Een overweldigend deel van wat in klassiek sociologische termen de arbeidersklasse en de lagere middengroepen heet, stemde tegen.

Kijk er eens: een zeer precieze uitleg van wat er bedoeld wordt met "het volk". Beide betekenissen. Bosma gebruikt, volkomen vanzelfsprekend, de tweede. Kijk maar (terug naar de recensie):

  Tegenover - inderdaad - het volk, dat niet nader wordt omschreven, staan in zijn visie twee machtige, met elkaar verbonden groepen: de linkse elite, bestaand uit 'verzuurde babyboomers' die na 1968 in alle sectoren van de maatschappij aan de macht zijn gekomen

Of in andere termen:

  Tegenwoordig betitelt menigeen zich trots als rechts en wordt het helemaal niet als een compliment beschouwd wanneer iemand wordt aangeduid als lid van genoemde 'linkse kerk'.

Inderdaad: de linkse kerk. De kerk die media en een groot deel van de maatschappelijke discussie monopoliseert.
    Het is volkoren duidelijk wat Martin Bosma bedoelt met 'volk', en deze bijna terloopse tegenwerping van Bleich is een zeer vervelende retorische truc. Die mogelijkerwijs uit gewoonte wordt gedaan, want erg doeltreffend is ze niet. Maar het wel een doeltreffende aanwijzing waar Bleich staat in een discussie: aan de kant van de verbale oplichters van diverse soort. Welke soort blijkt verderop - eerst verder met haar analyse van Bosma:

  Om beschuldigingen van bevooroordeeldheid te voorkomen ... wil ik de auteur graag ruim aan het woord laten. 'Wat zorgde ervoor', vraagt hij zich af, 'dat sinds ergens halverwege de jaren zeventig niet meer rationeel gekeken kan worden naar massa-immigratie (...)? Waarom is niet geluisterd naar burgers die massaal niets moeten hebben van de massa-immigratie? Het antwoord is dit: overal in de maatschappij kreeg een bepaald geluid de overhand. Dat waren de ideeën van de opstandelingen van 1968, die op veel plekken in de maatschappij de macht overnamen. Zij legden met succes anderen het zwijgen op.'.
    Laten we even for argument's sake veronderstellen dat het zo gegaan is.

Een leugen. Het is inderdaad zo gegaan, zoals inmiddels, schoorvoetend, wordt toegegeven uitleg of detail uitleg of detail .

  Dan rest nog de vraag waar precies de belangenovereenkomst ligt tussen deze machtsgeile babyboomers en 'de moslims'.

Een leugen want uitgaande van een valse vraag: er hoeft geen belangovereenkomst te zijn, het gaat uitsluitend en alleen om de belangen van de 'de babyboomers'- de immigranten waren in dit spel totaal niet betrokken - de eerste decennia spraken ze nauwelijks de taal). En die belangen zijn divers, maar houden van begin af aan de "alle immigranten zijn als Joden"-gelijksteling in.

  Bosma legt uit: 'Links heeft zijn nieuwe revolutionaire klasse gevonden. Die draagt geen overall, maar een hoofddoek. Moslimimmigranten zijn de stoottroepen van mei 1968; het zijn de mohammedanen die moeten slagen waar de soixant-huitards faalden: de vestiging van het postraciale, multiculturele, egalitaire Utopia (...).'

Het is niet duidelijk of dit direct afkomstig is van Bosma, maar ook hier moet je de actieve rol van de moslims er natuurlijk uit halen: ze waren pionnen in 'de vestiging van het postraciale, multiculturele, egalitaire Utopia' - dat laatste in slechts een afkorting van alle propaganda rond de multiculturele samenleving, een term die op zich al ene propagandaterm is, want aanvankelijk was er niets meer dan een instroom van andere etnieën en andere culturen, en daar is tot nu toe weinig tot niets multicultureels in de zin van "samensmelting" bij gekomen. En de laatste jaren is het beetje dat er misschien was in ieder geval razendsnel in haar tegendeel verkeerd: de allochtonen blijken Nederland en Nederlanders te haten uitleg of detail uitleg of detail .

  Want, zo betoogt Bosma verder, de moslims willen helemaal dat postraciale utopia niet, die willen de sharia. Wee degenen die denken dat de meeste Nederlanders van islamitische afkomst dat helemaal niet willen of dat je voor het invoeren van de sharia een (ruime) meerderheid nodig hebt. .
    Dat is 'een denkfout'. ...

Is dit een interessante nieuwe maatschappijvisie? Of een angstaanjagende uiting van paranoïde denken? De keus lijkt me niet al te ingewikkeld.

Grappig, om deze woorden uit 2010 te lezen in 2014, met de kennis van de veroveringen en slachtpartijen van ISIS in Syrië en Irak, en de steun van minstens driekwart van de Nederlandse moslims voor deze beweging.
    En vooral ook Bleich's slotwoorden over Bosma:

  Is dit een interessante nieuwe maatschappijvisie? Of een angstaanjagende uiting van paranoïde denken? De keus lijkt me niet al te ingewikkeld.

Inderdaad. Maar in 2014 precies andersom als zij in 2010 stelt.
    Goed, dat was de analyse van Bleich, die gezien kan worden als een aanvulling op haar standpunten. maar het gaat op dit punt om wat er volgde, namelijk een discussie. Eén van de weinige niet politiek-correcte sociologen die Nederland kent, Meindert Fennema, neemt een recensie van Bleich onder handen:


Uit: De Volkskrant, 11-10-2010, door Meindert Fennema

Zo makkelijk is links niet van Bosma af

Meindert Fennema is hoogleraar politieke theorie van etnische verhoudingen aan de UvA. De PVV gaat aantonen dat Nieuw Links de oude idealen van de PvdA onder Drees, die teruggaan op de geschriften van Jacques de Kadt, verkwanseld heeft.


Het boek van Martin Bosma, De Schijn-Elite van de Valse Munters, heeft wél veel interviews opgeleverd met de auteur, maar weinig kritische beschouwingen. In de Volkskrant van 2 oktober maakt Anet Bleich korte metten met het boek en geeft Bosma slechts één ster.
    Voor een behoorlijke samenvatting is geen ruimte, hoewel Bleich wel de kern van zijn vraagstelling te pakken heeft: ‘Wat zorgde ervoor dat sinds ergens halverwege de jaren zeventig niet meer rationeel gekeken kan worden naar massa-immigratie? Waarom is niet geluisterd naar burgers die niets moesten hebben van de massa-immigratie? Het antwoord is dit: overal in de maatschappij kreeg een bepaald geluid de overhand. Dat waren de ideeën van de opstandelingen van 1968, die op veel plekken in de maatschappij de macht overnamen. Zij legden met succes anderen het zwijgen op.’
    Wat vindt Bleich hiervan? Zij schrijft: ‘Laten we even ... veronderstellen dat het zo gegaan is. Dan rest nog de vraag waar precies de belangenovereenkomst ligt tussen deze machtsgeile babyboomers en ‘de moslims’. Bosma legt uit: “Links heeft zijn nieuwe revolutionaire klasse gevonden. Die draagt geen overall, maar een hoofddoek. Moslimimmigranten zijn de stoottroepen van mei 1968; het zijn de mohammedanen die moeten slagen waar de soixant-huitards faalden: de vestiging van het postraciale, multiculturele, egalitaire Utopia.” Waarna Bosma, blijkbaar geen Beatles-fan, ter staving van deze analyse Imagine van John Lennon citeert. Arme Lennon, blind op weg naar ‘Londonistan’ en ‘Hollandistan’.’ Tot zover Bleich.
    Zij maakt Bosma wel belachelijk, maar doet geen enkele poging zijn argument te weerleggen. ...


Red.:   In aanvulling op dat laatste: "What's new ...". In de brede stroom recensies en andere opinies van Bleich zijn objectiviteit en werkelijkheidszin als blaadjes die zonder enig eigen inbreng door het kolkende water van de ideologie en emotie worden meegesleurd ....
    Maar nog interessanter wordt het, als de ideoloog gaat reageren:


Uit: De Volkskrant, 12-10-2010, door Anet Bleich

Van valsemunters naar valse redeneringen

Tussentitel: We zijn niet bezig in het geniep radicale imams het land binnen te smokkelen

Anet Bleich | De ‘68ers’ worden ten onrechte over één kam geschoren, vindt Anet Bleich, recensente van de Volkskrant. Antwoord aan Meindert Fennema (Opinie & Debat, 11 oktober).

Hoogleraar politicologie Meindert Fennema staat bekend als fervent verdediger van de vrijheid van meningsuiting. ...
    Fennema klaagt over het geringe aantal kritische beschouwingen over Bosma’s De schijn-élite van de valsemunters en neemt vervolgens de recensie van ondergetekende (Boeken, 2 oktober) onder de loep.
    Hij verwijt me dat ik niet inhoudelijk inga op Bosma’s voornaamste stelling: ‘Moslimimmigranten zijn de stoottroepen van mei 1968’, maar die redenering slechts als belachelijk terzijde schuif. Ik voeg hier graag aan toe dat Bosma’s redenering naar mijn mening behalve ridicuul ook een vrucht is van vervaarlijk complotdenken. Fennema noemt haar trouwens zelf ook ‘nogal ongelooflijk’.
    Zijn betoog neemt daarop een moeilijk te volgen wending wanneer hij stelt: ‘Maar nog ongelooflijker was de radicale afwijzing van Ayaan Hirsi Ali toen zij openlijk van haar geloof afviel.’    ...


Red.:    De redenatie van Fennema is uiterst simpel: wat Bosma schrijft, ziet er op het eerste gezicht misschien ongelofelijk uit (met een erbij te denken tussen twee haakjes: in de ogen van de standaard min of meer politiek-correcte geest), maar er zijn nog wel gekkere dingen gebeurd - waarop het voorbeeld volgt van het afvallen door de "linksigen" van Ayaan Hirsi Ali. Conclusie: die stelling van Bosma is misschien toch niet zo ongelofelijk.
    Maar Bleich zit zo vast in haar politieke-correctheid, dat de redenatie haar ontgaat. Dat de houding van de linkse politiek-correcte multiculturalisten tegenover moslimmigranten iets anders is dan het puurste ideaal dat niets met eigen belangen van doen heeft, is een gedachte die volstrekt onmogelijk bij haar kan binnendringen - een geval van filtering  .
    Vervolgens noemt Bleich een paar combinaties van zaken die echt niet op elkaar slaan. Om te concluderen:

  Sorry als ik me hard uitdruk, maar ik vind dit een staaltje verhuftering van het debat.

Een zware vorm van zelfbeschuldiging, want Bleich's verhalen zitten, zoals al gezien, zo vol retorische trucs, bijvoorbeeld Ad judaïcum ("het lot van de Joden gebruiken in onvergelijkbare gevallen")  , dat "verhuftering" wel de minste term is.
   Vervolgens komt Bleich met meest afgesleten cliché van de retorische valsemunter in dit soort discussies:
  Blijkbaar beschouwt Fennema de ‘68’ers’ als één blok, waarvan degenen die ertoe behoren collectief schuldig zijn aan wat wie dan ook uit deze kring beweert.

Kortom: weer het bekende zwart-wit-maken, nu om tot de conclusie te komen: "er bestaan geen groepen"  . Behalve natuurlijk als ze zielig zijn en gesteund moeten worden, zoals moslims of Joden: "Nee, we mogen geen moslimimmigranten weigeren, want die zijn net als de Joden, en die waren zielig toen ze er niet in mochten, dus de moslimimmigranten moeten wel toegelaten worden". In haar huidige woorden:
  Of het bijvoorbeeld een goed idee is om migranten die hun inburgeringsexamen niet hebben gehaald het land uit te zetten, zoals het beoogde nieuwe kabinet voorstelt.

Dus, nee, je mag geen enkele eis stellen aan immigranten ... die zijn een groep die zielig is, en  ze moeten allemaal worden toegelaten. Oftewel: hier is sprake van de denkfout of retirsch truc van de "eenzijdigheid".
    Overigens: de omschrijving "68'ers" zoals hier gebruikt door Fennema is duidelijk genoeg - hij wordt regelmatig genoeg gebruikt door anderen. Maar hij is misschien niet  geheel accuraat. Waar het in feite om gaat is de groep als op deze website omschreven als de "politiek-correcte club", of "PC-club"  . Daarin is er telkens ook weer een nieuwe instroom van mensen jonger dan de 68-generatie. Mensen zoals Malou van Hintum, Anil Ramdas, Peter Giesen, Pieter Hilhorst enzovoort - de bij PC-club of  het onderwerp"politieke correctheid" verschijnende lijst  . Het criterium voor het lidmaatschap is de verzameling eigenschappen omschreven in Linkse denkfouten  .
    Overigens nummer twee:
  Tussentitel: We zijn niet bezig in het geniep radicale imams het land binnen te smokkelen

Een glaszuivere vorm van "de stroman" : niemand beweert dat er sprake is van "in het geniep binnenlaten van radicalen" - het gebeurt open en bloot in het volle daglicht. Tariq Ramadan, sjeik Haddad  : ze hebben allemaal openlijk hun komst aangekondigd en zijn in het openbaar ontvangen en hebben zelfs professorbaantjes gekregen aan openlijk islamofiele universiteiten als Erasmus Universiteit en Universiteit Leiden.
    Kortom: bijna alles of alles wat Anet Bleich betoogt gaat gepaard met denkfouten of retorische trucs, waarbij de manier waarop ze argumenteert als het haar goed uitkomt sterk doet vermoeden dat het óf allemaal bewuste retorische trucs zijn, of dat haar geest zondags is gecompartimentaliseerd dat ze met het ene dele niet weet wat ze met het andere doet.
    Voor er verdere conclusie getrokken worden, nog een discussiegeval dat relatief kort hierop volgde - het begint met een artikel dat hierboven al eerder is geciteerd en dat meerdere boeken en meerdere auteurs recenseerde:


Uit: De Volkskrant, 04-12-2010, boekrecensie Anet Bleich

De Eindstrijd is begonnen

Non-fictie | Is de islam in essentie gevaarlijker dan andere godsdiensten? Jazeker - stéllen de auteurs van een bundel kritische essays van bijna 800 pagina's.

De samenstellers van het boek De islam - kritische essays over een politieke religie, Sam en Wim van Rooy, laten er in hun inleidende woorden geen twijfel over bestaan dat zij in het debat over de islam een - we mogen wel zeggen ferm - standpunt hebben ingenomen. Zo hadden zij het lijvige werk liever een andere titel meegegeven: Zwartboek islam. Maar daar wilde de uitgever niet aan. Hetgeen nog eens bewijst wat de beide redacteuren reeds vermoedden: de 'sluipende islamisering' is in volle gang.
    Wat de islam is en wat zij wil, voor de samenstellers bestaat hierover geen onzekerheid: het geloof van de moslims vormt één coherent geheel waarvan de essentie is: 'de islam deugt niet'. Sam van Rooy: 'De islamappeasers in het Westen (...) beweren tegelijkertijd dat 'dé islam' niet bestaat (en hét Westen en hét christendom wel)'. Hier nu is sprake van een misverstand. Ongetwijfeld hoor ik in de ogen van de Van Rooy's tot de categorie van islamappeasers, maar ik geloof helemaal niet dat hét christendom of hét jodendom een hermetisch geheel vormen met een essentie die al dan niet 'deugt'.    ...


Red.:    Waarna Bleich uitvoerig gaat uitleggen dat er langere en kortere Japanners zijn. Net als dat er langere en kortere Nederlanders zijn. En dat je dus nooit mag beweren dat Japanners korter zijn dan Nederlanders .

  De islam heeft dubieuze kanten die in drie van de meer dan dertig essays in deze bundel verdienstelijk worden toegelicht. Zo valt niet aan de conclusie te ontkomen dat zowel de Koran als de dominante interpretaties van het moslimgeloof behoorlijk vrouwonvriendelijk zijn.

Grappig, dat bijvoeglijke naamwoord 'behoorlijk'. Dat staat dus voor "de islam is zo wanhopig vrouwonvriendelijk, dat zelfs ik het niet kan ontkennen" - hoe vrouwonvriendelijk? Zie hier uitleg of detail en hier uitleg of detail .
    Maar dat was het dus wel zo'n beetje qua onderbouwing:
  De kwaliteit van de overige 'kritische essays' is om te huilen.

Waarop dit oordeel is gebaseerd, blijft duister, maar vermoedelijk zijn die Japanners en Nederlanders voortdurend niet erg ver weg ... Zoals blijkt uit het enkele uitgeschreven voorbeeld:
  Kluveld ... 'Niet alles is gelijk, niet alles is hetzelfde, niet alles is evenveel waard. Veel Europeanen weten dat. En als ze het niet weten, dan voelen ze het wel.'

Voor we Bleich's reactie noteren, eerst iets dat gebruikt gaat worden bij het oordeel erover: op het voormalige Volkskrant-weblog was ook zeer actief een vrouw van joodse afkomst, die haar multiculturalisme botvierde op gekleurde scholen - ze was ook erg voorstander van het "nieuwe leren"- haar weblog heette ook iets dergelijks - laten we er maar "Nieuw Leren" van maken. Haar schrijf- en redeneerstijl leek als twee druppels water op die van Anet Bleich. Een ander weblogger die er op een gegeven moment ook genoeg van had, beschreef haar schrijverij als "Nieuw Sneren". Hier is de versie van Bleich, als reactie op Kluveld:
  Ha! Het gezonde volksgevoel zal 'ons' te hulp te komen in de strijd tegen de naar wereldheerschappij strevende islam.

"Nieuw Sneren!"
   Met erachter nog eentje:
  Dat gezonde gevoel, Kluveld schrijft het letterlijk, is sterker dan 'verdragen en gerechtelijke uitspraken'. Even later klaagt ze ...

"Opnieuw Sneren".
    Het is opmerkelijk hoe sterk culturele eigenschappen kunnen overeenkomen over afstanden van tientallen kilometers heen (de weblogster stamde destijds uit Rotterdam, Bleich ergens in de buurt van de grachtengordel), en dus ook honderden en duizenden. Net zoals je een blik werpende op een zwijgende televisie onmiddellijk kunt zien dat de beelden uit Nederland komen, of aan een willekeurige in het Engels geïnterviewde persoon kunt horen dat het een Nederlander is. In het vliegtuig is het helemaal simpel, want dan hoor je bij het gaan zitten "Hè, hè ...". Op dezelfde manier draagt het schrijven van Anet Bleich het stempel van haar nomadistische cultuur die je ook bij haar groepsgenoten ziet. Lees een stukje van Arnon Grunberg uitleg of detail , en verbaas je over de overeenkomsten en verschillen. Doe daarna hetzelfde met toespraken van of interviews met Lodewijk Asscher en Diederik Samsom (deze passages zijn geschreven in 2013). Met als één van de gemeenschappelijke kenmerken de totale minachting voor werkelijkheid en waarheid, gecompenseerd door de volle inzet van retoriek.
    Wie problemen heeft met deze kwalificaties van de schrijverij van Anet Bleich, hier is de analyse van de belasterde, die op grond van dezelfde gegevens, gebruikende slechts redenaties en de werkelijkheid, komt tot dezelfde conclusies aangaande (het schrijven van) Anet Bleich:


Uit: De Volkskrant, 07-12-2010, door Amanda Kluveld

Ik zeg het liever zo: Bleich liegt

Amanda Kluveld is columnist van de Volkskrant (vk.nl/opinie). Zij betoogt dat recensente Anet Bleich geen moeite heeft gedaan om inzicht te geven in het door haar besproken boek.

Tussentitel: Zij verwijt mij dat ik schrijf: 'Niet alles is gelijk, niet alles is evenveel waard.’

In haar bespreking van De islam: kritische essays over een politieke religie (red. Sam en Wim van Rooy) duidt Anet Bleich zichzelf aan als 'mevrouwtje' (Boeken, 4 december). Naar aanleiding van mijn bijdrage aan deze bundel schrijft zij: 'Geen nood: 'taqia', mevrouwtje, misleiding, het mag van de Koran, al schijnen de meeste moslims dat niet te weten'.
    In de essays die ik voor het boek schreef, speelt 'taqia' geen enkele rol. Ik gebruik het begrip niet als verklaring voor de handelwijze of uitspraken van moslims. Ik zou bijna zeggen: mevrouwtje jokt, maar dan zou ik me laten verleiden tot een sneu dieventaaltje. ...


Red.:   Ook dit is natuurlijk nog sterk verzwakt door de eisen van de betamelijkheid die verwacht wordt van iemand die zijn woorden in de Volkskrant krijgt. Hoe Amanda Kluveld het privé en intern geformuleerd heeft, moeten we naar raden, maar het was vast radicaler dan dit.
    Zoals mede blijkt uit het vervolg:

  Ik zeg het liever zo: Anet Bleich liegt.

Krasse woorden. Zelden gebruikt in dit soort gremia.

  Dat doet zij bewust. Eerder noemde zij een artikel van mij over de moord op Theo van Gogh een voorbeeld van hysterisch onbegrip. ...

Een van de vele gevallen, de redactie bekend geworden van het eerdere genoemde Volkskrant-weblog, van het verschijnsel van "het zelfportret". Iedere keer dat je het verschijnsel ziet valt de mond er bij open, maar het is zeer veelvoorkomend: de persoon die in zijn ideologisch gevoedde woede en verontwaardiging over de mening van anderen een poging doet die ander zo zwart mogelijk te maken, en door het volkomen vastzitten van de geest maar grijpt naar de eerste de beste vormen van slechtheid die voor handen zijn: de eigen slechtheden.
    Ook hier moet Kluveld relatief beleefd blijven:

  Ik neem dat voor wat het is, een zwaktebod verpakt in deftige verontwaardiging.    ...

Wie er een probleem in ziet dat Amanda Kluveld direct betrokkenen is in de discussie, en dat stelt haar analyse dus niet objectief is, krijgt een simpele opdracht: kijk naar de woorden, en wijs het aan.
    Dit is het verschil waar Kluveld op duidt: liever zegt zij de dingen rechtuit en eventueel hard, dan omfloerst en ingekleed in retoriek, zodat er ook misverstanden kunnen ontstaan. Je mag veilig aannemen dat degenen die meer dan een enkele keer dit soort retoriek gebruiken, zoals inderdaad dat "mevrouwtje" al is het over zichzelf, een meer dan dubbele agenda hebben.

  Bleich gaf zelf ooit toe lak te hebben aan het zorgvuldig omschrijven van wat haar onwelgevallig is in het islamdebat: 'Welke naam we het beestje precies geven: extreemrechts of islamofoob, discriminerend, of nog weer iets anders, kan mij niet veel schelen.' Dat verklaart waarom haar recensie zich kenmerkt door onzorgvuldigheid en onwetendheid.

Precies dezelfde houding die Arnon Grunberg uitleg of detail ook durft uit te spreken: consistentie is onbelangrijk en contradictie geen enkele probleem. Een houding die de andere genoemden ook uitdragen.
    Kluveld draagt concrete voorbeelden aan:
  Zo beweert zij dat ik onze grondrechten en wetten bij het 'oud vuil' wil zetten. Dat schrijf ik nergens en het is ook niet de strekking van mijn betoog. Wel snijd ik een complex en onaangenaam probleem aan: onze grondrechten en vrijheden worden soms tegen ons gebruikt. Dit kan er toe leiden dat er zomaar een moskee nabij Ground Zero wordt gebouwd. Maar zo'n serieuze uiteenzetting is niet aan Bleich besteed.

Nee, dat hoort bij de vrijheden die de retoricus zich wenst te verschaffen door de werkelijkheid af te schaffen: het zwart-maken.
  Bleich probeert wel de schijn van gedegen recensent op te houden. Zo prijst ze de bijdrage van Afshin Ellian, die de fundamentalistische politieke islam onderscheidt van de religie als zodanig.

Ook een hier al in de systematiek opgenomen retorisch truc: de "Ja, maar ..."
  Vervolgens verwijt ze mij dat ik Daniel Pipes citeer want Pipes is, zo scheldt ze onbekommerd, een 'islambasher'.

Dit stukje signaleert nog een truc: de "associatie" - in de archetypische vorm: "Adolf Hitler schijt - jij schijt - dus jij bent net zo slecht als Adolf Hitler".
  Mijn uiteenzetting over de aanbevelingen van de Raad van Europa zit Bleich het meeste dwars. Daarin wordt bepaald dat wij de islam als even waardevol voor de cultuur en geschiedenis van Europa dienen te beschouwen als christendom en jodendom. Wij moeten ons onderwijs zo inrichten dat deze boodschap wordt verkondigd. Dit gaat, zoals ik aantoon, terecht tegen het gevoelen van veel Europanen in. Bleich verwijt mij dat ik er bezwaar tegen heb dat met resoluties van de Raad van Europa christendom en islam aan elkaar gelijkgesteld worden, terwijl ze dat eenvoudigweg niet zijn. Zij verwijt mij dat ik schrijf: 'Niet alles is gelijk, niet alles is hetzelfde, niet alles is evenveel waard.'

Hier raken we dus aan het gestelde in de inleiding van deze verzameling: mensen als Anet Bleich willen de Europese cultuur dwingen te veranderen omdat de immigranten hun culturen niet hoeven te veranderen. Een houding die alleen zinnig kan zijn en uitgesproken kan worden door immigranten zelf. De rest van de mensheid bezit niet die kennelijk zeer grote mate van gevoel voor cultureel eigenbelang, dat ze wel beseffen dat degene die ergens nieuw binnenkomt zich dient aan te passen aan de mores van zijn omgeving.
    Ook Kluveld constateert deze contradictie:   
  Bleich vindt het kennelijk wél normaal als van bovenaf wordt opgelegd wat mensen moeten denken, voelen en waarderen. Of daar nu geschiedvervalsing, manke vergelijkingen of feitelijke onjuistheden aan te pas komen of niet.

En constateert ook de schadelijke gevolgen voor de geest die contradicties, indien langer volgehouden dan een enkele seconde, hebben:
  Die totalitaire verleiding heeft voor haar misschien dezelfde sentimentele waarde als het psychiatrisch pathologiseren van tegenstanders. Intussen schildert zij mij af als iemand die het Gesundes Volksempfinden als enige rechtsbron aanvaardt. Ik ben dus niet langer hysterisch, ik ben gewoon fout.

En hier zien we weer zo'n alles doordringend cultureel kenmerk: het denken in absoluutheden, zwart-wit-denken, begonnen met die van het bestaan van een absoluut Schepperr van en heerser over het hele Heelal.
    Die bij confrontatie met de werkelijkheid altijd leidt tot contradicties:
  Bleich wil niet dat alle uitingen van de islam over een kam geschoren worden, maar bij uitingen van mensen die kritisch zijn over de islam is dat geen probleem. Het gaat haar niet om helder redeneren, maar om de conclusie, die niet anders kan zijn dan dat het allemaal demonisering en islamhaat is.

Hetgeen Kluveld al eerder in haar stuk geconstateerd had, naar aanleiding van het langskomen van de islam-criticus Daniel Pipes:
  Dat Pipes eenzelfde onderscheid hanteert als Ellian negeert ze. Haar enige doel is het via mijn persoon diskwalificeren van 800 pagina's kritische essays over de islam. 

Wat dus is één van de meest basale, elementaire en significante trucs van de retorica van dit soort: het Ad hominem . Het op de persoon spelen. Dat wil zeggen: emotionele oordelen omtrent de persoon. Termen als 'hysterisch':
  Hysterisch onbegrip duikt met grote regelmaat op als het over de islam in Nederland gaat. Neem het artikel van Amanda Kluveld ‘Praat moord op Van Gogh niet goed’

Conclusie van Kluveld:
  Zelden heb ik een recensie gelezen waarin zo weinig moeite wordt gedaan inzicht te geven in de strekking van een boek en zoveel creativiteit aan de dag wordt gelegd om tot een negatief oordeel te komen.

Het waarom van de grote hoeveelheid moeite die Anet Bleich doet, is bovenstaand al uitgelegd: hier wordt iets verdedigd dat nog ander aan de ziel ligt dan ideologie: culturele identiteit. De identiteit van de nomadische cultuur.
    De laatste twee bronnen gingen er met name om hoe die culturele identiteit verdedigd wordt. En die verdediging vindt plaats op het veld waar ook de algehele strijd zich afspeelt: die van het woord.
    En wat al eerder was aangeduid blijkt uit deze laatste twee bronnen zonneklaar: de achtergrond van de verdediging van de nomadische identiteit en tegelijkertijd de aanval op de identiteit van de residente culturen is leugen en contradictie.
    Maar leugen en contradictie zijn middelen die redelijk snel tegenkrachten oproepen, tenzij je de volledige macht heb. En dat laatste in nog niet zo ver. Dus moeten de leugen en contradictie ingepakt worden in middelen waardoor ze minder gedetecteerd worden. Net als een carcinogene stof middelen gebruikt om detectie door de afweer van het menselijke lichaam te voorkomen.
    Wat hiervoor gedemonstreerd is, is het middel dat de nomadisch cultuur gebruikt om detectie van haar giftige visie op de menselijke beschaving te voorkomen: de retorica in de vorm van een eindeloze stroom retorische trucs. De vervalsing van het woord. Iets dat wat specifieker al beschreven is als één van de retorisch trucs: het gifmengen  - dat meetsal bestaat uit een combinatie van de andere trucs, plus zaken als het al door Kluveld aangekaarte "mevrouwtje", en, een specialiteit van de genoemde blogster, als de grond te heet onder de voeten wordt: "iets in de keuken moeten doen". Of "Ik vind dit onderwerp eigenlijk onzin, maar ...". Oftewel: het is een specialiteit van vrouwen - een van de aspecten waarin de vrouwelijk omgang verschilt van de mannelijke - waar mannen bij voorkeur botheid inzetten, is dat bij vrouwen valsigheid.
    Dit is een voorbeeld van algemeen verschijnsel: sociologische en culturele standpunten gaan samen met specifieke psychologische houdingen. een daarvan slaande op de alhier bestudeerde situatie: iedereen die een ideologie, cultureel of intellectueel, aanhangt, komt op een geven moment in conflict met de werkelijkheid, en moet gaan liegen en bij de meeromvattende ideologieën veelvuldig gaan liegen. En de capaciteit toe liegen selecteert bepaalde mensen uit die daardoor meer in staat zijn tot het behoud en voortplanten de cultuur en ideologie zodat de aanhangers ervan steeds betere leugenaars worden. En nog actiever brengt het liegen zelf dusdanige veranderingen en in de geest teweeg dat liegen steeds makkelijker wordt.
    Tot dat liegen behoort met name de vorm van liegen die heet de "retorische truc": het liegen zodanig dat de andere partij het niet zo makkelijk bemerkt. Daarvan zijn in het voorgaande al vele voorbeelden langsgekomen. Waarvan Amanda Kluveld dus al de essentie heeft weergegeven: de essentie van de retorische truc is het verhullen van de leugen. En die leugen wordt dus hier door Anet Bleich verkondigt met een doel: het verdedigen van de nomadistische cultuur en het aanvallen van de residente.
    Vanwege het belang van het herkennen van het gebruik van de retorische truc met name voor dit doel, nog wat voorbeelden:


Uit: De Volkskrant, 04-01-2006, column door Anet Bleich

Met je tijd meegaan

'Dit is nou toch werkelijk de zwartste reactie!' Grote kans dat u geen flauw idee heeft wat deze kreet betekent. Het is namelijk een uitroep van lang geleden; ik heb 'm, denk ik, al in geen twintig jaar meer gehoord of zelf gebruikt. Indertijd, zo rond de jaren zeventig, was het een tamelijk gangbare uitdrukking in de linkse studentenbeweging. Er werd mee aangeduid dat een bepaalde, door spreker niet gedeelde opvatting niet maar zo'n beetje conservatief was, maar hopeloos verouderd en ondraaglijk ouderwets.    ...


Red.:   Dit is het zuiverste gifmengen: je introduceert een term die op zich al heel veel negatiefs uitstraalt, je doet alsof dat helemaal niet zo is, en vervolgens ga je dat negatieve nog eens uitvoerig herhalen, ten einde het allemaal nog eens te benadrukken. En vervolgens:

  Om ter verduidelijking een concreet eigentijds voorbeeld te geven: de jongste pennenvrucht van Trouw-columnist Sylvain Ephimenco zou voor de kwalificatie in aanmerking kunnen komen.

Deel je het dusdanig bereidde gif toe aan iemand die je haat. waarbij je, nog zo'n teken van het gifmengen, een voorwaardelijk term gebruikt 'zou voor de kwalificatie in aanmerking kunnen komen', terwijl het overduidelijk is dat er niets voorwaardelijks is aan je oordeel. Al was het maar omdat je oordeel gegeven wordt ter verdediging van een zeer geliefde vriend:
  Daarin valt Ephimenco zijn geliefde haat-object burgemeester Job Cohen ...

Dat het hier om een zeer goede vriend gaat, blijkt uit je bereidheid om voor hem te liegen:
  ... valt Ephimenco ... burgemeester Job Cohen aan, omdat die zich zorgen maakt over het toenemen van langdurige armoede in Amsterdam.

Cohen heeft zich nog nooit specifiek geïnteresseerd getoond voor al dan niet langdurige armoede. Cohen heeft zich slechts bezorgd getoond over dit:
  ... valt Ephimenco ... .Strekking van de column is dat geld en 'pamperen' niet helpen tegen armoede en dat de armen en dat zijn volgens Ephimenco migranten en moslims

En hierin is de leugen dat die armoede niet 'volgens Ephimenco' bij moslims en immigranten horen, maar volgens de werkelijkheid. De reactie van Bleich op het betoog van Ephimenco is "de zwartste reactie".  De reactie van solidariteit tussen migranten, nomadisten, profiteurs en parasitisten uitleg of detail .
    En uit een al geciteerd artikel (de Volkskrant, 07-11-2009, door Anet Bleich):
 

Mag je over Wilders alles beweren?

Anet Bleich vindt dat je gerust hardop mag zeggen dat wie bewust angst oproept jegens een godsdienstige groep, zichzelf diskwalificeert. ...

Afgelopen maandag was het vijf jaar geleden dat filmmaker en columnist Theo van Gogh werd vermoord. Een afschuwelijke gebeurtenis, die een traumatiserend effect op de samenleving heeft gehad. Vooral omdat het de tweede politieke moord in twee jaar tijd was. En ook omdat menigeens ergste nachtmerrie werkelijkheid was geworden: de moordenaar, Mohammed B., was een radicale, jihadistische moslim.
    De schok die de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh heeft veroorzaakt, davert nog steeds na. Logisch, even logisch als de angst die tal van Nederlanders voelen voor die radicale variant van de islam. Al sinds de aanslagen van 11 september 2001 in New York, maar sterker geworden door de gebeurtenissen in eigen land.
    De angst voor, en afkeer van, moslims die geen andere regels erkennen dan die van hun eigen godsdienst en menen dat geweld geoorloofd is, is volkomen terecht. Op mondiale schaal betreft het een kleine, zij het niet verwaarloosbare stroming, die we zich zien manifesteren in Afghanistan, Pakistan en incidenteel, zoals tijdens de Deense cartoonrellen, ook elders.    ...

Twee rabiate leugens: ten eerste is niet alleen de afkeer van moslims die geweld gebruiken geoorloofd en terecht, maar ook de afkeer van moslims die geen andere regels erkennen en géén geweld gebruiken. Want je weet nooit wanneer de moslims die geen andere regels rekenen en geen geweld gebruiken overstappen naar de groep die geen andere regels erkennen en wél geweld gebruiken. Want de potentie om geweld te gebruiken schuilt in iedereen die geen andere regels erkent dan die van de eigen sekte - moslim of niet. Het punt met moslims is dat het zo'n omvangrijke sekte betreft, en er dus ook altijd een ruime voorrad is van degen die wél geweld gebruiken - en dat die voorraad ook weer snel aangevuld kan worden.
    De tweede rabiate leugen is dat dit op mondiale schaal een kleine stroming betreft. Er zijn er zo veel van, dat rond de aanwezigheid van moslims in combinatie met andere groepen, geweld de regel is. En dat is het enige criterium: ze zijn gevaarlijke buren.

  De overweldigende meerderheid van de uit islamitische landen afkomstige migranten hier te lande combineert haar godsdienst met een heel gewoon burgerlijk bestaan ...

Omdat ze niet in de positie verkeren om macht te kunnen uitoefenen. Maar gegeven die positie, is het verbazingwekkend hoe veel macht ze al hebben. Zo veel macht dat er al zo'n 500 moskeen staan in Nederland, en er al hele wijken door hen bezet zijn uitleg of detail . En mensen vrijelijk de paus kunnen beledigen, maar soortgelijke belediging van moslims leidt tot ontslag en vervolging uitleg of detail .
  De overweldigende meerderheid van de uit islamitische landen afkomstige migranten hier te lande ... is langzaam aan het seculariseren.

Drie jaar later bewezen als een leugen uitleg of detail . Alle reden voor uiterste argwaan. Maar niet voor andere nomadisten:
  Hun wordt grof onrecht aangedaan als ze met argwaan, angst of haat worden bejegend, omdat ze hun religie delen met eerder genoemde gewelddadige types.

Ons wordt grof onrecht aangedaan door ons te beschuldigen van het aandoen van onrecht door het constateren van een band waar ze zelf zozeer de nadruk op leggen. Niemand dwingt ze die moskeeën neer te zetten en met hoofddoeken en baarden te laag lopen, wetende dat dit de symbolen zijn van een religieus-nazistische beweging. het feit dat de gruwelen van de nazi's begaan werd door een relatief kleine groep, de SS en nog wat van die clubs, weerhoudt niet van het negatief oordeel over álle nationaal-socialisten. Ook degenen die niets gedaan hebben.
    En ach, dat bij zulke hysterische opinies ook hysterische woorden voorbij komen, is niet meer dan logisch:
  Hysterisch onbegrip duikt met grote regelmaat op als het over de islam in Nederland gaat. Neem het artikel van Amanda Kluveld ‘Praat moord op Van Gogh niet goed’

Weer zo'n grappig voorbeeld van iemand die met zijn eigen kenmerken aan het smijten is.
  Veel erger dan dit type wonderlijke oprispingen is het feit dat het islambashen inmiddels een vaste plaats binnen het politieke spectrum aan het veroveren is. De Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders heeft er haar hoofdpunt van gemaakt. Of het nu gaat om het reduceren van de Koran tot Donald Duckformaat, het tegengaan van migratie uit islamitische landen, het uitzetten uit Europa van ‘miljoenen moslims’ of het invoeren van een ‘kopvoddentaks’, de islam is een eeuwig dankbaar object voor het gebeuk van Wilders en de zijnen.

Kijk maar: 'oprispingen', 'islambashen', 'gebeuk' ... Allemaal hysterisch termen.
    En wat is de huidige reden voor die hysterie:
  En het ongelooflijke, het treurige, is dat zij met dit domme gestook groot electoraal succes blijken te hebben.

Antwoord: de stemmenwinst van de PVV.
    En als toetje nog wat conclusies vol hysterisch termen:
  ... Reizwort ‘islamisering’ ... reaguurder ... extreemrechts ... islamofoob ... discriminerend ... het bewust oproepen van angst en argwaan jegens een bepaalde godsdienstige groep ... het vergroten van de kloof tussen ‘hullie’ en ‘ons’ ... diskwalificeert ... vervuiling van de politiek ... xenofobie ... godsdiensthaat ... discriminatie ... islamhaat ...

Hysterie, hysterie, hysterie.
    Oftewel: de retorische leugenaar beschuldigt de andere partij van precies datgene dat ze zelf doet.
    Dit waargenomen verschijnsel van de vervalsing van het woord is dus niet iets dat beperkt is tot Anet Bleich. Anet Bleich valt op omdat ze van het vrouwelijke geslacht is, en daarom excelleert in de retorische truc op haar meest effectieve wijze: het gifmengen - het werken met insinuatie. Daar waar de mannelijk variant botter is zoals in al dit soort man-vrouw situaties: hakbijl tegenover vergiftigen. Arnon Grunberg uitleg of detail is net zo erg als Anet Bleich maar gaat directer te werk.
    En als algemene factor valt op te merken dat er een direct verband is tussen de retorische truc en taalvaardigheid. Schrijft iemand vlot, wees dan meteen op je hoede, als het over maatschappelijke zaken gaat. Geen grote gevaar belogen en bedrogen te worden dan door de vlotte schrijver of spreker. Iets dat volkomen past bij de traditionele ervaring van de residente cultuur met de nomadische cultuur: de nomadische cultuur probeert haar gebrek aan materiële vooruitgang te compenseren door het verkopen van zaken met schijnwaarde: valse tonen, valse taal, valse handel, en regelrechte diefstal. Kijk alleen maar naar de termen die de nomadisten in het maatschappelijk debat hebben ingebracht zoals de verzameling in het laatste citaat, aan te vullen met "benepen", "stoepje schrobben", "achter de dijken", vreemdelingenangst", "vreemdelingenhaat", "xenofobie", " racisme" , " fascisme" enzovoort . Het hele spectrum van de meest lelijke dingen die de, spiegeltermen gebruikend, "kosmopolieten", "kunstenmakers", "intellectuelen", "reizigers", "zigeuners", "nomaden", "profiteurs" en "parasieten" maar kan bedenken in hun zo woordvaardige momenten om de gewone burger die liever thuis wil blijven en werken te beschimpen.
    Ieder van de nomadische culturen legt een nadruk van eigen keuze op dit spectrum. Een spectrum dat volledig bepaald door de kern van de nomadisch cultuur: het moet door een mens oppakbaar en makkelijk transportabel zijn. En de twee zaken waarvoor dat het meest geldt zijn woorden en geld.
    En om die situatie te verhullen: productie van voedsel en industriële goederen tegenover het verkopen van valse woorden en het doen aan geld- en andere valse handel, is het ontwikkelen van retorische vaardigheden voor de nomadische cultuur essentieel.
    Wat bovenstaande analyses van de schrijverij van Anet Bleich doen, en wat de analyse van Amanda Kluveld heeft gedaan, is de retorica verwijderen, zodanig dat leugen en contradictie weer zichtbaar worden.
    Overigens: na de aanval van Amanda Kluveld, is het stiller geworden wat betreft de output van Anet Bleich. Zou er dan toch een breukje in het ideologische schild zijn gekomen...?


Naar Cultuur, multiculturalisme, cultuurverraad , Cultuur, multiculturalisme ,  Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .