WERELD & DENKEN
 
 

Filosofen: Marjan Slob

De Volkskrant wisselt met enige regelmaat in haar columnistenbestand, en raakten haar lezers bekend met ene Marjan Slob, waarachter vermeld stond: 'filosoof'. Waarop zich in de geest van deze redactie een sardonische grijns ontwikkelde ... Filosofie  was tot voor een decennium of zo het territorium van zwevende ivoren toren bewoners die indien gedwongen tot confrontatie met de werkelijkheid onmiddellijk tot krijsende waanzin zouden vervallen. De nieuwe generatie heeft daar iets aan toegevoegd: de waanzin van de politieke-correctheid  .
     Dat bleek al snel - ongetwijfeld om die reden uitgekozen, kwam filosoof Slob met precies dezelfde naar intellectuele beerput stinkende politieke-correctheid als bijna de gehele rest van het Nederlandse filosofie en columnisme - dat soort spul wordt verzameld elders uitleg of detail . In deze verzameling gaat het on de bijdrage in meer filosofische richting.
   Te beginnen met een recensie van een boek van haar hand (de Volkskrant, 07-05-2016, boekrecensie door Suzanne Weusten):
  In een meeslepend betoog wast Marjan Slob een groepje luidruchtige hersenwetenschappers de oren

Wie herinnert zich niet het eerste moment van zelfbewustzijn, het besef dat je jezelf tegelijkertijd kunt ervaren én beschouwen. Je leeft van binnenuit en beziet jezelf van buitenaf. Het overviel Marjan Slob als kleuter, in de zandbak. Voor Slob is dit een sleutelervaring, het begin van een langdurige fascinatie voor de essentie van het mens-zijn. De vragen die ze als meisje heeft over zichzelf en de wereld drijven haar in de armen van de psychologie. Daar zou ze leren hoe je jezelf kunt bestuderen met je eigen verstand.    ...

Volkomen in overeenstemming met ervaringen in de universitaire wereld: bij de psychologie-studie vindt je een overdaad aan mensen die hun eigen problemen willen oplossen. Meestal van nog wat "individueler" soort problemen.
  Maar de psychologie stelt teleur, vooral doordat ze geen antwoord krijgt op haar belangrijkste vraag.

Tja ... Stel een domme vraag ...
  Ze begrijpt niet hoe psychologen de menselijke soort kunnen bestuderen terwijl ze zelf een exemplaar van deze soort zijn.

Tja ... Dat geldt toch eigenlijk best wel voor heel veel wetenschappelijke vakgebieden. Afschaffen dus maar ...?
  Ze stapt over naar de filosofie.

Van de regen ...
  Nog steeds wil ze de mens doorgronden, wil ze begrijpen wat mensen maakt tot wat ze zijn. Ze zoekt naar opvattingen en theorieën die het best aansluiten bij die gewaarwording destijds in de zandbak, toen ze voor het eerst tegen zichzelf zei: 'Ik besta.'

Ook al eerder bekend als "Das Wesen des Dasein" - van ene Heidegger, een notoire verbale oplichter uitleg of detail .
  In Hersenbeest, een essay in negentien afleveringen, onderzoekt Marjan Slob hoe je jezelf als mens kunt bestuderen en tegelijkertijd objectiviteit kunt claimen.

Beste Marjan, hier is de oplossing: "Neem eens een ander mens". En ter toelichting: "Een ander mens is een mens anders dan jezelf. Heus, die bestaan ook".
    Dan volgt een niet heel begrijpelijke overgang in de recensie:
  Als vertrekpunt neemt ze de hersenwetenschappen, want juist zij beheersen het publieke debat.

Onzin: hersenwetenschappen zijn redelijk vaak in het nieuws omdat er een nieuwe onderzoeksmethode is, fMRI, die nieuwe resultaten boekt. Dat is nog geen debat.
  Slob ergert zich aan een kleine subgroep van luidruchtige hersenwetenschappers.

Die kleine groep is nog kleiner dan een kleine groep, namelijk ongeveer twee personen: Dick Swaab en Viktor Lamme. Die halen met enige regelmaat de media met de absurde stelling: "De hersenen zijn als een klokwerk". Ze formuleren het wat anders, maar daar komt het wel op neer. Waarop natuurlijk diverse anderen gereageerd hebben met "Dat is klinkklare onzin". Dat is het hele "debat".
    Verder kan het hier niet besproken worden, want, legt de recnesent uit aan het einde:
  Waarom noemt Slob de schreeuwerige hersenwetenschappers niet bij naam, zij zijn toch de aanleiding voor haar boek? En waarom heeft ze niet één zo'n 'wetenschapsprinsje' geïnterviewd?

En hun opvattingen komen dus al helemaal niet aan de orde - verder dan dit stukje:
  Hersenwetenschappers kunnen geen objectieve kennis vergaren over innerlijke ervaringen, betoogt Slob. Gedrag kun je observeren, gedachten zijn privé. Weliswaar kunnen scans de fysiologie van hersenprocessen in kaart brengen, maar daarna stuiten ze op de vesting van de binnenwereld.

Een uitspraak die naadloos past in een redelijk bekend rijtje, met daarin: "De mens zal nooit kunnen vliegen", "De mens zal nooit de ruimte in kunnen gaan", "De wereld heeft nooit meer dan vijf computers nodig" enzovoort  . Waarvoor trouwens destijds bijzonder plausibel klinkende argumenten werden aangevoerd.
    Maar Marjan Slob heeft een alternatief voor de doodlopende weg van het natuurwetenschappelijke onderzoek:
  En daarom hebben ze de geesteswetenschappen nodig, die een verfijnd instrumentarium hebben ontwikkeld om de menselijke geest te onderzoeken. Kunstbeschouwers, filosofen en historici hebben een vocabulaire om begrippen als 'zelf', 'bewustzijn' of 'vrijheid' te duiden.

Brullen van de lach! Tel de Chinese beschaving mee, en de mensheid bezigt deze methodieken al zo'n vijfduizend jaar. Met ten opzichte van de verstreken tijd verwaarloosbare vooruitgang. De beste uitspraak over moraliteit: "Wie gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet". Een origineel hiervan: Confucius  .
    Het leidt dus geen enkele twijfel waaraan Marjan Slob haar inspiratie voor haar boek ontleent: afkeer en haat jegens de natuurwetenschappen. Die hebben de filosofie inderdaad helemaal uitgekleeed.
    De Volkskrant behoort natuurlijk ook tot dit bijzonder kwalijke deel van het alfa-rijk  :
  Hersenbeest is meeslepend opgeschreven. En ook overtuigend, op één uitzondering na. Waarom noemt Slob de schreeuwerige hersenwetenschappers niet bij naam, zij zijn toch de aanleiding voor haar boek?

Waarom niet: omdat het dan over specifieke zaken gaat, en dan zinkt het scheepje van de filosoof onmiddellijk naar de bodem (uit Das Narrenschiff  ):
 
Vergeefs is het reven van een zeil
als het scheepje is gebroken
Geschiedt is dan het onheil
de Rede heeft gesproken

En waarom kan deze wantoestand al zo lang bestaan:
  Slob gaat te rade bij antropologen, filosofen en psychologen, maar ook bij schrijvers en dichters, wier inzichten ze helder door haar betoog weeft. Ook de selectie van haar eigen ervaringen is trefzeker. Slob schrijft beeldend, ze is sterk in metaforen ...

Men is handig met woorden ...
    Verwarring, rookgordijnen, vervalsing, oplichterij ...
    Pas de volgende dag verscheen voor het geestesoog van de redactie, geheel spontaan, alles op een rijtje: Marjan Slob is aangetrokken tot de filosofie en in haar huidige toestand gaat dat samen met een afkeer aan concreter onderzoek, natuurwetenschap, want anders ging ze daar heen. Een maniakale voorkeur voor verbaliseren is ook een mogelijkheid. In beide gevallen: het gaat om het kunnen zwetsen.
    De mogelijkheid tot zwetsen wordt steeds verder ingeperkt door de natuurwetenschappen, sinds het ontstaan ervan, ergens in de jaren 1600 in Noordwest-Europa.
    Tot voor kort was dat voornamelijk beperkt tot de dode natuur. Maar sinds heel kort, slechts maximaal een tiental jaren, schrijvende in 2016, heeft de natuurkunde aan de psychologen een instrument in handen gegeven waarmee ze in de werking van de hersenen kunnen kijken. De werking van de geest. Een gebied waar de zwetsers zich tot voor kort volkomen veilig waanden. Met als uitkomst nauwelijks te bediscussiëren gegevens, namelijk beelden. Geen cijfers, maar beelden.
    Alarm.
    In de hoofden van de zwetsers.
    In de Volkskrant heeft er eentje al geprobeerd de resultaten van het fMRI te bagatelliseren - de cultureel antropoloog werkzaam voor de Volkskrant Maarten Keulemans  . Maar hij kan de stroom natuurlijk niet stoppen want het is interessant onderzoek dat in ieder geval ook elders verschijnt en de schoorsteen van de krant moet ook roken.
    Maar er zijn al meer pogingen tot onderuit-halen gedaan.
    Marjan Slob draagt met dit boek haar steentje bij. Nu is het op dit moment al niet goed meer mogelijk het pure onderzoek onderuit te halen - bovendien: men begint steeds dichter het punt te naderen waar het van klinische belang wordt. Een hulpmiddel bij behandeling van psychische kwalen.
    Maar er zijn nog wel die paar idioten die meteen weer met dwaze generalisaties komen.
    Dus wat doe je? Je schrijft een essay gericht op die paar idioten, je formuleert het algemeen en noemt ze niet en suggereert met woorden dat jouw analyse betrekking heeft op het hele vakgebied. En je brandt de onzin van de onzinnigen af, lijkende dat je het vakgebied hebt aangepakt.
    En dat alles en alleen om die verduvelde lui die de grens aan het doorbreken zijn van het kijken in de ziel aan te pakken.
    En het sneumeisje van de Volkskrant, die voorheen min of meer gespecialiseerd was in het vakgebied van de psychologie, schrijft het allemaal braaf over, slaat juichkreetjes uit, en constateert verbaasd dat er geen specifieke namen genoemd worden ...
    De hedendaagse filosofie in volle werking ...
    Zwetserij en verbale oplichterij voor het domme volk. Het domme politiek-correcte intellectuele-middenstands Gutmenschen-volk type De Wereld Draait Door dat moslims steunt en vluchtelingen opvangt wel te verstaan, want gewone mensen met gezond verstand trappen hier absoluut niet in, en laten zich maar al te graag onderzoeken door de hersenonderzoekers zodra ze er ook maar enigerlei nut in zien.
    De volgende. En daar heb je het weer ... De "filosoof" die het gaat hebben over "de wetenschap". Een exercitie waarvan je van tevoren weet dat ze hopeloos fout gaat, omdat filosofen niet in het bezit zijn van het gereedschap om wetenschap te bekijken of te beoordelen, want dat gereedschap moet voldoende "rijk", veelomvattend, zijn om de methodes van de wetenschap te omvatten, en als de filosofie of filosoof dat had, dan ging hij/zij wat anders doen, namelijk wetenschap. Misschien tezamen met wat algemenere zaken waardoor je het ook "filosofie" zou kunnen noemen maar in ieder geval, ook met het gereedschap van de wetenschap.
    En dat Marjan Slob dat niet heeft, staat inmiddels vast. En ze raakt dan ook onmiddellijk verstrikt in een grote warboel met betrekking tot zo'n algemeen wetenschappelijke methodiek: hoe ga je van het specifieke naar het algemen en weer terug. En zoals het bij een column betaamt, begint ze met een specifiek geval (de Volkskrant, 21-07-2016, column door Marjan Slob, filosoof):
  De realiteit valt een beetje tegen

De spreekkamers van Nederland zitten vol mensen met zorgen. Is mijn kind te druk, mijn neus te groot, mijn buik te dik, mijn man te neerslachtig?    ...

 Het specifieke geval: de burger bij de dokter. Met de vraag "Ben ik ziek en zo ja kunt u er wat aan doen?" Een specifieke vraag gaande over een specifieke kwaal.
    De filosoof verandert het meteen van de normale fysiologische kwalen naar de meer vage de psychologische. Waarop de dokter geen antwoord heeft anders dan die van tante Betje die over de heg hangt want de dokter is geen psycholoog.
    De volgende stap van de fiolosoof:
  Met andere woorden: dokter, zijn wij wel normaal?

De verandering van de vraag naar een psychologische kwaal naar de nog algemenere vraag in "Dokter, ben ik normaal?". Ook voor psychologen bijna onmogelijk te beantwoorden.
    Maar de filosoof gaat nog een stap verder omhoog:
  Zorgprofessionals staan voor de taak om passend te reageren op deze angsten. Daarbij krijgen ze helaas niet veel hulp van de wetenschap.

Juist ja ... We zijn van een specifieke fysieke zorgvraag aan een dokter gegaan naar een algemene psychologische vraag dus aan een psycholoog en nu komen we meteen bij "de wetenschap". Klassiek gevalletje "dead level abstracting"  .
    En dan komt het onderwerp van het artikel:
  Wetenschappers hebben namelijk de neiging om voor dergelijke geladen vragen te duiken door te spelen met de twee betekenissen van het woord normaal.

"Wetenschappers hebben de neiging ...". De term "wetenschappers" slaat op de totale groep. Als de totale groep van wetenschappers een neiging heeft, moet je alle neigingen van alle individuele weteneschappers bij elkaar optellen, en het gemiddelde nemen. Waardoor je op veruit de meeste neigingen uitkomt op nul, vanwege tegenstelde neigingen bij individuen. Wat je eruit krijgt, is zoiets als de gemenschappelijk ideeën over hoe wetenschap werkt. Dat is op deze website al onderzocht, en het resultaat is te vinden hier  het heet "de wetenschappelijke methode".
    Dat is "de neiging van de wetenschappers".
    De filosoof gaat er een potje van maken:

  Je hebt normaal in de zin van gebruikelijk; dan is het dus een statistisch begrip. Maar normaal kan ook staan voor juist; je bent normaal als je voldoet aan de normen.

Neen. Eerst het tweede deel: de term 'juist' is apert niet hetzelfde als 'je voldoet aan de normen'. De term "juist" heeft een heel algemene betekenis, waaronder ook valt "overeenkomend met de werkelijkheid". De term 'je voldoet aan de normen' heeft deze component absoluut niet. Het onderdeel 'de normen' is een afkorting van "de normen van mensen", en daarvoor geldt precies hetzelfde als voor "de houding van wetenschappers": "de normen van mensen" is het gemiddelde van de normen van alle individuele mensen.
    En "het gemiddelde van wat mensen vinden" oftewel "voldoen aan de normen" is apert niet hetzelfde als "juist".
    Waarna de filosoof verder gaat met:
  'Wij', zo reageren wetenschappers,

Herhaling van de groepsverwarring: de groep wetenschappers reageert niet - dat kunnen slechts individuele wetenschappers. Maar die moeten dan benoemd worden.
  'gaan niet over wat normaal is in normatieve zin. Het enige wat wij bedoelen als wij constateren dat uw neus abnormaal groot is, uw kind abnormaal druk en uw man abnormaal somber, is dat dit extreem is ten opzichte van wat wij gewoonlijk waarnemen. Verder geen oordeel. Dat past ons niet. Dat zou niet objectief zijn.'

Klopt. Waarop je aan de individuele wtenschapper indien deze bij de zaak betrokken is kan vragen "Maar wat vindt u ervan?" En dat kan dus niet aan "de wetenschappers". Een geval van niveauverwarring.
  Ik heb deze houding van wetenschappers altijd nogal laf gevonden.

Tja ... "Stel een domme vraag ...", luidt het gezegde, wat aangvuld dient te worden met "... en je krijgt een dom antwoord". Hier dus "Stel een onzinnige vraag, en je krijgt een onzinnig antwoord'. Vraag aan een specifieke wetenschapper: "Wat vindt a persoonlijk van roken?", en hij zal vermoedelijk antwoorden: "Dat is fout". Heerlijk normatief.
    Maar goed, deze demonstratie warhoofderij gaat natuurlijk ergens heen. Hier is het:
  Nu weet ik waarom. Dat heb ik te danken aan een discussie tussen psycholoog Daniel Kahneman en filosoof Joshua Knobe in het internettijdschrift Edge, ...

... ook twee Joden zeggen dat die houding van wetenschappers laf is (die verzameling over Joods intellectueel neuroticisme moet er nu eindelijk maar eens komen ...).
    En hoe hebben die het nu weer uitgevonden ...?
  .. het internettijdschrift Edge, waarin zij het klassieke onderscheid tussen 'zijn' en 'behoren' onder vuur nemen.

Door nog meer verbale spelletjes ...
    Waarna Slob weer teruggaat naar haar obsessie:
  Wetenschappers worden opgevoed met de strenge boodschap dat je uit feiten nooit en te nimmer moraal kunt afleiden. Je neemt iets waar, bijvoorbeeld dat iemand een leeg bierblikje op straat gooit. En daar vind je iets van, bijvoorbeeld: mag niet! Maar dat oordeel volgt niet logisch uit de waarneming.

Klopt. Hoewel niet dat "streng opvoeden'. Het wordt uitgelegd. En aangzien je daarna in de werkelijkheid niets tegenkomt dat het etegenspreekt, blijf je het voor waar aannemen en vertelt het weer verder als je zelf studenten iets mag zeggen.

  Dit intellectuele dogma is dermate diep ingesleten dat wetenschappers klakkeloos hebben aangenomen dat mensen er ook twee verschillende hersenprocessen opna houden: een dat tot taak heeft om te beoordelen wat de feiten zijn ('normaal' in statistische zin), en een dat beredeneert wat wenselijk is ('normaal' in morele zin). En die voorstelling van zaken klopt niet, zo blijkt uit empirisch onderzoek.

Dus nu pas komt dat onderzoek:
  Knobe illustreert dit met het volgende experiment: vraag een groep mensen hoeveel uur per dag wij feitelijk tv kijken, en je hebt een idee van wat mensen denken dat het gemiddelde is. Vraag een tweede groep mensen hoeveel uur tv kijken per dag wenselijk is, en je krijgt een andere, lagere uitkomst. Vraag tenslotte een derde groep mensen hoeveel uur tv kijken per dag zij normaal vinden, en je krijgt een uitkomst die ergens tussen het gemiddelde en het wenselijke ligt.

Ten eerste: je kan groepen vragen wat je wil, van geen enkele uitkomst weet je meer dan wat de gemidddelde uitkomst is. En je weet niets over de "juistheid" of "waarde"van dat getal. Misschien is de werkelijkheid wel dat 100 procent van de tijd tv-kijken de meest wenselijke zaak is.
    Ten tweede: mensen geven nooit eerlijke antwoorden op vragen over zaken die ook henzelf aangaan. Ze geven altijd sociaal wenselijke antwoorden: de Franse mannen gaan voor 80 procent vreemd, en de vrouwen 20 ... Oftewel: wat je in ieder geval meet met de drie vragen zijn de verschillen in de hoeveelheid "wensdenken" met betrekking tot de drie.
    En zonder die factor eruit te halen, zeg je dus helemaal niets, nul komma niets, over "wenselijk", "normaal", of wat dan ook in die buurt.
    Dit onderzoek is "bogus" - neponderzoek. Sociaal-psychologie van de soort Diederik Stapel.
    Hier hoe Slob en vermoedelijk ook de Joodse Stapelaars het uitleggen:

  De twee betekenissen van normaal trekken in de praktijk van meet af aan met elkaar op. Sterker nog: mensen plaatsen 'het normale' stelselmatig tussen het gemiddelde (een statistisch gegeven) en het ideale (een moreel gegeven) in.

Als retorisch truc een absoluut geval van non sequitur => : het gestelde volgt niet uit het aangegeven bewijs. Direct zichtbaar in de term 'ideale'. Wat is dat nu weer in deze context? En dat 'een moreel gegeven'...? Wat is dan 'een moreel gegeven'? Er is tot nu toe alleen een "gemiddelde van individuele normen' voorbij gekomen ...
    Maar hier zien we dus twee al genoemde verchijnselen smanekomen; zowel filosfen als Joden zijn in hoge nmate geneigd tot abstracte dnenken. Losgeslagen abstract denken. Abstractisme. "In bleue hinein" ouwehoeren.
    En ze zijn verslaafd aan ideologie.
    Vandaar ook dat ineens, midden tussen het geouwehoer, de term 'ideale' boven komt drijven ...
    Ze kunnen Plato maar niet uit hun hoofd krijgen ... uitleg of detail
    Dat is: de filosofen - bij Joden is dat Jahweh.
    Waarna de filosoof nog een alinea of twee door ouwehoert, om uiteindelijk te komen tot:
  Hoe wetenschappelijk verantwoord is het eigenlijk om de werking van de menselijke geest te negeren, en hoog en droog op je wetenschappelijke paard te blijven zitten?

Nou, is dat geen schitterend zelfportret ...?
     Overigens ten eerste: die wetenchappelijke beschrijving van menselijk geest is bijvoorbeeld te vinden hier  , en daaruit volgt ene aparst funcitoenren van intellect en gezoind verstand, en dat groepen als "filsofen" en Joden een variabele maar vaak ruime mate van overdadigheid van gebruik van intellect  hebben ten koste van gezond verstand  , waardoor ze columpjes produceren als deze met reeksen vormen van intellectuele verwarring, omdat ze hardnekkig weigeren om hun gezond verstand af en toe te raadplegen.
    In welke columpjes dus zaken staan zoals dit (de Volkskrant, 23-06-2016, column door Marjan Slob, filosoof):
 

De onzichtbare vijand

... Omar Mateen, de jongeman die vorige week vijftig mensen doodschoot in een homobar in Orlando ...
    Hoe meer er bekend wordt over Mateen, hoe meer hij bevangen lijkt te zijn geweest door het angstige vermoeden dat hij niet was wie hij van zichzelf moest zijn. ...


De zoveelste versie van "Het ligt niet aan de islam",  in het kader van "Je hoeft niet bang te zijn voor de islam". De wetenschappelijke werkelijkheid hiervan is dat 10 procent islam burgeroorlog bijna garandeerd, en 3 procent islam al een gevaarlijke hoeveelheid is, zie de globale gegevens hier  . Maar dat is ongetwijfeld een vorm van wetenschap die Marjan Slob gaarne zou verbieden.
    Dat past namelijk niet in het 'ideale'.
    Het volgende geval is misschien meer columnisme dan filosofische analyse, maar toch genoeg van het laatste om ook hier te plaatsen. Tevens belicht het een zaak waar filosofen in uitblinken: het vervalsen door knoeien met de betekenis van woorden. Iets dat indien gepleegd in dagelijkse context "retorische truc" heet. En deze is een hele mooie, die als archetype kan dienen. Eerst de structuur van het stuk door van iedere alinea het begin te nemen:


Uit: De Volkskrant, 15-09-2016, column door Marjan Slob, filosoof.

Mijn masker is van mij

In het randprogramma van het festival Oude Muziek vertelde professor Rosi Braidotti ...
    Braidotti legde een direct verband ...
    Bij mij viel er op dat moment een kwartje. ...
    Vanouds hadden kinderen, slaven en vrouwen ...
    Er is een scène in Onderworpen, de roman van Michel Houellebecq ...
    In de hal van diens Parijse herenhuis ...
    Binnen het patriarchaat heeft privacy voor vrouwen niets te betekenen. ...
    Daar gaat privacy over. ...
    Het machtsverlies van de patriarch ...
    Je gaat naar buiten,...
    Soms geef je jezelf te veel bloot en ...
    En zolang je maar een thuis hebt natuurlijk ...
    De buitenwereld voelt onherbergzaam ...
    Als je in de praktijk geen enkele macht ...
    Ik had me voorgenomen op deze plek te zwijgen over het boerkinidebat ...


Red.:    Tja, nu is het toch wel grotendeels duidelijk, hè ... Het gaat in bijna het hele stuk over diverse zaken met als zichtbare band een historisch context, en dan, plotseling, aan het einde, wordt er overgestapt op de actualiteit. De lezer is langdurig beslopen zonder dat hij wist dat hij beslopen werd, natuurlijk, en dan BANG!!!, klapt de val dicht in de laatste korte alinea.
    De als eerste opkomende suggestie voor de naam hiervan, wat best wel eerder vertoond is, was "sluipoverval", maar uiteindelijk is gekozen voor het minder descriptieve maar makkelijkere woord "hinderlaag".
    Een stuk gereedschap dat typisch past in het arsenaal van de gifmenger, die dus meestal een gifmengster is, en zo ook in dit geval. Qua eerdere voorbeelden kwam ook onmiddellijk de naam van Anet Bleich op. Helaas nog geen verzameling van, maar iets typisch van haar is een uitgebreid "Hier is het leven van Ed van Thijn" met aan het einde "... dus alle moslims moeten worden toegelaten".
    Dat wat betreft de vorm. Dan de inhoud, die men zo kan invullen, want van precies dezelfde soort als alle eerdere bijdrage vanuit "De overname door de islam is een GOEDE zaak"-hoek: boerkini = duikpak/-surfpak/-maatpak/-stropdas/-t-shirt/-carnavalskostuum ... enzovoort. Slaande op het aspect van bedekking. Enzovoort. In dit geval beginned met het Venetiaanse masker.
    Wat allemaal met één simpel tegenargument beantwoord wordt: "Het nazi-uniform is verboden". Waarvoor ook geldt dat het bedekking is net als duikpak/-surfpak/-maatpak/-stropdas/-t-shirt/-carnavalskostuum ... enzovoort.
    Wat is zonder verder nadenken laat zien dat het niet gaat om "bedekking", maar over "symbool". In dit geval: symbool voor een beweging die zojuist een behoorlijk lange reeks aanslagen heeft gepleegd op gewone burgers. Welke gewone burgers dus het recht hebben gevrijwaard te blijven van herinnering daaraan, door lieden die door het vertonen van de symbolen van de aanslagplegers laten zien dat ze denken dat ze superieur zijn en boven de wet van de overige burgers verheven.
    Argumenten die simpel zijn en voor iedereen te bedenken, en die de filosoof hier vermijdt door de taktiek van "hinderlaag". Ze heeft het eigenlijk wel over dit onderwerp, maar op een verborgen manier. Zodat de argumenten niet weerlegd kunnen worden vanuit het punt waar het om gaat. Het is alsof je een wedstrijd met jezelf aan het spelen bent. Wat filosoof Slob kennelijk ergens ook beseft:
  ... maar nu moet ik toch iets inkoppen. ...

Je ziet het al helemaal voor je: de keeper rolt de bal op zijn gemakje naar de back. De back maakt een handige manoeuvre langs de tegenstander en bedient de middenspeler. Die omspeelt met mooie schijnbewegingen de vijandige middenspelers en bedient de vleugelman, die de back eruit loopt, een fraaie hoge voorzet geeft naar de spits die zich ongestoord heeft kunnen vrijlopen, en daar komt die bal aangezweeft ... Een inkoppertje.
    Oftewel: wat een uiterst minderwaardige manier van "argumenteren" ...
    Het is zelfbevlekking.
    Nou dat was het weer voor een hele tijd. Wat doet Hop Marjanneke in de tussentijd met de aan haar geboden ruimte in een landelijk dagblad? Nou, ze schrijft stukjes. Met een inhoud die alleen in Margriet niet erg zou opvallen, maar met een zouteloosheid en schrijfstijl die Margriet toch echt met een "Liefje, wat moeten we met jou ...? " zou afkeuren. Maar Hop Marjanneke heeft soms ook heel goede dagen. En dit was er zo eentje, wat betreft onderwerpkeuze, dat is, want het gaat over wetenschap. Een paar politici is het toch eindelijk opgevallen dat de huidige wetenschap (ze bedoelen nauurlijk: de sociologie), eigenlijk nog maar twee leerstellingen kent waar ze iets mee doen: "Wilders is een Fascist" uitleg of detail , en "De Islam is Vreugde" uitleg of detail . En "Beschaving" enzovoort, en vooral met dat laatste zijn ze heel druk want er valt heel wat wegtebewijzen. Oh, er is nog eentje: "Turken en Marokkanen zijn een verrijking", en nou we toch bezig zijn "Alle gekleurde immigratie is een verrijking".
    Enfin, wat het dan allemaal ook is, én ding is zeker: het is geen wétenschap. Constateerden die politici. Hop Marjanneke gaat erover schrijven - we pikken de krenten er even uit (de Volkskrant, 16-02-2017, column door Marjan Slob):
  Gekleurde wetenschap

Je kon erop wachten: na de kunstensector en de rechterlijke macht is de wetenschap aan de beurt om een politieke kleur toebedeeld te krijgen. Wetenschap moet gaan bewijzen dat zij meer is dan een linkse hobby!    ...
    En het waren al andere persoonlijkheden voordat zij überhaupt hun studiekeuze maakten, denkt de Amerikaanse beleidswetenschapper Daniel Sarewitz. ...

Zo, dat waren ze allebei ... De krenten. Nu zult u zeggen: dat eerste is gewoon een inleiding en het tweede een naam (de enige). Inderdaad. Dat waren de krenten. De rest staat namelijk al in die inleiding: wetenschap is links (dat wil zeggen: politike-correct). Volgens de politike-correcteling. En het enige argument is die naam: Daniel Sarewitz.
    Waarmee we meteen bij de kern zijn van de filosofie. Of, we moeten eerlijk zijn: de huidige filsofie: "Wetenschap is datgene dat bewijst dat links gelijk heet" (natuurlijk: ze bedoelen altijd "sociologie" maar dat is zooooo ontzettend moeilijk ... Opschrijven wat je bedoelt). En ten tweede: "Als Joden het zeggen, is het waar". Een traditie die zo'n 8000 jaar teruggaat, dus wel ontzettend waar MOET zijn.
    Maar het moet gezegd: twee krenten is meer dan géén ...
    Bij het doorlezen van de tijdschriften, afgelopen weekend, stuitte de redactie op een verhaal in een populair-wetenschapelijk historisch exemplaar over de filosoof Socrates. De vader van de filosofie, zo werd hij voorgevoerd en er zijn niet zo heel vele mensen die dat zullen betwisten. Socrates, zo was de boodschap van het verhaal, werd ter dood veroordeeld omdat hij het Atheense publiek schokeerde met politiek-incorrecte vragen en daarmee boodschappen. Nou, daar zal je Hop Marjanneke Slob niet op betrappen ... Politiek-incorrecte vragen laat staan boodschappen ... Au contraire ... En omdat het elders ook nodig was, hier een stukje van haat uiterst politiek-corrcte boodschap in beeldvorm:

Politieke-correctheid van de meest stompzinnige soort.
    Waarna bij het slot duidelijk wordt waarom Hop Marjanneke haar positie heeft gekregen (de Volkskrant, 18-03-2017) ... :
  Overigens zag ik woensdag de eerste lammetjes van het jaar.

Het kunnen verhullen en omhullen van de walgelijkheid van de politiek-correcte geest in mooie woorden ...
    Als er ooit filosofen de gang naar de gifbeker of het schavot verdienden, dan zijn het dit soort lieden.

Grote grijns vooraf. Hop Marjanneke gaat het opnieuw over wetenschap hebben. En weet eindelijk de kern te treffen. Zullen we dus de rest maar overslaan, en meteen naar dat punt gaan (de Volkskrant, 15-05-2017, column door Marjan Slob):
  Goudgeel

Tussentitel: Dijkgraaf en de VPRO presenteren een eenzijdig en idioot glossy beeld van wetenschap

...    Het is altijd fijn om naar intelligente en gedreven mensen te kijken en te luisteren, en 'knuffelfysicus' Robbert Dijkgraaf is nog charismatisch bovendien. Geen wonder dus dat de VPRO hem inzet als boegbeeld van de tiendelige serie The Mind of the Universe, waarvan gisteren het tweede deel werd uitgezonden. De serie belooft de dertig 'meest toonaangevende wetenschappers van dit moment' aan het woord te laten.    ...
    Maar wat ik Dijkgraaf werkelijk verwijt: waarom is wetenschap hier weer eens steno voor natuurwetenschap? ...

Omdat alleen de natuurwetenschappen iets presteren, mevrouwtje. Vooruitgaan.
    Oh ja:
  Daar is het universum: groot, koud en mysterieus. Daar is de mens: precies zo groot als ik, warmbloedig, en minstens zo mysterieus. Want de mens heeft een mind. Wij denken over onszelf na, en veranderen als gevolg van ons idee van onszelf.

Mevrouwtje is geïnteresserd in "Das Wesen de Dasein" ...
    Brullen van de lach!!!

Het zijn slechte tijden voor de vrouwen-"filosofen". Zojuist is Simoontje van Saarloos uitleg of detail al in de mentale goot beland door de actie van een onverlaat die haar teksten heeft voorgelegd aan scholieren, en nu is Hop Marjanneke aan de beurt. En nog wel door eigen handelen ...
    Want wat heeft Hop Marjanneke gedaan ...? Ze heeft een maandje of zo terug het Joodse manifest tegen GeenStijl uitleg of detail  onderteknd, waarin geklaagd wordt over de vrouwonvriendelijkheid van GeenStijl. En waar vrouwonvriendelijkheid van GeenStijl tenminste nog de existentiële waarde heeft van "vermeend", begaat Hop Marjanneke nu de doodzonde om als vrouw zelf een vrouwonvriendelijk stukje te schrijven. Kijk maar (de Volkskrant, 29-05-2017, column door Marjan Slob):
  Barbies in het Vaticaan

...    Afgelopen week schreden in het kielzog van de machtigste man ter wereld twee Barbies het Vaticaan binnen. Ze hadden enorm hun best gedaan op hun outfit. Dat is wat Barbies doen. Zwarte sluiers, zwarte jurken (strak maar lang), zwarte pumps. ...

Oei, oei, oei ... De ouderwetse "Alleen lelijke vrouwen deugen"-vorm van vrouwonvriendelijheid. De "Asha ten Broeke deugt omdat ze tuinbroeken draagt en 100 ton weegt"-variant van vrouwonvriendelijkheid.
    Een stukje dat je ook diepte-psychologisch zou kunnen afdoen met "Jaloezie" ...
    Altijd lekker om de diepte-psychologie te kunnen aanhalen ...
    Hoe dan ook: zelfs GeenStijl vond dit de moeite waard om op te reageren (en het aanbod aldaar is erg hoog!) (de Volkskrant, 29-05-2017, column door Marjan Slob):
  Schijthypocriet VK zou Melania en Ivanka niet doen

Hallo Witte Wijven. De potteuze zus van Neelie Kroes wil graag ff wat hooggeplaatste deernes slutshamen. We snappen dat echt niet hoor. Dag na dag staan alle dode bomen vol met het ene penisnijdpleidooi na het andere menstruale jankstuk over Meer Vrouwen Aan De Top. En dan stáán er twee mooie, succesvolle vrouwen aan de internationale politieke wereldtop handjes te schudden met de hoogste baas van de kerk, gaan die krantenfeeksen tóch weer lopen kiften dat het niet klopt (we see you, Asha ten Broekhoest).

Die link: naar de Volkskrant-tweet over dit topstukje in hun kwaliteitskrant, waarin patiënt A.t.B. (lijdend aan verwijdering van haar gezond verstand uitleg of detail ) vermeld staat als één van de "likers". 
   ... een hele column lang weeklagen dat die twee prachtige, goed verzorgde en stijlvol geklede vrouwen te dom & lomp om famous te mogen zijn, zijn (lol @ vernietigende reacties op twitter)

Terugkerend thema in die reacties: de diepte-psychologie!
    Brullen van de lach!!!

En ach, ach, ach wat sneu: Hop Marjanneke gaat er op in ... Dat belooft een bloedbad en wordt het dus meteen ook. Pak om te beginnen maar maar de kop zoals deze op de website stond (De Volkskrant, 19-06-2017, column door Marjan Slob):
  Pas in de openbaarheid toont zich je persoonlijke stijl

Nummer 1: Ad ponandum  : zo maar een stelling. En nummer 2: onjuistheid  : in de openbaarheid toont zich je openbare stijl. En dat is niet alleen niet noodzakelijkerwijs je persoonlijke stijl, maar juist meestal niet. Zo zit er het proces van "zelfbeheersing" tussen, en nog meer van dat soort zaken.
    Oftewel: inhoudelijk is het filosoofje allang weer "af".
    Maar het blijft leuk hoe raar de kronkels werken:
  Vroeger had je het roddelblad Intiem. ...

Geolgd door vijf alinea's over het verschil tussen privé en openbaar.
    Dan:
   In mijn laatste column schreef ik over Ivanka en Melania Trump, en hoe ze mij aan stijve barbies deden denken.

Een glasheldere overschrijding van de grenslijn: dat ze "stijf" overkomen is al een privé-mening van Hop Marjanneke, waarover je zou moeten besluiten die niet te uiten volgens haar eigen regels (hebben we nog niet genoemd maar dat snappen we wel), en de vergelijking met "barbies" doet daar nog een schepje bovenop.
   "Af" volgens de eigen regels.
    Wat datgene is dat Geenstijl constateerde. Constateert Hop Marjanneke (dat constateren):
    Ik heb nog nooit zoveel reacties op een column gehad.
    De GeenStijl-clan kreeg er lucht van ...

Tja ... Het was dan ook Gefundenes Fressen ... En dan ten eerste in de o zo gehate Politiek-Correct-Bode en dan ook nog een Politiek-Correct Sneuneusje ... Wat wil je nog meer ...
   De GeenStijl-clan kreeg er lucht van en vindt inmiddels iets van mij: ik ben een barbie, barbie, barbie, barbie, en (oh nee!) een barbie.

En vul op de plaatsen van "barbie" maar de diverse eigenschappen in die "Barbie" heeft en die Hop Marjanneke allemaal als negatief zag in haar "Trump-vrouwen"-stukje. Waarbij het GeenStijl-publiek natuurlijk de "barbie" eigenschappen die Hop Marjanneke had toegedacht aan de Trump-vrouwen verving door de eigenschappen dat zij normaliter toebedenkt aan het soort vrouwen dat dit soort stukjes schrijft (Anja Meulenbelt, Asha ten Broeke en dergelijke):
   De GeenStijl-clan kreeg er lucht van en vindt inmiddels iets van mij: ik ben ziekelijk jaloers, zuur, lelijk, dikkig, en (oh nee!) een feminist.

Persoonlijk wat pijnlijk, natuurlijk.
    Maar dan volgt het stijlvolle en filosofische afstandnemen:
   'Het is niet persoonlijk bedoeld', zei ik sussend tegen mezelf. ...
    ... De tweets ... zijn wel intiem, gericht op wat ik ben. En ze raken me wel degelijk - niet eens zozeer vanwege de inhoud, maar puur vanwege die bedoeling.

En, schreven de Trump-vrouwen:
   'Het is niet persoonlijk bedoeld', zeiden Melania en Ivanka sussend tegen zichzelf. ...
    ... De stukjes ... zijn wel intiem, gericht op wat wij zijn. En ze raken ons wel degelijk - niet eens zozeer vanwege de inhoud, maar puur vanwege die bedoeling.

Gevolgd door een brullende lach!!!
    Dan volgt er nog een aanhaling van Arnon Grunberg uitleg of detail , en dan heb je de bodem van de morele beerput wel bereikt.
    Met aan het slot nog een aardig groeps- en zelfportret.
   GeenStijl ... trekt mensen aan die vanuit hun privéwereldje pijlen schieten richting de openbaarheid zonder zichzelf te laten zien. Inderdaad behoorlijk stijlloos.

Oftewel: "Het politiek-correcte columnisme trekt mensen aan die vanuit hun privéwereldje pijlen schieten richting de openbaarheid zonder zichzelf te laten zien. Inderdaad onbeperkt stijlloos".
    Nogmaals brullen van de lach!!!


Naar Filosofie, inleiding  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .

 

25 jul.2016